อะไรๆ ก็ง่ายไปหมด | คมชัดลึก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสองสถาบันหลักที่อยู่คู่กับสังคมไทยมานาน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตอุเทนถวาย กับสถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน ผลิตนักศึกษาออกมาพัฒนาสังคมมีหน้ามีตาก็มาก แต่ไม่รู้ทำไมปัญหานักเรียนนักเลงจึงไม่หมดไปสักที เห็นภาพตำรวจเข้าไปตรวจค้นสถาบันการศึกษาแล้วพาให้เศร้าใจ ใช้กรรไกรตัดเหล็กอันเบ้อเริ่มตัดกุญแจล็อกเกอร์ หาสิ่งผิดกฎหมาย ไม่ผิดอะไรกับเข้าไปตรวจเรือนจำ ตรวจสถานอโคจรยังไงยังงั้น พอเข้มงวดกันทีปัญหาก็เบาบางลง ผ่านไปก็กลับมาอีก ปัญหานี้เหมือนเชื้อโรค พอสถาบันนู้นตีกับสถาบันนี้ มันมักจะลามไปสู่สถาบันอื่นๆ เหมือนเป็นต้นแบบให้ทำตาม แทนที่จะให้ตำรวจเข้าไปปรามบ่อยๆ คงยาก เพราะรู้ๆ กันอยู่ตำรวจก็งานล้นมือ ครั้นจะให้ใครไม่รู้ไปพร่ำพูดพร่ำสอนเรื่องขันติและอุเบกขา นักเรียนนักศึกษาเหล่านี้คงไม่มีใครฟัง เท่าที่ดูมาตรการที่กระทรวงศึกษาธิการออกมาหลังปัญหาลุกลามขึ้นอีกครั้ง ส่วนใหญ่เน้นเรื่องสถาบันการศึกษาต้องให้ความร่วมมือกับตำรวจเข้าตรวจค้นและสอบปากคำ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นมาตรการหลังเกิดเรื่องตีกันแล้วทั้งนั้น ไม่มีมาตรการป้องปรามที่เป็นรูปธรรมเลย แต่ก็ง่ายดี ที่สำคัญอีกเรื่องคือ อาวุธเดี๋ยวนี้ทำไมมันหาได้ง่ายจัง เดี๋ยวนี้เด็กไม่ตีไม่ฟันไม่ยิงกันแล้ว ขว้างระเบิดสังหารใส่กันเลย เอะอะอะไรก็ขว้างระเบิดปาระเบิดใส่กัน อาสาสมัครมูลนิธิเพื่อการกุศลต่างๆ ทะเลาะกันก็ขว้างระเบิดใส่กัน วัยรุ่นไกลปืนเที่ยงที่หนองบัวลำภูทะเลาะกันหน้าเวทีหมอลำซิ่งก็ปาระเบิดใส่ จนชาวบ้านชาวช่องบาดเจ็บล้มตายเป็นเบือ ไม่ต้องพูดถึงปืนเถื่อนที่เกลื่อนอยู่ตามแนวชายแดน บางส่วนเล็ดลอดเข้าตัวเมืองและกระจายไปทั่ว มีปัญหาทียิงเสร็จก็ทิ้งเลย หาซื้อปืนยังง่ายกว่าหาซื้อสังฆทานถวายพระ เป็นเพราะสิ่งยั่วยุเหล่านี้ด้วยหรือเปล่า ที่ทำให้เยาวชนของไทยมีความรู้สึกหยาบต่อสรรพปัญหาที่พวกเขาเผชิญ แทนที่จะใช้สมองขบคิดไตร่ตรองหาทางออก สู้หาซื้อปืนหาซื้อระเบิดมาจัดการปัญหาไม่ได้ เอาเถอะผมจะไม่บอกหรอกว่า สิ่งเหล่านี้เขาหาซื้อกันได้ที่ไหน เพราะตำรวจบางคนก็มีเก็บไว้ใช้ในงานบางประเภทเหมือนกัน ยิงเสร็จ ทิ้งเลย ไม่มีหลักฐานสาวถึงตัว ง่ายดี มัธยัสถ์ อิน [email protected]