วิวัฒนาการสู่การขายตัวและต่อรองผลประโยชน์ | คมชัดลึก

จำได้ว่าเวลาที่กระแสสังคมแรงในการเล่นงานทักษิณเมื่อปี 49 ท่านเสนาะก็ออกมาขย่มด้วยข้อหาเผด็จการล็อก ส.ส.ไว้ในคอก จะยกมือสวนมติพรรคเดี๋ยวก็จะโดนพรรคปลดออก ช่วงเวลาอื่นก็คงพอหาพรรคสังกัดได้ แต่ช่วงวินาทีเป็นตายยุบสภานี่สิ จะต้องหมดเขตเป็น ส.ส.สมัยถัดไปแน่นอน เพราะสังกัดพรรคใดก็จะไม่เกิน 90 วัน ขณะที่ต้องเลือกตั้งภายใน 45 วัน ยุคสมัยก่อนปี 40 เป็นช่วงที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้บ่อย เช่นรัฐบาลชวน 1 เห็นท่าจะเพลี่ยงพล้ำในสภาเพราะสมาชิกพรรคร่วมรัฐบาลจำนวนหนึ่งและอาจจะมีพรรคของตนเองอีกก็ได้ ไม่ยอมลงมติเห็นชอบการปกป้องคดีป่า คดีปุ๋ย ตอนนั้น ก่อนเสียเชิงจนพรรคคว่ำ รัฐบาลก็จะยุบสภาให้คว่ำไปด้วยกันทั้งหมดแล้วไปเลือกตั้งกันใหม่ ถ้าการมีล็อกขา ส.ส.อย่างนี้รัฐบาลลอยนวลแน่นอน

 กระนั้นก็ตาม มาตรานี้มีที่มาที่ไป เพราะก่อนปี 40 นั้น ส.ส.ขายตัว ทรยศพรรคมีเพียบ เวลาจะอภิปรายก็ขู่ขอเงินค่ายกมือ ไม่ให้ก็ย้ายหนี อ้างไปเรื่อยว่าอุดมการณ์ไม่ตรงกันแต่แท้ที่จริงก็หวังทรัพย์ การเขียนรัฐธรรมนูญมาตรานี้ไว้ก็จะช่วยสกัดกั้นนักการเมืองประเภทนี้ ถ้าเป็นนักการเมืองคนนั้นเห็นแก่หลักการจริง สมัยหน้าพรรคไม่ส่งลงเลือกตั้งก็จะกลัวอะไร ถ้าเป็นพวกหิวเงิน ยังไงก็ไม่กล้าตีจากพรรคเลวๆ

 ช่วงนั้น ผมเขียนตรงนี้ไว้ว่าทักษิณ นั้นมีคนเดียว แต่ ส.ส.เสือหิวมีหลายสิบ ปลดล็อกมาตรานี้เพื่อหวังโค่นทักษิณ ก็เท่ากับปล่อยให้นักการเมืองประเภทนี้มีอิสระทำอะไรก็ได้ แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น การเมืองวนไปสู่เกมแบบก่อนปี 40 จริงๆ

 รัฐบาลไม่มีเสถียรภาพ รัฐบาลอภิสิทธิ์จัดตั้งได้เพราะการแปรพักตร์แบบนี้ของ ส.ส.กลุ่มเบ้อเริ่ม มันก็คงจะดีหรอก ถ้าหากทั้งหมดพากันช่วยนำพาประเทศชาติให้รอด แต่เท่าที่ผ่านมาหลายเดือน เราเห็นร่องรอยของการแสวงหาผลประโยชน์ ต่อรองกัน หรี่ตาให้กัน ในหลายๆ เรื่อง คนก็ก่นด่าและอ่อนใจในการเมืองแบบนี้ แต่พวกเขาก็ไม่สนใจ เพราะหน้าด้านดีกว่าแพ้ อดเป็นฝ่ายกุมอำนาจรัฐไม่ว่าเวลานี้หรืออนาคต

 ส่วนท่านเสนาะ ก็ไม่ได้ประโยชน์จากการปลดล็อกนี่เลย และอาจถูกเล่นงานเรื่องสนามกอล์ฟด้วย เพราะเป็นคนละพวกกับคนปลดล็อก กรรมแท้ๆ