จากใจ "ลูก" ถึง "พ่อ"
ใครเคยใช้สมุดที่เขียนไว้ว่า “สำหรับแจกนักเรียน ห้ามจำหน่าย”, “ความฝันที่จะมีรถแห่งชาติ”, ทำความดีนี้ตลอดไป (ตีพิมพ์ใน นสพ.คมชัดลึก ฉบับ 17 พ.ย.59)
ใครเคยใช้สมุดที่เขียนไว้ว่า “สำหรับแจกนักเรียน ห้ามจำหน่าย”
พ่อฉัน..ครูบุญมี อาจหาญ เป็นครูบ้านนอก (ร.ร.บ้านปึกสำโรง) ทุกปีพ่อจะต้องแจกสมุดนี้หน้าเสาธง งานของพ่อคือการคลุกคลีกับเด็กๆ ที่เนื้อตัวมอมแมม ภาพที่ฉันเห็นจนชินตา คือ พ่อฉันสอนหนังสือเด็ก พ่อเป็นเกษตรกรพาเด็กๆ ปลูกผักทำสวนครัว และเลี้ยงไก่ พ่อเป็นช่างไม้ พ่อซ่อมโต๊ะและเก้าอี้นักเรียน พ่อสร้างรั้วและสิ่งที่ฉันประทับใจคือ พ่อแกะสลักป้ายชื่อ โรงเรียนบ้านปึกสำโรง ด้วยมือของพ่อเอง พ่อบอกพ่อทำตามพระเจ้าอยู่หัว ท่านสอนให้เราพึ่งพาตัวเอง
ฉันเคยถามพ่อว่า พ่อทำไมไม่ไปสอนในที่ที่เจริญกว่านี้ พ่อบอกว่า ถ้าครูทุกคนคิดอย่างนี้ เด็กๆ ที่อยู่ทุรกันดาร ใครจะสอนล่ะ ที่นี้มีแต่ฝุ่น พ่อมีจักรยานเก่าๆ (ไม่มีบังโคลนด้วย เพราะเวลาหน้าฝนโคลนจะติด) คันเดียวเท่านั้น แต่พ่อไม่เคยบ่นหรือท้อแม้สักครั้ง พ่อบอกว่า พระเจ้าอยู่หัวเป็นแบบอย่างที่พ่อทำตาม
เมื่อพ่อได้สมุดนี้มา พ่อบอกให้เด็กๆ เข้าแถวหน้าเสาธง เพราะจะมีการแจกของให้เด็กๆ สิ่งที่เห็นตอนนั้น คือ ชาวบ้านช่วยกันขนสมุดกองใหญ่ลงมาวางจนเต็มโต๊ะ หน้าปกมีรูปในหลวงและมีข้อความโตๆ เขียนว่า “สำหรับแจก ห้ามจำหน่าย” พ่อของฉันหยิบสมุดนั้นขึ้นมา มองไปที่รูปของพระเจ้าอยู่หัวและพระราชินีพักหนึ่ง เห็นว่าน้ำตาคลอๆ แล้วก็นำไปแจกนักเรียน พร้อมกับลูบหัวเบาๆ แล้วบอกเด็กๆ ว่า “หลวงเขาให้มานะ ใช้ให้คุ้มล่ะ รูปหน้าปกนี้เป็นรูปของพระเจ้าอยู่หัว ท่านทรงห่วงใยเยาวชนของท่าน ไม่ว่าเราจะอยูที่ไหนท่านก็ทรงห่วงใย และมีน้ำพระทัยกับคนไทยทุกคน โดยเฉพาะเรื่องการศึกษา สมุดเล่มนี้ก็เปรียบเสมือนตัวแทนของพระองค์ที่ส่งมาสร้างขวัญและกำลังใจให้ลูกๆ ของพระองค์ให้เป็นคนดี”
พ่อของฉันพนมมือขึ้นและก้มกราบรูปพระเจ้าอยู่หัวพร้อมกับทุกๆ คน ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์
พ่อบอกว่า ทุกปีที่ได้สมุดเล่นนี้ เหมือนเตือนใจให้พ่อมีกำลังใจที่จะทำหน้าที่ของครูให้ดีที่สุด ทุกๆ ปีฉันจะเห็นภาพที่พ่อเป็นตัวแทนแจกสมุดแบบนี้ เป็นภาพที่ฝังลึกอยู่ในใจของฉันเสมอ สายตาของเด็กที่เข้าแถวรอคอยการรับสมุดทุกคนต่างจับจ้องไปที่สมุดในมือของพ่อ..ฉันภูมิใจตัวพ่อของฉัน และสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระเจ้าอยู่หัว พ่อฉันปฏิบัติหน้าที่ครูบ้านนอกได้อย่างสง่างาม
ปัจจุบันฉันตัดสินใจทำอาชีพเป็นครูตามพ่อ และได้นำพระราชดำรัสที่พระเจ้าอยู่หัวทรงสอนไว้ว่า "การศึกษาสำคัญมาก เราต้องให้การศึกษาที่ดีกับเยาวชน เพื่อในอนาคตเขาจะได้เป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศชาติต่อไป”
สมุดที่ระบุว่า “สำหรับแจกนักเรียน ห้ามจำหน่าย” เตือนใจฉันเสมอ ฉันจะเป็นครูที่ดี และเป็นครูผู้ให้ ให้มากที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้
จิณห์จุฑา อาจหาญ
อายุ 44 ปี
ครูสถานรับเลี้ยงเด็กสุขสวัสด์เนอสเซอรี่
+++++
“ความฝันที่จะมีรถแห่งชาติ”
ทำไมเราถึงรักในหลวงมากมายมหาศาลขนาดนี้ ง่ายๆ คือ ในหลวงทำให้ประชาชนประจักษ์ถึงความรักที่แท้จริงและความห่วงใยโดยไม่เลือกชั้นวรรณะที่พระองค์มีให้แก่ประชาชนและประเทศชาติไทยของเรามาตลอดพระชนม์ชีพ เหมือนกับที่พ่อแม่รักลูกยิ่งนักก็จะทำทุกอย่างและในทุกมิติที่จะทำให้ลูกๆ และครอบครัวเข้มแข็ง ไม่ต้องลำบาก มีความสุข ความเจริญ
ความรู้สึกของครอบครัว “เผอิญโชค” ก็คงไม่ต่างไปจากความรู้สึกของคนไทยทั้งประเทศ ที่ซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณจนหาที่สุดมิได้ ว่า เรานั้นโชคดีมหาศาลที่มีพระองค์ทรงดูแลประเทศไทยในทุกเรื่องจริงๆ ไม่ว่าในเรื่องการเกษตร อุตสาหกรรม การแพทย์และพยาบาล ชลประทาน ป่าไม้ กีฬา ดนตรี วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี ดาราศาสตร์ ศิลปวัฒนธรรม อีกมากมาย
คุณแม่พูดให้ฟังเสมอว่า ครอบครัวเรามีฐานะดีขึ้นมาได้ส่วนหนึ่งก็มาจากพระบารมีของในหลวงและพระราชินี สมัยที่คุณแม่และคุณพ่อลำบากนั้น คุณแม่นึกถึงเสมอว่า ขอบุญบารมีแห่งทั้งสองพระองค์จงเป็นพลัง เป็นกำลังใจให้คุณแม่และคุณพ่อเข้มแข็งฝ่าฟันอุปสรรค สู้ชีวิตให้ประสบความสำเร็จให้ได้
ไม่น่าเชื่อว่าคุณแม่ฝันถึงทั้งสองพระองค์ว่ามาหาที่บ้านมาบอกว่า “เอ๊า! ยื่นมือมานะ เรามีของจะให้เธอ จะให้มากกว่าคนอื่นๆ ให้เข้มแข็งนะ” แล้วพระองค์ก็ยิ้มให้คุณแม่ คุณแม่ตื่นขึ้นมาน้ำตาไหล ขนลุก “ความรู้สึกนั้นมันเหมือนเรื่องจริง ไม่เหมือนฝันเลย”
ทั้งคุณพ่อและคุณแม่เป็นคนขยันและอดทนมาก ทำงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริตเสมอมา จนครอบครัวเรามีฐานะความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมาถึงปัจจุบัน ฉะนั้นสมาชิกครอบครัวเผอิญโชคทุกคนจึงรักและเทิดทูนทั้งสองพระองค์เป็นยิ่งนัก เราถูกปลูกฝังว่า เมื่อมีมากเกินพอแล้ว เราต้องทำประโยชน์คืนแก่สังคมให้มากที่สุด ต้องตอบแทนคุณแผ่นดิน เราทำโรงงานประกอบรถยนต์เป็นหลัก คุณพ่อเคยฝันที่จะผลิตรถทั้งคันโดยฝีมือคนไทย เคยฝันที่จะให้ในหลวงทรงตั้งชื่อให้ แต่ก็มีอุปสรรคมากมายจนวันนี้ก็ยังทำไม่สำเร็จ
ครอบครัวเราโชคดีได้มีโอกาสเข้าเฝ้าฯ ในหลวง เมื่อปี พ.ศ.2537 เพื่อน้อมเกล้าฯ ถวายรถใช้ในโครงการพระราชดำริที่ดอยอ่างขาง วันนั้นดิฉันดีใจมาก นอนไม่หลับทั้งคืน ตื่นเต้นที่จะได้เข้าเฝ้าฯ ในหลวง เหมือนฝัน หากไม่เจอกับตัวเองก็คงไม่เชื่อว่า พระบารมีของพระองค์ท่านนั้น ทรงอานุภาพยิ่งใหญ่นัก เมื่อเวลาที่ท่านเสด็จฯ มาถึง ดิฉันรู้สึกได้ถึงพลังความรัก ความเมตตา พลังพระบารมีของพระองค์ ซึ่งดิฉันอธิบายไม่ถูกจริงๆ มันตื้นตันยิ่งนัก เหมือนเราเห็นเทพเทวดา(ไม่ใช่คนธรรมดา) ซึ่งความรู้สึกในวันนั้นยังคงติดตรึงในหัวใจของดิฉันตราบจนทุกวันนี้มิเลือนหาย
หากพระองค์ท่านไม่ได้เป็นบุคคลที่ดีจริง ที่ทำประโยชน์ให้แก่ประชาชนและสังคมจนเป็นที่ประจักษ์อย่างแท้จริงแล้วก็คงไม่มีองค์กรนานาชาติทูลเกล้าฯ ถวายรางวัลแด่ท่านมากมายอย่างนี้ และด้วยพระอัจฉริยภาพ พระปรีชาสามารถในด้านต่างๆ ของพระองค์ท่านที่ประจักษ์แก่สายตาของชาวโลกก็สมควรเป็นอย่างยิ่งที่ท่านจะเป็นหนึ่งในบุคคลที่โลกต้องจารึกไว้ในประวัติศาสตร์
นับแต่นี้ไป พวกเราต้องตื่นจากความเกียจคร้าน เปลี่ยนความโศกเศร้าอาลัยมาเป็นพลังที่จะคิดดี ทำดี รู้รักสามัคคี ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงทัศนคติ ความคิดเสียใหม่ เรามียอดต้นแบบที่ดีที่สุดในโลก คือ ในหลวงเป็นแบบอย่างในการใช้ชีวิต เราก็ควรที่จะมุ่งมั่นทำความดี เดินตามรอยเท้าพ่อ เลิก ลด ละ การเอารัดเอาเปรียบ การโกง การคอร์รัปชั่น ใช้ธรรมะเป็นหลักในการดำเนินชีวิต ให้คิดถึงประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าส่วนตน ซึ่งดิฉันและครอบครัวยังมีความเชื่อมั่นว่า เราคนไทยต้องกลับมารักสามัคคีปรองดองกันให้ได้ เราจะไม่ทำผิดซ้ำๆ เราจะต้องมารวมพลังกันทำความดี มีเมตตา ดูแลรักษาประเทศชาติให้มั่นคงยั่งยืนเพื่อลูกหลานของเราในอนาคตต่อไป เรารักในหลวงก็ต้องตอบแทนกตัญญูบุญคุณแผ่นดินในชีวิตนี้ของเรา ไม่ต้องรอชาติหน้าค่ะ
นางแก้วใจ เผอิญโชค แมคโดนัลด์
ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร กลุ่มไทยรุ่งเทรดดิ้ง
+++++
ทำความดีนี้ตลอดไป
“ภูมิพล” มหาราชเจ้า สวรรคต
ทวยราษฎร์โศกกำสรด หม่นไหม้
ทุกภาคส่วนเศร้ารันทด เจียนขาด ใจเฮย
สามโลกต่างร่ำไห้ ท่วมฟ้า ท่วมแผ่นดิน
น้ำตารินอุระร้าว อาดูร
ที่สิบสามตุลาสูญ กระหม่อมแก้ว
พสกนิกรพูน เทวษยิ่ง นักเฮย
จอมกษัตริย์นิราศแล้ว โศกสะอื้น อาลัย
วิปโยคโศกศัลย์กันทั่วหล้า
มองภาพพ่อทุกคราน้ำตาไหล
เมื่อพ่อต้องลาลับดับขันธ์ไป
ทุกดวงใจปวดร้าวเศร้าอุรา
ฟ้าร้องไห้ดินสะอื้นในคืนเศร้า
เย็นยะเยียบเงียบเหงาทุกหย่อมหญ้า
เสียงระงมครวญคร่ำรินน้ำตา
กราบบูชาพระเจ้าอยู่หัวชั่วนิรันดร์
ปวงข้าเหล่าไพร่ฟ้าประชาราษฎร์
กราบพระบาทองค์ภูมีจักรีขวัญ
จะอยู่อย่างพอเพียงเลี้ยงชีวัน
จะยึดมั่นทำความดีนี้ตลอดไป
ทวีสิทธิ์ ประคองศิลป์
+++++