พม่า...โลจิสติกส์ที่ล้าหลัง | คมชัดลึก

 

                      มีโอกาสไปเที่ยวพม่าเมื่อช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน 2558 ที่ผ่านมา โดยการแนะนำของคุณสบเกษม แหงมงาม เจ้าของหนังสือ "ปิงเมย” หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นจังหวัดตาก ที่ได้รับการขานรับจากคนตากพอสมควร คุณสบเกษม มีความประสงค์อยากจะเปิดโลกกว้างให้ผมได้รู้ แนะนำเส้นทางใหม่ทางรถยนต์จากอำเภอแม่สอดไปยังย่างกุ้ง เมืองหลวงพม่าเมื่อไม่นาน

 

                      เส้นทางรถยนต์ หากเป็นเส้นทางใช้ขนส่งสินค้า ไปยังเมืองใหญ่แต่ละประเทศ ภาษาอังกฤษเรียกทับในภาษาไทยว่า “เส้นทางโลจิสติกส์” ผมคุ้นกับคำนี้พอสมควร สมัยรับราชการอยู่จังหวัดสมุทรปราการ เพราะสมุทรปราการมีความปรารถนาเหลือเกินที่อยากจะเป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์ของประเทศไทย เมื่อช่วงสิบกว่าปีผ่านมา ผมได้รับการฝึกอบรม ไปดูงานต่างประเทศถึงเซี่ยงไฮ้ สิงคโปร์มาเลเซีย เพื่อให้เข้าใจกระบวนการดังกล่าวอย่างจริงจัง ในฐานะข้าราชการที่จะต้องช่วยขับเคลื่อนเรื่องดังกล่าวให้ไปถึงฝั่งฝัน ไม่ใช่ไปเที่ยวนะครับ เพราะผมมีหลักฐานยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ในการทำงานเส้นทางโลจิสติกส์สมัยนั้น

 

                      ไปเที่ยวครั้งนี้ เหมือนไปสำรวจเส้นทางโลจิสติกส์ในพม่า เพราะผ่านไปตามเส้นทางขนส่งสินค้าของพม่าตลอดทั้งสาย เห็นรถบรรทุกขนส่งสินค้าผ่านไปผ่านมาลายหูลายตาไปหมด ต้องยอมรับว่า แม่สอด-เมียวดี คือจุดที่พม่าซื้อสินค้าจากไทยทุกวัน ด้วยรถบรรทุกขนาดใหญ่คล้ายรถบรรทุกหกล้อบ้านเราสมัยก่อน ทว่าคันใหญ่และยาวกว่า เกือบเท่ารถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ไทย น่าจะเพราะปรับให้เหมาะสมกับสภาพถนนในประเทศของเขา ที่ค่อนข้างสมบุกสมบัน

 

                      พม่ายังล้าหลังกว่าไทยไม่ต่ำกว่าสามสิบปี ถ้าดูจากสภาพบ้านเรือน ชีวิตความเป็นอยู่ผู้คนที่อิงธรรมชาติและพุทธศาสนาเป็นสำคัญ ต่างจากประเทศเรา ที่พึ่งเทคโนโลยี อุตสาหกรรม โรงงาน ความคิดในระบบทุนนิยมเป็นด้านหลัก

 

                      เดินทางรอนแรมบนรถ นอนโรงแรมระดับสามดาว ตลอดสามคืนสี่วัน บอกตรง ๆ ว่าร่างกายสะบักสะบอม ถ้าไม่ใช่คนออกกำลังกายอยู่ประจำ ไม่ดื่มเหล้า ไม่ดูดบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืน ผมเชื่อว่า ป่านนี้ ผมอาจจะยังไม่ฟื้นจากการปวดกระดูกกระเดี้ยวตลอดเรือนร่าง

 

                      เห็นอานิสงส์ของการออกกำลังกายเกือบทุกวันก็ครั้งครานี้ เพราะผ่านไปตามเส้นทางทุรกันดารของพม่ายันไปถึงนครย่างกุ้งได้

 

                      เส้นทางหลักของพม่า เหมือนทางเข้าหมู่บ้านหรือชนบทไทยอย่างไรอย่างนั้น ผมเดินทางผ่านไปถึงผาอันเมืองหลวงของรัฐกะเหรี่ยง สะเทิมเมืองหลวงชาวมอญ กรุงหงสาวดี อดีตเมืองหลวงพม่าครั้งประวัติศาสตร์ ไทยรบพม่า ยันไปถึงย่างกุ้ง เมืองที่เพิ่งถอดความเป็นเมืองหลวงไปเมื่อไม่นาน ผู้นำทหารพม่าตั้งเมืองหลวงใหม่ชื่อเนบีดอว์ขึ้นมาแทน ทว่าดูสีสัน ตึกรามบ้านช่อง ศูนย์การค้าแล้ว ผมเชื่อว่าถึงอย่างไรย่างกุ้งก็ยังเป็นเมืองยิ่งใหญ่ ศูนย์การค้าของพม่าไปอีกนาน

 

                      พม่ายังใช้แรงงานคนสร้างถนน แม้กระทั่งหินเกล็ดใช้ปูรองถนนที่ชำรุด ยังใช้แรงงานชาวพม่าเป็นหลัก ไม่ใช้เครื่องจักรกล การราดยางถนน นำยางมะตอยเป็นถัง ๆ ขนาดสองร้อยลิตร มาเทลาดด้วยแรงงานกรรมกร ก่อนเท ต้องตั้งเตาไฟสุมฟืนข้างถนนเผาลนให้ยางมะตอยอ่อนตัวสามารถเทลาดลงบนถนนได้

 

                      มีเพียงรถบดถนนคันเล็กๆ คันเดียวเท่านั้นเป็นเครื่องจักร จะใช้ก็ต่อเมื่อมีการอัดบดในขั้นตอนสุดท้ายของการทำถนน

 

                      คงเห็นนะครับ ว่าทำไมผมถึงบอกว่า พม่า...เส้นทางโลจิสติกส์ที่ล้าหลัง แค่ซ่อมถนนบนเส้นทางหลัก ผมก็รู้สึกเสียแล้ว

 

 

 

 

--------------------