จากใจ "ลูก" ถึง "พ่อ" | คมชัดลึก

            รักพ่อหลวงที่ทรงสอน...

            ลูกเป็นลูกชาวบ้านธรรมดา ที่มีโอกาสได้ทำงานดูแลสุขภาพของประชาชนไทยในชนบท หลังจากเรียนจบได้เลือกมาทำงานในภาคอีสาน เมื่อ 30 กว่าปีก่อน ได้มีโอกาสฟังพระบรมราโชวาทในวันปีใหม่เมื่อปีแรกที่มาทำงานที่ขอนแก่น 

            “ข้าพเจ้าจึงปรารถนาอย่างยิ่งที่จะเห็นคนไทยเราได้ตั้้งจิตตั้้งใจ ให้มั่นอยู่ในความเมตตาและหวังดีต่อกัน ดูแลเอาใจใส่กัน ช่วยเหลือเกื้้อกูลกัน ให้กำลังใจแก่กันและกัน ผูกพันกันไว้ฉันญาติและฉันมิตร ทุกคนทุกฝ่ายจะได้ร่วมมือร่วมความคิดอ่านกัน สร้างสรรค์ความสุข ความเจริญมั่นคง ให้แก่ตนแก่ชาติได้ดังที่ตั้งใจปรารถนา” 

            พ่อบอกและสอนคนไทยมากมายหลายประการ ลูกได้รับรู้และประทับไว้ในดวงใจของลูกเอง และจากสิ่งที่พ่อทำ ลูกมีความเชื่อว่า คนไทยมีพ่อหลวงคนนี้เป็นพ่อเหมือนอย่างเรา พ่อที่เราพูดถึงอยู่นี้ก็คือพ่อหลวงของทุกๆ คน 

            พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ท่านทรงเป็นมากกว่าพระมหากษัตริย์ เพราะทรงเป็นพ่อ และทรงเป็นมากยิ่งกว่าพ่อ และทรงให้มากกว่าชีวิต พ่อทรงเป็นผู้คิด ผู้สร้าง หลักนำใจเพื่อใช้ชีวิตให้เรารู้จักเพียงพอ ให้เรารู้จักถูกผิด เดินตามเส้นทางชีวิตของพ่อ 

            พ่อหลวงของเราทรงงานหนักมาโดยตลอด สิ่งที่พ่อหลวงทำก็เพื่อความสุขของประชาชนชาวไทย พ่อหลวงเข้าถึงประชาชนทุกหมู่เหล่า ทรงห่วงใยและให้ความช่วยเหลือประชาชนในหลายๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง สอนให้เราบริหารจัดการให้เราอยู่อย่างพอเพียง ทรงให้ความรู้และความช่วยเหลือมาโดยตลอด และเมื่อเกิดภัยแล้งพระองค์ก็มีโครงการฝนเทียม เพื่อแก้ไขภัยแล้งให้แก่ประชาชนชาวไทย เพื่อให้มีน้ำใช้ น้ำบริโภค น้ำเพื่อใช้ในการเกษตร ทำให้ประชาชนมีอยู่มีกิน มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น สิ่งที่พ่อทำก็เพื่อความสุขสบายของลูกๆ ของพระองค์ พ่อทรงเหนื่อยเรารับรู้ได้ 

            สำหรับดิฉัน รักพ่อหลวงเพราะพ่อทรงสอนให้ดิฉันพอเพียง ใช้ชีวิตที่ถูกที่ชอบ ให้มีธรรมะ มีสัมมาอาชีพรู้จักความพอเพียงและพอดี รักที่พระองค์ทรงสอนให้ดิฉันรักพี่น้องร่วมแผ่นดิน โดยปราศจากอคติ รักพ่อที่ทรงสอนให้ดิฉันรักธรรมชาติ รักป่าไม้ รักต้นน้ำลำธาร รักผืนดิน รักสิ่งแวดล้อม 

            ในชีวิตต่อไปภายหน้าของดิฉัน จะดำเนินตามคำสอนและเผยแพร่ผ่านกิจกรรมที่มีโอกาสทำ และสอนคนไทยต่อไป 

พญ.ทานทิพย์ ธำรงวรางกูร

มูลนิธิพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนเพื่อคุณภาพชีวิตดี

จังหวัดขอนแก่น

+++++

            จากเสียงวัยรุ่นเล็กๆเสียงหนึ่ง

            ตั้งแต่ผมเกิดมากว่า 15 ปีแล้ว ได้รู้จักบุคคลที่คนไทยรักกันทั้งประเทศ บุคคลที่คนไทยติดรูปไว้ในบ้านเกือบจะทุกหลัง บุคคลที่เป็นกษัตริย์ซึ่งคิดค้นสิ่งประดิษฐ์มากมายแล้วจดสิทธิบัตร บุคคลที่เป็นกำลังใจคนไทยทั้งประเทศ บุคคลนั้นคือ “พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช” 

            สิ่งที่ได้เขียนข้างต้น เป็นเพียงแค่ส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งที่พระองค์ทรงทำเพื่อคนไทยทั้งชาติ ผมเองมีโอกาสได้เฝ้ารับเสด็จพระองค์ท่าน 2 ครั้งด้วยกัน โดยครั้งสุดท้ายในปี 2556 ในหลวง รัชกาลที่ 9 ท่านประทับอยู่ที่วังไกลกังวล อ.หัวหิน จ.ประจวบคีรีขันธ์ เนื่องจากทรงพระประชวร 

            ในตอนนั้นก็ไม่ได้คิดว่าเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิตเราที่ได้รับเสด็จท่าน โดยทุกครั้งผมตื่นเต้นที่จะได้รับเสด็จท่าน ให้ท่านได้มาทอดพระเนตรคนไทยว่าคนไทยรักท่านมากเพียงไหน จากประโยคข้างต้นนั้นมาจากคุณยายคนหนึ่งได้พูดกับนักข่าวสำนักหนึ่ง ซึ่งในทุกครั้งที่ผมมีความตั้งใจจะไป ผมจะนึกถึงประโยคนี้ตลอด ความเหนื่อยจากการเดินทางมารับเสด็จก็หายไปพร้อมที่จะสู้ต่อ  

            ในช่วงมัธยมต้น ผมได้ชมวิดีโอพระราชกรณียกิจที่เกี่ยวกับในหลวง รัชกาลที่ 9 หลายวิดีโอผ่านทางโทรทัศน์, ยูทูบ  ได้รู้สึกสำนึกพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดไม่ได้ สารคดีของพระองค์ท่านนั้นผมสามารถชมได้โดยไม่เบื่อ สำหรับเพลงพระราชนิพนธ์และเพลงเทิดพระเกียรติที่เปิดในช่วงวันเฉลิมพระชนมพรรษา หรือในโอกาสสำคัญต่างๆ เป็นเพลงที่ผมชอบฟังมาก เมื่อผมได้ฟังเพลงข้างต้นผมได้รู้สึกถึงความแตกต่างจากเพลงอื่นๆ อาจเป็นเพราะมีความไพเราะ ความละเอียดอ่อนที่พระองค์ท่านใส่พระราชหฤทัยลงไปในเนื้อเพลง

            เนื่องจากโรงเรียนราชวินิตบางแก้ว เป็นโรงเรียนในพระบรมราชูปถัมภ์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ที่เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดอาคารเรียนหลังแรกเมื่อปี 2515 ทุกเช้าเมื่อผมเดินเข้าหน้าโรงเรียนก็จะเห็นพระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์ท่านติดอยู่ทั้งบนเสา เมื่อครั้งที่พระองค์เสด็จพระราชดำเนินมา หรือหน้าหอพระฯ พร้อมข้อความ "ทรงพระเจริญ” หรือทุกจุดที่มีพระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์ท่านติดอยู่ตามสถานที่ต่างๆ 

            ตั้งแต่ผมย้ายมาอยู่ที่นี่ ผมไหว้ทำความเคารพทุกครั้งที่มีโอกาส ทุกครั้งที่เห็นพระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์ท่าน ทุกงานบุญที่โรงเรียนราชวินิตบางแก้วจัด ทำให้ผมนึกผมพระองค์ท่านตลอด ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่ผมเดาว่าคงเป็นเพราะพระบารมีของพระองค์ท่าน

            เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2559 ที่ผ่านมา เวลาประมาณ 18.45 น. เมื่อผมกำลังชมข่าวทางช่อง 9 ที่มีการตัดไปยังสารคดี และประกาศสำนักพระราชวัง ซึ่งในตอนนั้นยอมรับว่าใจหาย อึ้งไปหลายนาที ในมือถือโทรศัพท์เปิดเฟซบุ๊กค้างไว้ ส่วนในใจยังคิดว่า นี่คือเรื่องจริงหรือแค่ฝันไป จนตั้งสติเปิดดูข่าวในทวิตเตอร์ก็ได้รับคำยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง ในช่วงเวลานั้นจิตใจของผมเสียใจมากกว่าการร้องไห้เสียอีก 

            หลายคำที่มีการพูดกันและกินใจผม แต่เหนือคำพูดใดๆ คือ การสานต่อพัฒนาสิ่งที่พระองค์ทรงทำไว้ และนำพระบรมราโชวาทที่พระองค์พระราชทานในโอกาสต่างๆ ไปใช้ให้เกิดประโยชน์แก่ชาติบ้านเมือง นี่สิคือสิ่งคนที่รักในหลวง รัชกาลที่ 9 ทุกคนต้องทำ ไม่ใช่แค่เพียงบอกว่ารักในหลวง รัชกาลที่ 9 ผ่านแต่ในสื่อสังคมออนไลน์ หรือพูดแต่ปาก 

นายเตชินท์ จารุพันธ์

นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4

โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว จ.สมุทรปราการ

+++++

            หนูจะทำความดีเพื่อในหลวง

            เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ที่ผ่านมา หนูเห็นแม่ร้องไห้ตั้งแต่ตอนบ่าย หนูถามว่าแม่เป็นอะไร...แม่ไม่ตอบ

ช่วงเวลา 1 ทุ่มตรง ที่ถนนหน้าบ้านเงียบจนวังเวง แม่หนูนั่งดูทีวีนิ่งมาก แล้วแม่ก็ร้องไห้สะอื้น หนูไม่ถามแล้วว่าแม่เป็นอะไร เพราะหนูรู้แล้วว่าเหตุผลที่ถนนหน้าบ้านไม่มีผู้คนเดินไปมาเหมือนทุกวัน คงเป็นเพราะทุกคนต่างนั่งเฝ้าหน้าจอทีวีแล้วกำลังร้องไห้เหมือนแม่หนู

            หนูไม่แปลกใจที่ทุกคนร้องไห้ เพราะเวลาที่หนูจากแม่ไปไหนนานๆ หนูจะร้องไห้คิดถึงแม่ อยากกลับไปกอดไปหอมแม่ 

            คงเหมือนชาวไทยทุกคนที่ไม่อยากให้ในหลวงจากไปไหนนานๆ

            ในหลวงเสด็จสวรรคตแล้ว แม้หนูจะยังเด็กนัก แต่หนูก็ร้องไห้ เพราะหนูรักในหลวงเหมือนที่แม่และทุกคนในบ้านหนูรัก เหมือนลุง-ป้าข้างบ้านหนูรัก เหมือนที่ชาวไทยทุกคนรัก

            แม่บอกว่าหนูเป็นเด็กที่สัญญาอะไรกับแม่แล้วทำไม่ค่อยได้ เพราะหนูยังเด็ก แต่หนูขอสัญญาว่า หนูจะทำความดีเพื่อในหลวงให้ได้มากที่สุดเท่าที่หนูจะทำได้นะคะ

            เพราะ...หนูรักในหลวง รัชกาลที่ 9 สุดหัวใจ 

ด.ญ.โมนิตา (โมนิ) สมบูรณ์วงศ์

อายุ 9 ขวบ (ประถมปีที่ 3)

ร.ร.สารสาสน์วิเทศบางบัวทอง

+++++