เฟซบุ๊กวันแม่
เฟซบุ๊กวันแม่ : โดยวิธีของเราเอง โดยไพฑูรย์ ธัญญา
ในบรรดาเครือข่ายทางสังคม หรือโซเชียลเน็ตเวิร์ก เราต้องยอมรับกันว่า เฟซบุ๊กเป็นเครือข่ายที่คนทั่วโลกนิยมใช้มากที่สุด โดยช่องทางนี้มันทำให้มิติของเวลาและสถานที่ ดูเป็นเรื่องที่ไม่ได้เป็นปัญหาอุปสรรคในการติดต่อสื่อสารของผู้คนในยุคสมัยใหม่ไปเสียแล้ว เฟซบุ๊กทำให้เราประจักษ์ว่าสังคมไร้พรมแดนเป็นอย่างไร โลกทั้งโลกหดแคบลงมาอยู่หน้าจอของเรา ก็เพราะเฟซบุ๊กนี่เอง
อะไรก็ตามที่มีคุณประโยชน์ก็จะมีโทษมหันต์เหมือนกัน กิจกรรมใดๆ ก็ตามเมื่อมีคนเข้าไปเกี่ยวข้องมันจะต้องมีทั้งเรื่องดีและเลว นักวิชาการตะวันตกคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า เมื่อใดก็ตามที่มีการคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ ขึ้นมา สิ่งที่จะต้องเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเสมอก็คือเรื่องเพศและกามารมณ์ กรณีของเฟซบุ๊กก็เช่นกัน อย่างไรก็ตาม เครื่องมืออำนวยความสะดวกเหล่านี้ โดยตัวมันเองแล้วมีความเป็นกลาง จะดีหรือเลวก็ขึ้นอยู่กับคนใช้นั่นเอง
เวลามีเทศกาลสำคัญๆ โดยเฉพาะเทศกาล หรือวันสำคัญที่เกี่ยวข้องกับคนส่วนใหญ่ เราจะได้เห็นว่า สื่อสังคมอย่างเฟซบุ๊กกลายเป็นช่องทางติดต่อสื่อสารที่คึกคักที่สุด ผู้คนมากมาย ทุกเพศวัยและอาชีพ พากันเข้ามาใช้เฟซบุ๊กเป็นช่องทางในการสื่อสารความรู้สึก บอกกล่าว เล่าเรื่องไปยังบุคคลที่ตนเองมีความสัมพันธ์ด้วย ไม่ว่าจะเป็นเทศกาลวันแห่งความรักของคนหนุ่มสาว วันสำคัญทางศาสนา วันพ่อ วันแม่ เราจะได้อ่านเรื่องราวและความรู้สึกของคนนั้นคนนี้ ความรู้สึกและเรื่องราวที่เกี่ยวเนื่องกับวันสำคัญนั้นๆ
เทศกาลวันแม่ปีนี้ นั่งทำงานไป เปิดส่องเฟซบุ๊กไป ข้อมูลข่าวสารจำนวนมากหลั่งไหลต่อเนื่องอยู่ในสเตตัสของแต่ละคน รูปภาพรายงานกิจกรรมวันแม่ที่โรงเรียน ภาพและเรื่องราวของแม่ดีเด่น กระทั่งเห็นหน้าตาและเรื่องราวแม่ของคนนั้นคนนี้ แม่ของดารา แม่ของนักร้อง แม่ของนักเขียน แม่ของคุณ แม่ของผม ข้อความบรรยายความรู้สึก เรื่องเล่าของแม่ที่ชวนประทับใจ ภาพลูกกอดแม่ แม่กอดลูก ลูกกราบเท้าแม่ ภาพใหม่ ภาพเก่า ภาพเปรียบของแม่ในวัยสาวกับวัยชรา ทุกสเตตัส ทุกเรื่อง ทุกภาพ ช่างงดงามและชวนตื้นตันใจ
ผมก็เอากับเขาด้วยเหมือนกัน ผมเขียนถึงแม่ เล่าเรื่องความผูกพันระหว่างผมกับแม่ เอาภาพแม่มาลง มีคนเข้ามากดไลค์ เข้ามาแสดงความเห็น เหมือนๆ กับที่ผมเข้าไปอ่านของคนอื่น แสดงความเห็นและกดไลค์ ต่างคนต่างแข่งกันอวดแม่ของตัวเองอยู่ในที ที่สำคัญเรารู้ว่า ทุกคนรักแม่ คิดถึงแม่ ผมคิดว่า หากเรารวบรวมข้อมูลเหล่านี้มานั่งศึกษาวิจัยกันเล่นๆ ก็จะได้เห็นอะไรดีๆ แฝงอยู่
สิ่งหนึ่งที่ผมเห็นจากการนั่งส่องเฟซบุ๊กในวันแม่ก็คือ ความจริงข้อหนึ่งที่ว่า ไม่ว่าใครๆ ก็รักแม่ ไม่ว่าจะชนชั้นไหน เพศวัยใด ฐานะทางสังคมสูงต่ำอย่างไร ทุกคนก็มีแม่ รักแม่ ความรักแม่ของผู้นำประเทศ ก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าความรักแม่ของลูกที่เป็นขอทาน ความรักแม่ของลูกที่เป็นนักโทษ ก็มีไม่น้อยไปกว่าความรักของพัศดี หลายคนอาจมีความขัดแย้งกับแม่ แต่ก็ไม่มีใครเกลียดแม่ จะมากจะน้อยก็แล้วแต่เรื่องราวของบุคคล แม่จึงเป็นมนุษย์ที่ยิ่งใหญ่ แม่อาจเป็นมนุษย์ป้า มนุษย์ยายที่น่าเบื่อของคนอื่น แต่แม่คือแม่ที่แสนรักของลูกแม่
ในโลกที่แตกกระจัดกระจาย เหมือนชื่อนวนิยายของนักเขียนร่วมสมัยคนหนึ่ง ลูกๆ ต่างถูกมือที่มองไม่เห็นและฝ่าเท้าที่ไม่ปรากฏ เตะ ตบ กระเด็นออกจากครอบครัว จากบ้านเกิดเมืองนอนไปยังต่างแดนแคว้นถิ่น ไปทำงาน ไปเรียนหนังสือ ไปก่อร่างสร้างตัว บรรดาลูกๆ จึงพากันห่างไกลอ้อมกอดแม่ ไกลตาแม่ พวกเขาเหล่านี้อาจไม่ได้มากราบแม่ด้วยตัวเอง แต่พวกเขาก็ไม่ได้สิ้นหวัง เมื่อสื่อสังคมอย่างเฟซบุ๊กช่วยให้เขาได้แสดงความรักและความรู้สึกที่มีต่อแม่ได้ไม่ยาก
เชื่อเถอะมากกว่าครึ่งของแม่ ที่ถูกกล่าวถึงในเฟซบุ๊ก ไม่ได้มานั่งส่องเฟซบุ๊กดูสเตตัสของลูกหญิงลูกชายหรอก อย่างดีก็มีลูกหรือหลานใกล้ชิดให้ดูหรืออ่านให้ฟัง คราวนี้ บรรดาแม่ๆ รุ่นโบราณทั้งหลายก็คงได้อัศจรรย์ใจ กับความวิเศษของเทคโนโลยีการสื่อสารในโลกสมัยใหม่ ที่เชื่อมโยงและนำพาสายใยความรักระหว่างแม่กับลูกเข้าด้วยกัน
เฟซบุ๊กวันแม่ จึงเป็นรถไฟสายปรารถนา ที่นำพาความรัก ความผูกพันระหว่างแม่กับลูกให้เดินทางถึงกัน เครื่องมือสมัยใหม่นี้ ช่างเหมือนสิ่งวิเศษที่ถูกสร้างโดยฝีมือของเหล่ามายากรแห่งยุคสมัย แม้ว่าลูกหลายคนได้เดินทางไปกราบเท้าแม่ในวันแม่แห่งชาติ แต่ถ้าไม่มีสื่อสังคมอย่างเฟซบุ๊ก เราก็คงไม่ได้แบ่งปันเรื่องราวและความรักแม่สู่กันและกัน เราไม่อาจได้รับรู้หรือเห็นใบหน้าแม่ของเพื่อนร่วมสนทนาเหมือนอย่างในตอนนี้
ที่วิเศษกว่านั้นก็คือ ทำให้ลูกๆ ที่ห่างอกแม่ อยู่ไกลแม่ ได้เดินทางไปกราบแม่ของตัวเอง แสดงความรู้สึกต่อแม่ผู้บังเกิดเกล้า ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ แม้ว่า...
แม่ของคนบางคน อาจไม่เคยได้เปิดดูหรืออ่านมันเลย