
รักในครอบครัวไทย
รักในครอบครัวไทย : บทบรรณาธิการประจำวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2558
น่าคิดอยู่เหมือนกันว่า ในช่วงเทศกาลวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรักตามธรรมเนียมนิยมของโลกตะวันตก ในบรรดาคนไทยที่ตามกระแสโลกอย่างไม่ลดละ ถือเอาค่านิยมในเรื่องความรักที่เกี่ยวกับเรื่องเพศเป็นเรื่องหลักนั้น ระหว่างผู้ใหญ่ผู้ออกมาแสดงความห่วงใยต่อการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรของเยาวชน กับกลุ่มเยาวชนที่ตกเป็นเป้าของการเฝ้าระวังนั้น ฝ่ายไหนกันแน่ที่กำลังตกเป็นเหยื่อของวันวาเลนไทน์ ดังเช่นที่ยังปรากฏข่าวผ่านสื่อมวลชนถึงสถิติต่างๆเกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์ การออกมาตรการป้องปรามและจับกุมเพื่อสกัดกั้นไม่ให้เยาวชนชิงสุกก่อนห่ามตามโรงแรมม่านรูดหรือสถานที่อื่นใดที่เอื้ออำนวย กระทั่งใกล้จะเป็นกิจกรรมหลักมากกว่า การดำเนินการแบบคู่ขนานในวันวาเลนไทน์ไปเสียด้วยซ้ำ
ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า เพศสัมพันธ์ก่อนเวลาอันควรนั้น อาจจะนำมาซึ่งปัญหาทางสังคมในหลายๆ เรื่องด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ โรคติดต่อร้ายแรง กระทั่งเป็นการบ่อนทำลายสถาบันครอบครัวและอนาคตของเยาวชนในชาติ ประเด็นดังกล่าวมานี้ถือเป็นเรื่องละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง ซึ่งก็เชื่อว่าฝ่ายต่างๆ ที่เกี่ยวข้องในด้านสังคมจะได้มีแผนงานรองรับทั้งเฉพาะหน้าและในระยะยาว ไม่ใช่เพียงแค่ออกมาให้ข่าวกันในช่วงเทศกาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสร้างภูมิคุ้มกันให้แก่เยาวชนแบบยั่งยืน และสร้างความเข้มแข็งให้แก่พวกเขาด้วยการให้ความรู้ ให้การศึกษาผ่านสื่อสร้างสรรค์ในรูปแบบต่างๆ เพราะลำพังการแจกถุงยางอนามัย กระทั่งถึงมาตรการแข็งกร้าวอย่างเช่น ส่งเจ้าหน้าที่ไปดักจับเด็กๆ ตามโรงแรมม่านรูด ล้วนแต่เป็นการแก้ที่ปลายเหตุที่ไม่น่าจะได้อะไรมากไปกว่า ภาพข่าวเสนอผ่านสื่อต่างๆ
ถ้าหากจะเปรียบประเทศไทยเป็นครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่ง มีพ่อแม่พี่น้องลูกหลานอยู่กับครบทุกช่วงอายุ เคยเป็นครอบครัวที่อบอุ่นด้วยไอรัก ทุกคนช่วยเหลือเกื้อกูล เป็นห่วงเป็นใยกันและกัน แต่อยู่มาวันหนึ่ง ผู้ใหญ่ในครอบครัวพากันทะเลาะเบาะแว้ง แบ่งฝักแบ่งฝ่าย ถึงขั้นจับอาวุธเข้าประหัตประหารกันและกัน เพียงเพราะผลประโยชน์เฉพาะหน้าที่เข้ามามีอิทธิพลเหนือทุกสิ่งทุกอย่างในครอบครัว บรรดาเด็กๆ ในบ้านหลายคนถูกทอดทิ้งให้ว้าเหว่ ไร้ที่พึ่งทั้งทางกายและจิตใจ พวกเขาหันเข้าหายาเสพติด บางคนลักเล็กขโมยน้อยจนถึงจี้ปล้น และอีกหลายๆ คนมั่วสุมทางเพศในทุกโอกาสที่เอื้ออำนวย หากแต่ผู้ใหญ่ในครอบครัวกลับมองว่า สมาชิกที่เป็นเยาวชนเหล่านี้เป็นพวกไม่รักดี ต้องใช้มาตรการลงโทษให้เข็ดหลาบ
วันแห่งความรัก ที่สังคมไทยรับเอามาจากตะวันตกจนทุกวันนี้ ได้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของ "วิถีไทย" ไปโดยปริยายแล้วนั้น มันเป็นเพียงแค่วันแสนสั้นวันหนึ่งในรอบปี กิจกรรมต่างๆ ก็เป็นไปในทางสันทนาการกระตุ้นการจับจ่ายซื้อหา หากแต่ว่าถ้าเราได้มองในมุมกลับ ได้ใคร่ครวญถึงการกระทำที่มีต่อกันของคนในสังคม โดยเฉพาะทัศนคติของผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็ก อันพึงจะต้องเต็มเปี่ยมด้วยความรัก ความเมตตา ซึ่งนั่นนอกจากจะหมายถึงความสงบสุขในครอบครัวแล้ว ความพยายามให้การศึกษาที่เป็นแก่นสารแห่งชีวิต คุณค่าความเป็นมนุษย์ควบคู่ไปกับวิทยาการต่างๆ ผ่านกระบวนการปฏิรูปทางสังคมนับจากนี้ วันแห่งความรักก็จะยังประโยชน์สูงสุดให้ทุกคนในครอบครัวประเทศไทย



