ศาสตร์แห่งการปฏิเสธและเลือกที่จะเชื่อ | คมชัดลึก

 คือไม่สามารถใช้ได้อย่างไม่มีข้อจำกัด โดยเฉพาะในกรณีที่ต้องเทียบเคียงกับสิ่งที่สำคัญกว่า เช่น ความมั่นคงของชาติ
 ไม่ว่าไทยจะมีคุกลับที่อุดรธานีหรือไม่ หรือผลักดันชาวโรฮิงญาอย่างไม่เหมาะควรหรือไม่ ผู้ที่ถูกบังคับให้ต้องตอบปัญหาเหล่านี้ย่อมมีหนทางให้เลือกทางเดียว นั่นคือปฏิเสธ เพราะพวกเขามีภาพลักษณ์ของชาติเป็นเดิมพัน ถ้าภาพลักษณ์นี้เสีย เสถียรภาพด้านความมั่นคงของชาติก็จะเสียตามไปด้วย แล้วจะมีผลดีอันใดเล่ากับประชาชนทั่วไป ดังนั้นการเลือกที่จะเชื่อหรือไม่เชื่อของมหาชนจึงเป็นเรื่องสำคัญกว่าการให้ข่าวของผู้ตอบคำถามในประเด็นอ่อนไหวเหล่านั้นเสียอีก แต่ขณะเดียวกัน ผู้ตอบปัญหานั้นก็ต้องมีศาสตร์แห่งการปฏิเสธ และหากพลาดพลั้งก็ต้องยอมรับผลลัพธ์นั้น
 ประเด็นคุกผู้ก่อการร้ายและการผลักดันโรฮิงญา เป็นประเด็นที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของชาติ การแก้ไขปัญหาบางอย่างจำเป็นต้องเป็นความลับ การขุดคุ้ยเพื่อเปิดโปงความจริงนั้นไม่สำคัญเท่ากับว่า เราจะยอมรับความจริงที่มีอยู่แล้วได้อย่างไร ความจริงสัมพัทธ์เวลานี้ก็คือ ไทยไม่มีคุกลับละเมิดสิทธิมนุษยชนที่ใดทั้งสิ้น และการผลักดันโรฮิงญาก็กระทำอย่างเหมาะสม ไม่โหดร้าย
 การปฏิเสธของกองทัพเป็นสิ่งที่ถูกต้องและจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง จะเป็นความจริงหรือไม่ก็แล้วแต่ เราไม่ยอมให้ใครมากล่าวหาหรือแสวงประโยชน์จากเราในเรื่องแบบนี้ ขวัญกำลังใจของประชาชน และความภูมิใจในเจ้าหน้าที่ผู้ปกป้องความมั่นคงของชาติเป็นสิ่งที่เราต้องการ ทั้งนี้ความเข้าใจของประชาชนในเรื่องของความมั่นคงนั้นมีความหลากหลาย ในกรณีเช่นนี้การปฏิเสธคือหนทางที่ดีที่สุด เหมือนกับที่อดีตนายกฯ ทักษิณ พยายามบอกประชาชนว่าโจรปล้นปืนในค่ายทหารเมื่อปี 2547 นั้นเป็นโจรกระจอก โจรนั้นจะกระจอกจริงหรือไม่เป็นเรื่องที่ยังไม่ทราบแน่ชัดในเวลานั้น แต่ที่ต้องพูดเช่นนั้นเพื่อให้ประชาชนอย่าเพิ่งแตกตื่น งานนี้ก็คล้ายกับที่นายกฯ อภิสิทธิ์ พยายามพูดว่าเราจะแก้ปัญหาเศรษฐกิจได้แน่นอนเช่นกัน
 ประชาชนก็ควรมีศาสตร์ที่จะเลือกเชื่อแต่ในสิ่งที่เป็นประโยชน์ การคล้อยตามทฤษฎีสมคบคิดนั้นไม่เกิดประโยชน์อันใด ปล่อยให้มือโปรแก้ปัญหาไปดีกว่า