คอลัมนิสต์

ซอฟท์เพาเวอร์ไทยในจีน(1)

ซอฟท์เพาเวอร์ไทยในจีน(1)

30 ก.ค. 2556

ซอฟท์เพาเวอร์ไทยในจีน(1) : โลกสาระจิปาถะ โดยกวี จงกิจถาวร

              กรุงปักกิ่ง-หน้าสถานีรถไฟใต้ดินซิ่นเฉี่ยวลู่ ทางด้านประตูตะวันออก นางสาวเฉิ่นลีหยาง กำลังยุ่งการขายปลากัดไทย ซึ่งขายอยู่ประมาณ 20 คู่ เธอได้ทำเป็นอาชีพอย่างเป็นล่ำเป็นสันหารายได้เสริม เนื่องจากปลากัดไทยกำลังฮิตในจีน ที่นี่ถือเป็นสัตว์เลี้ยงประเภทจิ๋วในบ้าน ราคาไม่แพง ประมาณคู่ละ 60 หยวน ตกตัวละ 150 บาทไทย

              เธอบอกว่าคนซื้อส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาวที่เคยไปเที่ยวเมืองไทย เยี่ยมวัดวาอารามต่างๆ กลุ่มนี้มีงานและเงินเดือนดี มีเงินอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียม (ต้องผ่อนอย่างน้อยยี่สิบปีขึ้น) เธอยังพูดเล่นว่า คนจีนนิยมเลี้ยงปลากัดดี เพราะว่าง่ายดี ดีกว่าเลี้ยงสัตว์ใหญ่อื่นๆ เช่น แมว หรือสุนัข เนื่องจากไม่มีข้อจำกัดและราคาก็ไม่แพง

              คนจีนชอบเมืองไทย เพราะหนังเรื่อง Lost in Thailand ของผู้กำกับซู เซิง หนังจีนตลกถ่ายทำที่เชียงใหม่ ทำให้นักท่องเที่ยวจีนหลั่งไหลกันมาประเทศไทย ปีที่แล้วมีคนจีนมาเที่ยวมากถึง 2.2 ล้านคน คาดว่าปีนี้อาจจะถึง 3 ล้านคน ครองแชมป์มากกว่าท่องเที่ยวจากมาเลเซียมาสอง-สามปีแล้ว

              ในศูนย์การค้าใหญ่หลายแห่งที่ไม่ไกลจากซิ่นเฉี่ยวลู่ ยังมีสถานที่เช่าพระเครื่องไทยหรือที่จีนเรียกว่า ฟูพาย (องค์พระเล็ก) ที่กำลังได้รับความนิยมสำหรับคนจีนที่เล่นพระ ทูตวิบูลย์ คูสกุล บอกว่า การซื้อเช่าพระเครื่องในเว็บไซต์จีนคึกคักมาก มีมากกว่าสามพันกว่าเจ้า

              ทูตวิบูลย์ ผู้นี้รู้เรื่องสถานการณ์จีน การเมืองเศรษฐกิจจีนเป็นอย่างดี เนื่องจากเชี่ยวชาญภาษาจีนและยังเคยรับราชการในเมืองต่างๆ เช่น ที่ยูนนาน เซี่ยงไฮ้ รวมทั้งไต้หวัน ถูกสื่อตีพิมพ์และทีวีจีนขอสัมภาษณ์บ่อย (ทูตจีนประจำไทยพูดไทยได้ทุกคน ฉะนั้นทูตไทยประจำจีนในอนาคตต้องพูดภาษาจีนเป็นคุณสมบัติที่ขาดไม่ได้ เจ้าหน้าที่กระทรวงหลายคนเก่งภาษาจีนแต่ไม่มีเส้น)

              ที่ศูนย์การค้าซันลีตุนโซโฮเป็นที่ช็อปปิ้งของไฮโซ สำหรับคนจีนมีสตางค์ มีร้านค้าพระเครื่องสองร้าน มีการตกแต่งหน้าร้านอย่างดี ร้านที่ไปแวะเยี่ยมชื่อไทฟูถัง เป็นร้านดังเป็นที่นิยม เพราะว่ามีดาราภาพยนตร์อย่าง แจ๊คกี้ เฉิ่น และดอนน่า เยน แวะมาและซื้อใส่โชว์ เลยทำให้มีแฟนๆ จีนเลียนแบบทันที ตั้งแต่ปี 2005 เป็นต้นมา พระเครื่องค่อยๆ ได้รับความนิยม และมีการเช่าเป็นล่ำเป็นสัน

              ต้องยอมรับส่วนที่เห็นเป็นของเลียนแบบเสียส่วนใหญ่ราคาเช่าประมาณองค์ละสาม-สี่พันบาท จนถึงสาม-สี่หมื่นบาท ที่นี่ยังถือเป็นพระเครื่องระดับกลาง ไม่ใช่เป็นพระเครื่องของขลังในระดับอย่างที่คนไทยนับถือกัน แต่มีคนเล่าว่า มีเศรษฐีจีนบางคนชอบพระเครื่องไทยขนาดยอมเช่าด้วยเงินเป็นล้านๆ บาทก็มี

              ที่น่าสนใจคือ พระเครื่องรูปผีเสื้อ ซึ่งมีขายกันเป็นล่ำเป็นสัน ผู้เขียนเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก พระเครื่องผีเสื้อส่วนใหญ่จากวัดและอาจารย์จากต่างจังหวัด จึงไม่แปลกในร้านเช่าพระเหล่านี้จะมีโปสเตอร์พระอาจารย์ชื่อของไทยติดเต็มร้านไปหมด เช่น หลวงพ่อคูณ หลวงพ่อโต หลวงพ่อทวด เป็นต้น คนจีนซื้อไปติดที่บ้าน คนดูแลร้านบอกว่าเจ้าของร้านศรัทธาในศาสนาพุทธและแวะมาเยี่ยมเมืองไทยบ่อย ปีละหลายครั้งมาเช่าพระเพื่อมาปล่อยที่จีน ซึ่งทางนี้เรียกว่า “ฉิ่ง” แปลตรงตัวว่า “เชิญ” คนจีนที่เล่นพระเครื่องเชื่อว่าใส่แล้วมีโชค ค้าขายขึ้น ส่วนพระเครื่องผีเสื้อนั้น ใส่แล้วมีคนรักใคร่ มีสัมพันธ์ดี

              เมื่อเร็วๆ นี้ มีวัดไทยแห่งแรกเพิ่งสร้างเสร็จภายในวัดป๋ายม่า ซึ่งเป็นในสำนักเส้าหลินอันลือชื่อในเมืองโลวะหยังอันเก่าแก่ มณฑลหูเป่ย อดีตนักการเมืองดังนายวัฒนา อัศวเหม เป็นผู้บริจาคเงิน หลังจากหนีคดีในไทยแล้วไปเร่ร่อนในจีน