บนเส้นทางถนนพหลโยธิน | คมชัดลึก

           เดือนหนึ่งผมต้องขับรถทางไกลระยะทางกว่าสี่ร้อยกิโลเมตร ไป-กลับร่วมแปดร้อยกิโลเมตร เพื่อเดินทางระหว่างบ้านต่างจังหวัดกับกรุงเทพฯ รอบปริมณฑล โดยเฉพาะเส้นทางสายเหนือที่ผมค่อนข้างจะคุ้นชิน จะให้อยู่ในเมืองหลวงหลายวันติดต่อกันคงไม่ไหว แม้จะอดทนอดกลั้นเพื่ออยู่ในแดนทันสมัยนานๆ ติดต่อกัน ทว่า ผมก็มีความรู้สึก เหมือนกรุงเทพฯ กำลังวิกฤติมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เมืองน่าอยู่อีกต่อไป แม้จะมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายเพียงไรก็ตาม

           เหมือนคือมหานครขังผู้คนจากทุกจังหวัด จับยัดไว้ในกรงขังใหญ่ๆ ให้นักลงทุนปั่นเล่น สร้างรายได้อย่างมากมายมหาศาล ขณะเดียวกัน คนสร้างเองนั่นแหละ ก็ทนทรมานอยู่ในสังคมเฉกนี้ด้วยเช่นกัน

           ดีที่สุดก็คือการเดินทางกลับบ้านต่างจังหวัด ไปอยู่กับสายลมแสงแดด แมกไม้ใบหญ้า แม้จะร้อนไปนิดในหน้าแล้ง แต่ก็ดีกว่าติดอยู่ในกรงขัง เมืองมลพิษ อากาศแทบไม่พอหายใจ

           เพื่อนนักเขียนบางคนเป็นห่วงผม เพราะดูข่าวทีวีแทบทุกช่อง รายงานข่าวอุบัติเหตุบนท้องถนนได้อย่างสุดสยองทุกวัน ยิ่งมาทราบว่าประเทศไทยติดอันดับสองของโลกในเรื่องอุบัติเหตุบนท้องถนน ก็ยิ่งเพิ่มดีกรีความน่ากลัวมากยิ่งขึ้น

           ผมไม่รู้ว่าจำนวนรถส่วนตัวบนถนน กระทั่งรถขนส่งสินค้า รถบัสขนส่งผู้โดยสาร เพิ่มปริมาณมากขึ้นเท่าไร เพราะเห็นข้าราชการบางท่านมีรถส่วนตัวมากกว่าหนึ่งคันกันแล้ว ตามกิเลสที่พุ่งทะยาน โลกทุนนิยมที่กระตุ้นให้ผู้คน เสพบริโภคธรรมชาติตลอดเวลาและนับวันก็ยิ่งไม่รู้จักพอ

           ผมเดินทางบนถนนพหลโยธินสายเหนือ ในปี 2559 ขณะนี้มีการปรับปรุงเส้นทางเกือบตลอดสาย ไล่ตั้งแต่นครสวรรค์ กำแพงเพชร ตาก ลำปาง ต้องชมรัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา งานเป็นรูปธรรมชัดเจน ดีกว่าเอาเงินไปแจกเกษตรกรชาวไร่ชาวนาเป็นไหนๆ เพราะเห็นกันจะจะว่าทำจริง ของจริง เป็นผลดีต่อผู้ใช้รถใช้ถนน

           คนขับรถต้องระวัง บางช่วงงานก่อสร้าง บังคับให้รถต้องใช้ถนนเลนเดียวกัน ทั้งขาขึ้น-ขาล่อง โอกาสประสบอุบัติเหตุค่อนข้างสูง การล้มตายของผู้โดยสารบนรถทัวร์ รถส่วนตัว เป็นข่าวอย่างต่อเนื่อง การขับรถแม้ระมัดระวังขนาดไหน แต่คงห้ามความใจร้อนของผู้คนบนท้องถนนไม่ได้ ความตายเกิดจากความใจร้อนของผู้คน

           ผมขับรถไม่เร็ว พยายามบังคับตนเอง ไม่ให้เกินหนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ฝึกสติให้มั่นคงมากขึ้น มองอย่างรอบด้าน ถ้าเหนื่อยเพลีย ความเร็วรถจะลดลงเหลือแปดสิบหรือต่ำกว่านั้น อายุป่านนี้แล้ว ปฏิบัติธรรมก็แทบทุกลมหายใจเข้า-ออก ออกกำลังกาย เพิ่มความฟิตให้ร่างกาย ทำอย่างสม่ำเสมอ ตั้งแต่อายุยี่สิบกว่าปีสมัยเริ่มทำงานใหม่ๆ ผมจึงไม่กลัวการขับรถทางไกล บางช่วงสามารถกำหนดสติไม่ให้ง่วงได้ นี่คือข้อดีของการฝึกปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอ ที่ทำอย่างนี้ได้ ต้องไม่ดื่มเหล้า ไม่เที่ยวกลางคืน อบายมุขไม่แตะ สิ่งสำคัญต้องไม่มีความเครียดทางจิตใจ

           บนถนนพหลโยธิน ผมมีโอกาสได้เห็นแมกไม้ใบหญ้าสองข้างทาง เห็นท้องทุ่ง เห็นเทือกเขาสูงตระหง่านข้างทางเป็นระยะ เห็นตึกรามบ้านช่องกำลังผุดพลั่ง โดยเฉพาะสถาบันการศึกษาที่แข่งขันกันสร้างอาคารยิ่งกว่าดอกเห็ด มีรถราขับเป็นเพื่อนตลอดเส้นทาง จะมีก็หน้าแล้งเท่านั้นในบางแห่งที่เห็นไฟป่าโหมลุกบางจุด เป็นปกติของคนเห็นแก่ตัว ลักลอบเผาไฟเพื่อประโยชน์ตน

           แวะพักไปเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบมากนัก การขับรถก็คือการพักผ่อน