อาหารผัก..การกินเจ
อาหารผัก..การกินเจ : ไปสู่ถนนดินลูกรัง โดย เฉลิมศักดิ์ แหงมงาม
ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นเทศกาลกินเจ เน้นการกินผัก ไม่กินเนื้อสัตว์ เพื่อสร้างบุญให้แก่สังคมโลก มีการประชาสัมพันธ์กระหึ่มไปทั้งแผ่นดิน เกิดการตื่นตัว กระตุ้นให้คนไทยหันมาสนใจสุขภาพพลานามัยกันมากขึ้น เพราะปัจจุบัน ไม่ว่าเนื้อสัตว์ พืชผัก ล้วนแล้วแต่ปนเปื้อนด้วยสารพิษเกือบทั้งสิ้น
ผมเองมักจะพึ่งพิงอาหารถุง ข้าวราดจานเดียวมาเกือบครึ่งค่อนชีวิต สังเกตวิวัฒนาการร้านอาหาร ข้าวราดแกงปัจจุบันเกือบจะกินไม่ได้ เพราะเต็มไปด้วยเนื้อสัตว์ ตั้งแต่เนื้อวัว หมู เป็ดไก่ จะมองหาผัดถั่วงอก ผัดผัก แกงเลียง แกงแคใส่ผักแทบมองไม่เห็น กวาดมองถาดใส่กับข้าวในตู้กระจก ล้วนแล้วเนื้อนมไข่ แกงเผ็ด เกือบเต็มหน้าร้าน
ครั้งหนึ่งผมเคยสั่งแกงราดข้าว แล้วนั่งพิจารณาคัดเลือกกินเฉพาะผัก ไม่กินเนื้อสัตว์ ใช้ช้อนส้อมตักมากองในถ้วยตะไล กว่าจะกินอิ่ม เนื้อปนมันกองพูนเต็มถ้วยใบเล็กๆ มิน่า พุงจึงสะสมไขมัน คอเลสเตอรอลในเส้นเลือด พุ่งกระฉูดชนิดหมอต้องให้กินยาคุมอยู่ประจำ คนทำอาหาร คนกิน เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการฆ่าสัตว์ เพราะติดในรส ติดในกลิ่น โอกาสจะจางคลาย ลดละกิเลสคงยากพอสมควร ดังนั้น พัฒนาการการกินเนื้อสัตว์จึงปรับปรุงเปลี่ยนแปลงเป็นว่าวติดลม บางร้านถึงกับมีบ่อเลี้ยงปลา มีตู้เลี้ยงกุ้ง ถังขังปลา ให้เห็นกันอย่างจะจะ ผู้ใช้บริการสนใจตัวไหนที่ว่ายวนอยู่นั่น เลือกได้ทันที
สมัยก่อนผมก็ชอบ ยิ่งได้กุ้งก้ามกรามตัวใหญ่ๆ สีน้ำตาลไหม้เกรียม กลิ่นหอมลอยเตะจมูก ใส่มาในจานเปล น้ำลายส่ออุ้งปากทันที น้ำย่อยในกระเพาะเร่งเร้า อยากตักกินในบัดเดี๋ยวนั้น
สมัยเป็นเด็ก อยู่บ้านนอกคอกนา อย่างเก่งกินน้ำพริกผักต้ม ส่วนเนื้อสัตว์แทบไม่ได้แตะ มีโอกาสกินเฉพาะปลาตะเพียน ปลาตะพาก ที่พ่อแก่ปักเบ็ดกลางแม่น้ำ แม่แก่ปิ้งปลากินประจำ บวกน้ำพริกผักต้มก็พอแล้วแต่ละมื้อ
แต่ทุกวันนี้ ไม่ใช่ บางทีบนโต๊ะอาหาร หมูน้อยเป็นตัวๆ ย่างมันเยิ้ม วางในจานใบใหญ่ เป็ดไก่ไม่ต้องพูดถึง เป็นเรื่องปกติ ถ้าจัดงานเลี้ยงยิ่งไปกันใหญ่ บางครั้งถึงขั้นใช้ไม้ด้ามใหญ่ๆ แทงเสียบหมูหรือลูกวัวน้อยตัวเขื่องๆ หมุนย่างให้ผู้มาร่วมงานสังสรรค์ ไปตัดตักกินตามใจชอบ
สนนราคาค่าอาหารก็ถีบตัวสูงยิ่งขึ้น บางร้านแต่ละมื้ออาจเรือนหมื่นขึ้นถึงเหยียบหลักแสนบาท เหมือนผู้มีอันจะกินดื่มไวน์ราคาแพงๆ เป็นข่าวให้รับรู้
มนุษย์นับวันจะเห็นแก่ตัว เห็นแก่กินกันมากขึ้น การรณรงค์ให้ละเว้นกินเนื้อสัตว์ จึงมีตามมา โดยเฉพาะในหมู่พุทธศาสนิกชน
สายละเว้นการฆ่าสัตว์ หรือเน้นศีลอย่างเข้มๆ เช่น สำนักสันติอโศก ของท่านโพธิรักษ์ เป็นต้น
เป็นสัญญาณบอกเตือนให้โลกหยุดการฆ่าฟัน หยุดการเบียดเบียน หันมามองสิ่งที่ระบบทุนนิยมใช้มอมเมา เพื่อให้คนในสังคม หลงในรูป รส กลิ่น เสียง เห็นแก่ตัวกันมากยิ่งขึ้น
เบียดเบียนแม้กระทั่งธรรมชาติ โลกนับวันจะถูกทำลายลงทุกขณะ เพราะความไม่รู้จักพอของมนุษย์
นี่คือหายนะโลกที่จะมีในวันข้างหน้าอย่างแน่นอน ถ้าสังคมยังไม่รู้จักคำว่าพอเพียง