เหมือนว่าเด็กๆถูกทิ้งขว้าง | คมชัดลึก

           ยังไม่ทันที่สังคมไทยจะคลายความสลดหดหู่จากมรณกรรมบีบคั้นหัวใจ เด็กหญิงวัยเพียง 3 ขวบต้องเสียชีวิตลงอย่างทุรนทุรายเหตุเพราะถูกคนขับและคนดูแลรถตู้รับส่งนักเรียนลืมทิ้งเอาไว้ในรถทั้งวัน ก็เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นกับเด็กหญิงวัย 5–12 ขวบ ขึ้นในเหตุการณ์เพลิงไหม้หอพักเด็กนักเรียนหญิง ของโรงเรียนพิทักษ์เกียรติวิทยา อ.เวียงป่าเป้า จ.เชียงราย เมื่อช่วงกลางดึกวันที่ 22 พฤษภาคม ที่ผ่านมา มีเด็กถูกไฟคลอก เสียชีวิตคากองเพลิงจำนวนมากถึง 17 ศพ ตำรวจพิสูจน์หลักฐานตรวจในที่เกิดเหตุ ในเบื้องต้นพบข้อมูลประมาณว่า จำนวนเด็ก 38 คนที่กำลังนอนหลับพักผ่อนกันอยู่ในนั้น ไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่เท่าที่ควร โดยเฉพาะที่บอกว่า มีครูดูแลอยู่เพียง 1-2 คนเท่านั้น และก็หนีออกมาแบบเฉียดตายเหมือนกัน

           นายเรวัตร วาสนา ผู้จัดการโรงเรียนพิทักษ์เกียรติวิทยา สันนิษฐานว่า สาเหตุไฟไหม้น่าจะมาจากระบบไฟฟ้าลัดวงจร เนื่องจากเป็นอาคารเก่า สร้างมานาน 41 ปีแล้ว โดยเพลิงลุกไหม้จากบริเวณห้องสันทนาการ ชั้นล่างของหอพัก แล้วลุกลามไปอย่างรวดเร็วจนเด็กและครูพี่เลี้ยงส่วนหนึ่งที่นอนหลับอยู่ชั้นบนหนีลงมาไม่ได้ ทำให้ครูพี่เลี้ยง 1 คนจำเป็นต้องกระโดดลงมาจากชั้น 2 จนบาดเจ็บที่ขา จากนั้นเด็กที่อยู่บริเวณชั้น 2 บางส่วนเมื่อทราบว่า เพลิงลุกลามและไม่สามารถหนีไปทางอื่นได้ จึงวิ่งเข้าไปรวมตัวกันอยู่บริเวณห้องนอนฝั่งตะวันตก ซึ่งอยู่ติดกับถนนสาธารณะ แล้วใช้เชือกไนลอนสีขาวความยาวประมาณ 6 เมตร มัดติดกับบานหน้าต่าง ก่อนจะทยอยโรยตัวลงมาทีละคน

           ฟังบรรยากาศที่ผู้จัดการโรงเรียนเล่าก็ยิ่งเศร้าหมองมากขึ้นเป็นทวี กับนาทีชีวิต ที่เด็กหญิงซึ่งมีอายุมากที่สุดแค่ 12 ขวบ ต้องพากันตะเกียกตะกายหนีตายกันตามกำลังสติที่เหลืออยู่ ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่า โศกนาฏกรรมนี้ ส่วนหนึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็นอุบัติเหตุ เป็นกรณีสุดวิสัย แต่ถ้าดูในรายละเอียดแล้วก็จะพบจุดบกพร่องหลายอย่าง ซึ่งถ้าย้อนเวลากลับไปได้ หลายๆ คน หลายๆ ฝ่ายคงจะบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ต้องหาทางป้องกันจุดเสี่ยงโน่นนี่นั่น ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ดับเพลิง เครื่องตัดกระแสไฟฟ้าอัตโนมัติ ไฟฟ้าส่องสว่างสำรอง อุปกรณ์นิรภัยต่างๆ นานา แม้กระทั่งว่า ระบบเตือนภัยที่ควรจะต่อเชื่อมกับหน่วยบรรเทาเหตุ ให้สามารถเร่งรุดเข้าระงับความสูญเสียได้อย่างทันท่วงที

           บทเรียนราคาแพงครั้งนี้ กระทรวงศึกษาธิการ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งหลาย พึงสรุปเป็นบทเรียนเพื่อหาทางป้องกันไม่ให้เกิดเหตุทำนองเดียวกันนี้ขึ้นอีกในหลายๆ ทางด้วยกัน ที่สำคัญที่สุดก็คือ จะต้องสร้างการเรียนรู้หรือหลักการขึ้นมาให้เป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศว่า เด็กๆ ทุกชีวิตมีความสำคัญอย่างยิ่งยวดที่จะต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี นั่นหมายถึงว่า สถานที่พำนักพักพิงของเด็ก รวมถึงโรงเรียนอนุบาล โรงเรียนประถม จะต้องวางระบบรักษาความปลอดภัย ทั้งเครื่องมือเครื่องใช้ และบุคลากรเอาไว้อย่างพอเพียง ทั้งจำนวนคนและความรู้ความเข้าใจ ควบคู่ไปกับการฝึกซ้อมครู และพี่เลี้ยงให้พร้อมรับหลายๆ สถานการณ์ เหตุการณ์น่าเศร้าสลดครั้งนี้ หาใช่แต่เพียงเรื่องไฟฟ้าลัดวงจรเท่านั้น หากแต่มีสาเหตุมาจากความเพิกเฉยละเลยเอาใจใส่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดด้วย