คนไทยและตำรวจไทยในสายตาญี่ปุ่น ? | คมชัดลึก

 

                      ยาเสพติดระบาดกระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้าในสังคมปัจจุบัน ไม่เว้นแม้แต่ในรั้วสถาบันการศึกษาที่มีชื่อเสียง คือภาพสะท้อนให้เห็นถึงระดับความเสี่ยงทางสังคมที่มีความรุนแรงและไม่ปลอดภัย

 

                      นอกเหนือจากการที่ประชาชนคนไทยจำต้องทนใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่ไม่ปลอดภัยสูงแล้วนั้น ผู้บริหารประเทศย่อมรู้ดีว่าการปล่อยให้ยาเสพติดแพร่ระบาดอย่างมากมาย รวมถึงปัญหาความรุนแรงของการไหล่บ่าของแรงงานต่างชาติที่เข้ามาในประเทศอย่างผิดกฎหมายทั่วทุกหย่อมหญ้า และเมื่อผสมผสานกับปัญหาเยาวชนที่เรื้อรัง รุนแรงอย่างต่อเนื่องด้วยนั้น เป็นสถานการณ์ที่คุกคามความมั่นคงของประเทศและทำให้พลังอำนาจแห่งรัฐตกต่ำ

 

                      หากทบทวนตัวเองผ่านข้อความที่ถูกส่งต่อมาทางไลน์โดยอ้างว่าเป็นเสียงวิจารณ์ไทยจากญี่ปุ่น โดยไม่ต้องสนใจว่าเป็นสิ่งที่ผู้บริหารชาวญี่ปุ่นที่ถูกอ้างถึงเขียนจริงหรือไม่ ? หากแต่ให้ความสนใจต่อเนื้อหาที่ระบุว่าเป็นข้อวิจารณ์เหล่านั้นว่าเป็นความจริงหรือไม่? อาจยืนยันถึงความจำเป็นที่คนไทยต้องปรับเปลี่ยนตัวเองเสียที !!!!

 

                      เริ่มต้นจากคนไทยรู้จักหน้าที่ของตนเองต่ำมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน้าท่ี่ต่อสังคม โดยมีพฤติกรรมที่เข้าข่ายลักษณะที่ว่า มือใครยาวสาวได้สาวเอา เกิดปรากฏการณ์ที่เห็นชัดเชิงรูปธรรมคือ การแพร่ระบาดของธุรกิจการเมือง ธุรกิจราชการ ไม่เว้นแม้กระทั่งธุรกิจการศึกษา ลักษณะเช่นนี้ส่งผลให้ประเทศชาติล้าหลัง

 

                      ประเทศไทยไม่ได้ถูกมองว่าเป็นประเทศกำลังพัฒนา แต่ถูกมองว่าเป็นประเทศที่กำลังถอยหลัง ล้าหลัง เพราะประเทศอื่นปรับตัวและพัฒนาแซงหน้าไปอย่างรวดเร็วและก้าวกระโดดกว่าประเทศไทยอย่างมากจริงไม่ ?

 

                      ขยายความการวิพากษ์วิจารณ์ข้อแรกด้วยประเด็นความอ่อนด้อยของระบบการศึกษาที่ส่งผลให้คนไทยมีโอกาสในการแข่งขันกับคนต่างชาติต่ำ ไม่กล้าแสดงออก ขี้อายไม่มั่นใจในตัวเอง

 

                      คนที่มีทุนมากกว่าในสังคมไทยซึ่งมีความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐานะค่อนข้างสูงจึงนิยมที่จะส่งลูกไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อสร้างโอกาสที่ดีกว่า

 

                      เมื่อระบบการศึกษาล้มเหลวย่อมส่งผลกระทบต่อคุณภาพของคนทำงานซึ่งเป็นหลักสำคัญในการพัฒนาประเทศชาติ บทวิจารณ์ในข้อ 3 จึงระบุว่าคนไทยจำนวนมาก(กว่าร้อยละ 70) ทำงานในลักษณะไร้อนาคต ไร้เป้าหมาย ทำงานเฉพาะหน้าวันต่อวัน ขาดการทำงานที่เป็นระบบ ไม่มีขั้นตอนในการทำงานที่ชัดเจน

 

                      การที่คนวัยทำงานของสังคมทำงานในลักษณะไร้การวางแผนอนาคตการทำงานของตนเองด้วยสำนึกที่รับผิดชอบและไร้ความตระหนักในการให้คุณค่าความสำคัญต่องานที่ตนเองทำนั้นคือ ภาพสะท้อนของผลลัพธ์แห่งความล้มเหลวของกระบวนการสร้างคนใช่หรือไม่ ?

 

                      ข้อวิจารณ์ที่ 4 คือ ความไม่จริงจังต่อความรับผิดชอบในหน้าที่ของตนเอง แสดงให้เห็นว่าคนไทยให้ความสำคัญต่อการสร้างความเชื่อถือที่ผู้อื่นจะมีต่อตนเองผ่านงานที่ทำต่ำเกินควร ดังจะเห็นได้จากพฤติกรรมการทำงานประเภทผักชีโรยหน้า เป็นต้น

 

                      ที่คนทำงานมีลักษณะเช่นนี้จะกล่าวโทษเพียงระบบการศึกษาว่าล้มเหลวอย่างเดียวอาจจะไม่เป็นธรรมนัก เพราะจุดเริ่มต้นของสังคมที่เล็กที่สุดอยู่ที่ครอบครัว สอดคล้องกับข้อวิจารณ์ข้อสุดท้ายที่ว่าพ่อแม่คนไทยเลี้ยงลูกล้มเหลว

 

                      เด็กไทยถูกเลี้ยงให้มีความอดทนต่ำ จิตตกง่าย ไม่เข้มแข็ง ไม่ช่วยเหลือตัวเอง คิดพึ่งพาผู้อื่น ขาดความกระตือรือร้น ไม่ขวนขวาย แสวงหาและพัฒนาตนเอง

 

                      ในเมื่อไม่มีสำนึกในการพัฒนาตนเองย่อมไม่มีสำนึกในการพัฒนาสังคมอย่างแน่นอน

 

                      ด้วยเหตุนี้ จึงไม่แปลกที่เด็กไทยจะเครียดง่าย(เกินเหตุ)และมีข้ออ้างมากมายที่จะเดินเข้าหาแหล่งบันเทิงอบายมุข และยาเสพติด ไม่ต้องคิดถึงเรื่องการประพฤติปฏิบัติตัวที่ถูกกฎหมาย หรือเคารพกฏหมาย

 

                      ข้อวิจารณ์ที่ควรจะถูกนำมาเสนอสุดท้ายจึงควรเป็นข้อที่วิจารณ์ว่า การบังคับใช้กฎหมายไม่เข้มแข็ง ไม่ดำเนินการอย่างต่อเนื่อง ตำรวจ(และกระบวนการยุติธรรม)ทำงานแบบลูบหน้าปะจมูก ปราบปรามไม่จริงจัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดำเนินการตามกฎหมายกับผู้มีอำนาจ หรือบริวารจะเป็นไปในลักษณะไร้มาตรฐาน

 

                      ข้อวิจารณ์ดังกล่าวไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ ไม่ใช่สิ่งที่คนไทยไม่รู้ หากแต่สิ่งที่คนไทยและคนทำงานทั้งในส่วนของระบบการศึกษา และระบบยุติธรรมอยากจะรู้คือ ถ้าอยากจะทำงานให้ดีๆ ในบริบทที่แย่ๆ แบบนี้ โดยยังอยากอยู่เมืองไทย ไม่ต้องขอลี้ภัยไปต่างประเทศจะต้องทำอย่างไร? ต่างหาก !!!!

 

 

 

--------------------