
ไม่เอาบ้านเอาเมืองกันแล้ว
โดนไปหลายเรื่องสำหรับ นายกฯ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ที่จะลงพื้นที่ จ.บุรีรัมย์ ในวันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคมนี้
ทั้งจากลูกพรรคเองที่เกิดอาการน้อยเนื้อต่ำใจว่า ไม่เห็นหัวแล้วหรือไรถึงได้ส่งสัญญาณให้ ภูมิใจไทย ณ เนวิน คุมพื้นที่อีสานใต้ หรือไม่ส่งคนแข่งในพื้นที่ที่ภูมิใจไทยส่งผู้สมัคร
อีกเรื่องก็คือ ถูกค่อนแคะเลือกไปบุรีรัมย์ เพราะเชื่อว่า ที่นี่ปลอดภัยไร้กังวลจากคนเสื้อแดง เพราะ "เนวินนคร" นั้นอบอุ่นด้วยเสื้อน้ำเงิน
พูดไปพูดมาก็เลยเถิดไปถึงเรื่องราวที่เคยกินใจกัน ทั้ง รถเมล์เอ็นจีวี 4,000 คัน ทั้งสินค้าเกษตร ไม่ว่าจะเป็นข้าว ข้าวโพด มันสำปะหลัง ซึ่งเป็นงานที่ภูมิใจไทยกำกับดูแลทั้งสิ้น
แต่จะว่าไม่มีมูลเลยก็คงจะพูดอย่างนั้นเต็มปากเต็มคำไม่ได้
จะให้ไป สกลนคร หรือ ศรีสะเกษ ที่พรรคเพื่อไทยกำลังฮึกเหิมกับชัยชนะเลือกตั้งซ่อมมาหมาดๆ มันก็ใช่ที่ ถึงแม้จะเชื่อว่า เสื้อแดงที่ 2 จังหวัดนั้น ไม่ได้นิยมความรุนแรงเหมือนที่อื่นๆ
แต่ก็นั่นแหละ ถึงจะมาบุรีรัมย์ ก็ใช่ว่า เสื้อแดงจะลดฤทธิ์เดช เพราะดูเหมือนว่า แดงในวันนี้จ้องแต่จะเดือดไปในทุกพื้นที่ วันก่อนที่เชียงใหม่ รัฐมนตรีเขาไปดูงานแก้ปัญหา เมืองเชียงใหม่ที่เคยยิ้มแย้มต้อนรับนักท่องเที่ยว เดี๋ยวนี้ต่อให้ไม่มีหวัด 2009 ก็ไม่แน่ว่า นักท่องเที่ยวเขาจะมา
ผิดสีผิดกลิ่นเป็นได้ระเห็จออกจากพื้นที่แทบไม่ทัน
เพราะแดงที่นั่นเขาแรง ...แรงจนลืมว่าเชียงใหม่เป็นเมืองท่องเที่ยว เป็นเนื้อเดียวที่กอรปเป็นประเทศไทย และคนไทยทุกคนรับรู้มาตั้งแต่เกิดว่า ถึงไม่มีทะเบียนบ้านที่นั่น แต่ก็มีสำนึกว่าที่นั่นเป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดินไทยที่ใครก็ตามที่ได้ชื่อว่า "คนไทย" ย่อมมีสิทธิมีเสรีภาพที่จะเดินทางไปเยือนไปสัมผัสกับวิถีชีวิตที่คนเชียงใหม่ภาคภูมิใจ
เช่นเดียวกับ บุรีรัมย์ ที่ใครก็ได้ที่ได้ชื่อคนไทย หรือนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เข้ามาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ก็ย่อมมีสิทธิเข้าไปสัมผัส ไม่ใช่มีเจตนาแฝงเร้นว่าจะไปเที่ยวปราสาทขอม แล้วฉวยจังหวะที่คนเขาวางใจไปป่วนบ้านป่วนเมืองช่วงที่ นายกฯ อภิสิทธิ์ ลงพื้นที่
อย่างเสื้อแดงจากอยุธยา ที่มีแกนนำเป็นผู้หญิงที่ชื่อ มยุรี นามสกุลอะไรจำไม่ได้ แต่จำได้ว่าจะใช้ปลาร้าไปปาใครสักคน จู่ๆ เกิดอยากไปเที่ยวปราสาทขอมที่บุรีรัมย์ ในวันที่ อภิสิทธิ์ จะไปพอดิบพอดี ..ถึงคุณมยุรี มีเจตนาจะไปเที่ยวจริงๆ แต่ไอ้การเที่ยวไปชวนแดงที่นั่นที่นี่ไปด้วย อมพระประธานมาพูดคนเขาก็ไม่เชื่อ
คงหวังลมๆ แล้งๆ ว่า จะได้ แม้ว กลับมากันกระมัง ถึงได้เล่นกันเลยเถิดจนไม่เอาบ้านเอาเมืองกันอย่างนี้



