วิถีขยะ | คมชัดลึก

           ผู้คนหญิงชายหลายพันชีวิต ที่อัดแน่นเต็มพื้นที่ในตึกสูง 50 ชั้น ย่านกลางกรุงแห่งนั้น ล้วนรับรู้ข่าวสารการลงนามสนธิสัญญาลดภาวะโลกร้อนที่นครปารีสเมื่อไม่วันที่ผ่านมาเป็นอย่างดี

           นั่นก็เป็นอีกสัญญาณหนึ่ง ซึ่งพวกเขาตระหนักเสมอมาในฐานะของคนเมืองที่ต้องร่วมมืออย่างแข็งขันเพื่อให้โลกน่าอยู่ และเมืองของพวกเขาก็จะไม่ร้อนระอุเหมือนเช่นที่ทุกข์ทัณฑ์กันทุกวันอีกต่อไป แม้ว่านั่นมันอาจจะเป็นเพียงฝัน ด้วยในความเป็นจริงนั้น พวกเขามักซ่อนตัวอยู่ในห้องปรับอากาศถึงวันละไม่น้อยกว่า 6 ชั่วโมง ทั้งๆ ที่อุณหภูมิภายนอกที่ต้องเผชิญก็ฟ้องร้องอยู่อย่างสม่ำเสมอว่า โลกของพวกเขากำลังวิกฤติ

           อาคารระฟ้า ซึ่งเป็นออฟฟิศสำนักงานของพวกเขามีโครงการรณรงค์รักษาสภาพแวดล้อมอยู่อย่างสม่ำเสมอ ภายในอาคาร ถังขยะแบบแยกประเภทคือการลงทุนเพื่อลดภาวะโลกร้อนที่มาถึงก่อนมาตรการอย่างอื่น เช่น คำเรียกร้องให้ลดการใช้ลิฟต์โดยสาร ประหยัดน้ำ และไฟฟ้าในสำนักงาน บางออฟฟิศมีมาตรการปิดแอร์ ดับไฟฟ้าช่วงพักเที่ยง

           หลายบริษัท ที่เช่ารวมกันอยู่ในตึกมีกิจกรรมเพื่อสังคมเกือบทุกๆ วันหยุดยาว โดยเน้นหนักไปที่การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ และฟื้นฟูสภาพแวดล้อมไปในเวลาเดียวกัน อย่างเช่นไปปลูกป่าชายเลน แถมพกด้วยการเที่ยวหย่อนใจชายทะเล หรือในทางกลับกัน กิจกรรมเพื่อโลกสีเขียวเช่นว่า คือของแถม

           อีกบางออฟฟิศริเริ่มโครงการปลูกพืชผักสวนครัวบริเวณดาดฟ้า และที่ดินเช่าบางแปลงย่านชานเมือง ด้วยหวังจะให้พนักงานทุกคนได้กินผักปลอดสารพิษ อบรมบ่มความรักสภาพแวดล้อม และลดมลภาวะจากการใช้สารเคมีของสินค้าในตลาดผักสดทั้งหลาย

           รัฐบาลไทยประกาศมาตรการจะช่วยลดภาวะโลกร้อนในระยะอีกหลายๆปีต่อจากนี้ พนักงานออฟฟิศในเมือง ไม่เพียงเฉพาะตึกสูง 50 ชั้นแห่งนั้นที่เอาจริงเอาจังกับกิจกรรมสีเขียว หากแต่บรรดาผู้คนผู้ใช้ชีวิตมนุษย์เงินเดือนรวมกันอยู่ ล้วนมองไม่ออกว่า ภาครัฐจะมีกฎกติกาอันใดออกมาให้มีผลทางปฏิบัติ ในเมื่อผู้บริหารตึกสูงทั้งหลายยังเห็นการลดภาวะโลกร้อนเป็นความร่วมมือที่ทำแล้วน่าจะดูดีมากกว่า เห็นผลต่อส่วนรวมมากมาย เพราะเอาเข้าจริง กิจกรรมเพื่อสังคมดังเช่นที่ว่า เป็นเรื่องของแต่ละผู้เช่า ที่เขา ผู้บริหารอาคารแทบจะไม่ต้องลงทุนอะไรเลย

           มีตัวเลขปริมาณการใช้ขยะย่อยสลายยาก เช่น พลาสติก โฟม ของคนเมืองจำนวนมากมายน่าตกใจ แต่ก็หาได้มีใครให้น้ำหนักวิเคราะห์เจาะจงลงไปว่า แต่ละคนที่ร่วมอยู่ในเมืองใหญ่และตึกสูงนั้น ได้ผลิตขยะเคมีสังเคราะห์กันวันละเท่าไร

           ไม่ค่อยจะมีใครพูดถึงนักว่า มาตรการลดขยะย่อยยากเพื่อสภาพแวดล้อมที่ดีจริงๆ แล้ว จำเป็นจะต้องบังคับให้เจ้าของอาคารทุกหลังในเมืองใหญ่ยึดถือปฏิบัติอย่างเคร่งครัดก่อนคนกลุ่มอื่น เพราะลำพังการจัดถังแยกขยะ ลดปริมาณการใช้พลังงานนั้น น่าจะเป็นเพียงการให้ความร่วมมือในรูปแบบของการบริจาค ทำบุญสุนทานให้สังคมส่วนรวมมากกว่า

           ไม่ค่อยจะมีใครพูดถึงนักว่า บรรดาอาคารสูง ตึกเช่าสำนักงานต่างๆ ที่ไม่ได้จัดสรรพื้นที่รวมให้ผู้เช่ามากเพียงพอ เพื่อหลีกเลี่ยงกิจกรรมที่จะต้องใช้โฟมและพลาสติกเป็นหลักเอาไว้อย่างเพียงพอ คือตัวการบีบบังคับให้ผู้คนใช้โฟมและพลาสติกกันอย่างบ้าคลั่งเพราะไม่มีทางเลือก

           อาหารถุง อาหารกล่อง ที่แต่ละคนร่วมกันผลิตเป็นขยะขึ้นมาวันละนับเป็นกิโลต่อคน เป็นผลพวงมาจากที่ทางส่วนรวมอย่างเช่น แคนทีน ร้านอาหารสำหรับนั่งกิน ใช้อุปกรณ์ที่นำกลับมาใช้ใหม่ทุกครั้งมีน้อยเกินไป

           เลยตึกสูง 50 ชั้นเข้าไปในซอยไม่ไกลนัก ชาวหมู่บ้านประกาศตนเป็นคู่พิพาทกับผู้บริหารหมู่บ้านจัดสรร ด้วยพวกเขาจำเป็นต้องรักษาสิทธิ์ที่กำลังจะถูกเบียดบังไปเพื่อประโยชน์ส่วนตนของผู้บริหารโครงการด้วยการนำสวนสาธารณะไปปลูกสร้างอาคารพาณิชย์เพิ่มเติม ทั้งๆ ที่พื้นที่ตรงนั้นคือปอด และแหล่งสันทนาการของทุกคน

           มาตรการลดภาวะโลกร้อน และคืนสภาพแวดล้อมที่ดีให้สังคมจะเกิดขึ้นไม่ได้เลยตราบเท่าที่ผลประโยชน์ยังอยู่เหนือความเสียสละในทุกๆ พื้นที่เมือง