จากใจ”ลูก” ถึง “พ่อ”  | คมชัดลึก

 

            แด่พ่อหลวง รัชกาลที่ 9 

           คิดถึงพ่อภูมิพลบนสวรรค์ 
ลูกไม่ทันได้เตรียมใจให้เข้มแข็ง
น้ำตาลูกไหลรินสิ้นเรี่ยวแรง
เมื่อสิ้นแสงแห่งสยามจากราชัน
          พ่อเคยอยู่คู่คนไทยไม่เคยห่าง
แต่ตอนนี้อ้างว้างขาดมิ่งขวัญ
ผ่านมากกว่าสองหมื่นห้าพันวัน
กว่าพ่อนั้นจะได้พักและหลับตา
          ลูกภูมิใจได้เกิดในแผ่นดินนี้
จะทำดีตามที่พ่อเดินนำหน้า
ด้วยจงรักด้วยภักดีด้วยชีวา
ขอเป็นข้ารองพระบาททุกชาติไป

นายวรุตม์ อิ่มเอิบ 
อายุ  18 ปี
เกรด 12 ร.ร.นานาชาติแอดเวนติสมิชั่น มวกเหล็ก 
จ.สระบุรี
+++++

            พระเจ้าอยู่หัวของฉัน...

            ในวันนี้ฉันกำลังโศกเศร้ากับการเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 แห่งราชอาณาจักรไทย
            ในสภาวะอารมณ์ที่เจ็บปวดและสับสนมิได้กลั่นกรอง เกิดความคิดหลากหลายผ่านเข้ามาในสมองของฉัน ทั้งบวกและลบ ไม่ต้องการเชื่อ ปฏิเสธ พยายามยอมรับ เศร้าอย่างลึกซึ้ง ปะปนกันไปหมดรู้สึกว่างโหวงในอก อ่อนล้าเจ็บปวดทั้งร่างกาย ความคิด และจิตวิญญาณ ต่อสู้ดิ้นรนระหว่างการยึดติดและปล่อยวาง ไขว่คว้าหาความเข้มแข็งอย่างสุดใจและสิ้นหวัง
ในขณะที่ฉันพยายามเรียบเรียงความรู้สึกของตัวเอง ฉันสะดุดเข้ากับความทรงจำครั้งหนึ่ง และทันใดนั้นฉันก็ตระหนักว่า ฉันมีเรื่องที่อยากจะเล่า และต้องเล่าให้ได้
            ก่อนที่คุณพ่อจะเกษียณท่านเคยทำงานเป็นแพทย์ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์และเป็นอาจารย์แพทย์ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยซึ่งเราทั้งสองเป็นศิษย์เก่า ช่วงที่ฉันอายุระหว่าง 7 ถึง 11 ขวบคุณพ่อเป็นหนึ่งในหัวหน้าอาสาสมัครประจำคณะแพทย์ในสภากาชาดไทยประจำที่หัวหินในฤดูร้อน อำเภอเล็กๆ ในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ทางภาคใต้ของประเทศไทย
ในสมัยนั้น มีทหารชายแดนที่ได้รับบาดเจ็บออกมาจากในป่าเพื่อได้รับการดูแลรักษา มีประชาชนยากไร้ที่ต้องการยาและตรวจสุขภาพ คุณพ่อของฉันกับแพทย์พยาบาลอาสากลุ่มเล็กๆก็จะไปช่วยเหลือทุกปี 
            ฉันกับน้องสาวได้วิ่งเล่นที่สถานีกาชาดทั้งวัน บางทีก็มีพยาบาลเป็นพี่เลี้ยง เพื่อนเล่นของเราคือเด็กๆ ชาวบ้านและลูกๆของพยาบาล บางครั้งเวลาที่สถานีไม่ค่อยมีคนไข้ พยาบาลจะพาเราไปเที่ยวในเมืองหรือที่ชายหาด เราได้ไปขึ้นเรือที่ฐานทัพราชนาวีด้วย
            แต่ส่วนมากเราจะเห็นคนป่วยเข้าออกเพื่อรับการรักษามากมาย แย่หน่อยเราก็จะเห็นทหารบาดเจ็บถูกนำเข้ามา เลือดเต็มตัวและทุกข์ทรมาน ฉันเคยวิ่งตามทหารบนเตียงแบบมีลูกล้อถูกเข็นไปที่ห้องผ่าตัดซึ่งมีประตูแบบผลักบังตา ฉันมักจะแอบมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นได้จนกว่าจะมีผู้ใหญ่มาเห็นและไล่ไปเล่นที่อื่น แต่ส่วนมากทุกคนงานล้นมือจนไม่ได้สังเกต สถานีกาชาดเหมือนห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลท้องถิ่น แต่อาคารเป็นเพียงเรือนไม้สองชั้น ในวันที่วุ่นวายมากๆ ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าฉันอยู่ตรงนั้น
            แต่ทุกปีจะมีวันหนึ่งที่ฉันเฝ้ารอ ฉันจะรอประสบการณ์ที่ฉันจะนำกลับไปเล่าอวดโอ่ให้เพื่อนๆที่โรงเรียนฟังได้ตอนสิ้นฤดูร้อน
            พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงมีพระราชวังเล็กๆ สำหรับแปรพระราชฐานในเมืองหัวหิน ชื่อว่า พระราชวังไกลกังวล พระตำหนักอยู่ริมชายหาด และมีลานสวยสะอาดอยู่หลังกำแพงหินที่ปกป้องอาณาบริเวณจากกระแสคลื่นในยามโหมแรง ผู้ที่ไปชายหาดหัวหิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเดินเล่นไปตามแนวหาด จะต้องจำได้ว่ามีเขตหวงห้ามที่เข้าไปสอดส่องหรือเดินผ่านไม่ได้
            สภากาชาดไทยถวายงานและได้รับการสนับสนุนจากพระราชวงศ์เสมอ และพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงดูแลให้อาสาสมัครทุกคนรู้สึกว่าการทุ่มเทของพวกเขานั้นเป็นที่ชื่นชมมิได้สูญเปล่า ประเทศไทยเป็นเมืองพุทธ และการเสียสละการให้คือพื้นฐานของปรัชญาพุทธศาสนา เราละความเห็นแก่ตัวเมื่อเราได้ให้ ผู้รับก็จะได้ประโยชน์และซาบซึ้งใจได้รับประโยชน์กันทุกฝ่าย
            ดังนั้น ทุกปลายฤดูร้อน เราจะได้รับพระราชทานเลี้ยงอาหารค่ำในวัง ทุกปี!
            ฉันจำได้ว่า มีโต๊ะใหญ่หลายตัวจัดไว้ในลานที่หันออกสู่ชายหาดลานเดียวกับที่ฉันเห็นจากด้านนอกที่เป็นเขตหวงห้ามเมื่อเดินมาจากริมทะเล ด้วยสิทธิพิเศษที่ได้จากงานอาสาของคุณพ่อทำให้ฉันได้มีโอกาสมานั่งในนี้ ฉันจะแต่งตัวใส่กระโปรงตัวสวยสำหรับโอกาสนี้และนั่งโต๊ะรับประทานอาหารค่ำด้วยมารยาทที่ดีที่สุด รายรอบไปด้วยโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาสากาชาด และทหารเรือในเครื่องแบบ ทั้งหมดรับประทานอาหารร่วมกันไม่ไกลจากโต๊ะเสวยของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวนัก และคุณพ่อจะสั่งกำชับว่าห้ามจ้องมองพระองค์ แต่มิวายที่ฉันพยายามจะแอบชมพระบารมีในทุกโอกาสที่พอจะทำได้ ช่างมหัศจรรย์ที่ขณะนี้ฉันจดจำภาพในเวลานั้นได้ชัดเจนราวกับแก้วเจียระไน 
            แต่นี่ยังไม่ถึงช่วงเวลาที่ดีที่สุด นอกจากจะได้อยู่ดึกกว่าเวลาเข้านอนปกติ รับประทานอาหารรสเลิศใกล้ชิดเบื้องพระยุคลบาท แวดล้อมด้วยข้าราชบริพารของพระองค์ ในเขตพระราชฐานอันเป็นที่หวงห้าม ฉันยังได้อยู่ถึงห้าทุ่ม เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงดนตรี พระราชทานเสียงแซกโซโฟนอันไพเราะแก่เรา ประมาณครึ่งถึงหนึ่งชั่วโมง โดยมีผืนฟ้าสีน้ำเงินและเกลียวคลื่นริมหาดเป็นฉากหลัง ฉันจำไม่ได้ว่าพระองค์ท่านรับสั่งสิ่งใดมากนัก แต่รำลึกได้ถึงบทเพลงของพระองค์ และความรู้สึกที่ได้รับ “อนุญาต” ให้ชมพระบารมีได้ สำหรับเด็ก ความตื่นเต้นนั้นเต็มล้นไปทั้งหัวใจและวิญญาณ  ในวัยผู้ใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันนี้ ฉันยิ่งรู้สึกแสนพิเศษอย่างเหลือเกินที่ได้รับความทรงจำอันเปรียบเสมือนพรชีวิตนั้น ที่ได้อยู่ที่นั่น ได้ถือกำเนิดมาในรัชสมัยภายใต้ร่มพระบารมีของพระองค์ ฉันช่างโชคดี เช่นเดียวกับเพื่อนร่วมชาติอีกนับล้าน ทั่วประเทศไทยและทั่วโลก
            นอกเหนือจากที่กล่าวมานั้น ฉันก็เหมือนกับประชาชนทุกคนที่ได้เห็นพระองค์ทุกวันในโทรทัศน์ยามข่าวภาคค่ำ ได้รับรู้ว่าพระองค์ท่านทรงงานหนักทั้งกลางวันและกลางคืน เสด็จพระราชดำเนินประเทศไทยจากเหนือจรดใต้เยือนเชียงใหม่ในตอนเช้าและภูเก็ตในยามค่ำ ทรงศึกษาความทุกข์ยากเดือดร้อนของประชาชน เพื่อจะพระราชทานความหวังและเครื่องมือกับหนทางแก้ไขปัญหาไปสู่ความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น คำสอนที่พระราชทาน และหนทางแก้ปัญหาต่างๆ ล้วนมีค่าดั่งทองคำ และเป็นไปตามวิถีพุทธศาสนาตลอดมา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินไปยังพื้นที่มีปัญหา ที่ซึ่งไม่มีใครอยากจะไป แต่ก็เสด็จเพื่อผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือจากพระองค์
            ทุกวัน ...ทุกวี่วันตลอด 70 ปี และหากจะนับเพียงที่ฉันได้ประจักษ์แก่ตาตัวเองก็เป็นเวลา 48 ปี ที่ในวัยเด็กฉันเคยตั้งคำถามว่า พระองค์เสด็จกลับวังบ้างไหม ทรงมีเวลาบรรทมหรือเปล่า อย่างไรก็ตาม ทรงทำงานไม่หยุดหย่อนเพื่อเรา ทรงเป็นหนึ่งในมหาบุรุษของโลกก็ว่าได้
            ฉันได้เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทเป็นครั้งสุดท้ายในพิธีรับปริญญาบัตรสำเร็จการศึกษา เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานปริญญาแก่ฉัน  เป็นเกียรติยศสูงสุดของชีวิต มิใช่ด้วยวุฒิการศึกษา แต่เป็นเพราะปริญญาบัตรนั้นมาจากพระหัตถ์ และทรงสละเวลาอันมีค่าของพระองค์เสด็จพระราชดำเนินมาถึงสามวันเพื่อพระราชทานปริญญาบัตรแก่พวกเราหลายพันคนในพิธีสำเร็จการศึกษา พระราชทานเกียรติยศความภาคภูมิใจให้กับบัณฑิตและครอบครัวและพรเพื่ออนาคตที่เจริญรุ่งเรืองสดใสก้าวหน้าของบัณฑิตใหม่
            ฉันรักพระราชาของฉัน ด้วยทุกสิ่งที่ฉันมี
            ฉันยังคงโศกเศร้า และร้องไห้น้ำตานอง แต่วันนี้ฉันสามารถยิ้มออกมาได้เล็กน้อยเมื่อได้นึกถึงความทรงจำนี้
ฉันคิดถึงเพื่อนร่วมชาติทั่วโลกทั้งคนที่คุ้นเคยและที่ไม่รู้จัก ฉันเชื่อว่า พวกเรานับล้านแต่ละคนจะต้องมีช่วงเวลาพิเศษที่ได้สัมผัสความยิ่งใหญ่ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของฉัน...ของเรา...ช่างน่ามหัศจรรย์ที่บุคคลคนหนึ่งจะส่งผลกระทบได้มากถึงเพียงนั้น
            สำหรับเพื่อนที่รักจากต่างวัฒนธรรม ที่ถามฉันว่าพระองค์เป็นใคร พระราชาของประเทศไทยพระองค์นี้ ฉันขอตอบว่า พระองค์คือความยิ่งใหญ่ คือหัวใจ และวิญญาณ พระองค์คือบิดาแห่งราชอาณาจักรไทย ฉันคงไม่สามารถทำให้เธอเข้าใจได้ว่าฉันกำลังรู้สึกอย่างไร และไม่คาดหมายให้เธอเข้าใจ แต่ก็หวังว่าเสี้ยวแห่งความทรงจำที่เป็นส่วนหนึ่งจากพลังมหาศาลนับล้านความทรงจำจะพอเป็นแนวคิดได้บ้าง เธอไม่สามารถและไม่มีทางเข้าใจได้อย่างฉันเพราะความเข้าใจนั้นเป็นเอกสิทธิ์ของผู้ที่เกิดเป็นไทย พระองค์อยู่ในหัวใจของฉัน นับตั้งแต่วันที่ฉันถือกำเนิดขึ้นมา
            และฉันยังคงโศกเศร้า บางที พรุ่งนี้ฉันอาจจะร้องไห้น้อยลง แต่สำหรับขณะนี้ โปรดยกโทษให้กับน้ำตาของฉันที่จะหยาดหยดไปทุกหนแห่ง เพราะความสูญเสียนั้นใหญ่หลวงนัก
            ขอใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาททรงพักผ่อนอย่างสงบสุข ข้าพระพุทธเจ้าจะเป็นพสกนิกรของใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทเสมอ จะจงรักภักดีตราบจนชีวิตหาไม่ เป็นพระมหากรุณาธิคุณหาที่สุดมิได้ที่ทรงอภัยและพระราชทานความรักแก่เราเสมอมา

            ด้วยความจงรักภักดี

ทิพาพร เทเรซ่า จันทราทิพย์
เจ้าของกิจการ 
แคลิฟอร์เนีย สหรัฐฯ
14 ตุลาคม 2559
+++++