อนาคตไทยในเครือข่ายอาเซียน | คมชัดลึก

 
            อนาคตอาเซียนและเอเชียขึ้นอยู่กับความสำเร็จของเครือข่ายอาเซียน หรืออาเซียนคอนเนกติวิตี้ เนื่องจากภายใต้แผนงานมหึมานี้ มี 15 โปรเจกท์หลัก ซึ่งต้องการการระดมเงินลงทุนเป็นหมื่นๆ แสนๆ ล้านดอลลาร์ในแต่ละปีอย่างน้อยๆ สมาชิกอาเซียนต้องใช้งบประมาณเพื่อการนี้ถึงปีละ 6 หมื่นดอลลาร์สหรัฐ
 
            ประเด็นถามกันมาคือ แหล่งเงินทุนนี้จะมาจากไหนกัน?
 
            ก่อนอื่นต้องให้เครดิตรัฐบาลไทยที่ได้ผลักดันเครือข่ายอาเซียนนี้สำเร็จจนกลายเป็นจุดมุ่งหมายหลักอาเซียนในขณะนี้ เนื่องจากเขตการค้าเสรีกำลังเป็นรูปเป็นร่างอย่างครบถ้วนระหว่าง 10 ประเทศสมาชิก ขณะนี้ 6 ประเทศสมาชิกดั้งเดิมมีการค้าเสรีเกือบร้อยเปอร์เซ็นตื ส่วนที่เหลืออีก 4 ต้องรออีก 3 ปี มองภาพรวมอาจจะล่าช้า
 
            ในกรณีของเครือข่ายอาเซียน สมาชิกอาเซียนทั้งหมดมีบทบาทเท่ากันในการดลบันดาลให้โครงการต่างๆ ประสบผลสำเร็จ แต่ละประเทศมีความต้องการผลักดันโครงสร้างต่างกัน
 
            บางแห่งเป็นถนนเล็ก บางแห่งเป็นไฮเวย์ สะพาน เป็นต้น นอกจากนั้นมันยังรวมถึงความมุ่งมั่นของนโยบายรัฐบาลและมาตรการที่ใช้ดึงดูดแหล่งทุนทั่วโลกทั้งหลายจากรัฐบาลต่างๆ องค์กรระหว่างประเทศ หรือภาคเอกชน
 
            อาเซียนขณะนี้หาเงินทุนมาได้แค่ 500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ นับว่ายังเป็นจำนวนน้อยมาก ยังต้องการเงินลงทุนมากกว่านี้ อย่างเช่นเส้นทางรถไฟหลักคุนหมิง-สิงคโปร์ต้องใช้เงินมหาศาลในการสร้างเส้นทางยาวเป็นพันๆ กิโลเมตร นอกเหนือจากนั้นยังมีถนนสายสำคัญๆ ที่เชื่อมระหว่างเอเชียตะวันออกกับเอเชียด้านตะวันตก (อีสต์-เวสต์คอร์ริดอร์)
 
            ที่น่าสังเกตคือไทยจะเป็นฮับ หรือศูนย์กลางของเส้นทางเหล่านี้ทั้งหมดไม่ว่าจะมาจากทางไหนก็ตาม น่าเสียดายรัฐบาลชุดนี้ไม่ได้เอาใจใส่เรื่องเครือข่ายอาเซียนเท่าที่ควร สนใจแต่ท่าเรือน้ำลึกที่ทวาย ซึ่งยังหาทุนมหาศาลไม่ได้
 
            ส่วนโปรเจกท์อื่นๆ เล็กลงมา เช่น เส้นทางรถไฟเชื่อมอรัญประเทศกับศรีโสภณในกัมพูชาผ่านปอยเปตมีความยาว 48 กิโลเมตร ไทยเราน่าจะให้ความสำคัญต้องรีบทำเพื่อเพิ่มความสะดวกในการเดินทางและการค้าขายไปมาระหว่างคนทั้งสองประเทศ โปรเจกท์นี้ไทยน่าจะยอมควักกระเป๋าจ่ายช่วยฟื้นฟูเส้นทางนี้
 
            ที่ผ่านมา อาเซียนได้ขอให้คู่เจรจาช่วยเหลือทางด้านการเงินลงทุนและเทคโนโลยี ดูเหมือนญี่ปุ่นมีความพร้อมที่สุด เนื่องจากมีการรวมร่างแผนเพื่อช่วยเหลืออาเซียนในเรื่องเครือข่ายมากกว่าคู่เจรจาอื่นๆ
 
            ส่วนจีนและเกาหลีให้ความสนใจเหมือนกัน แต่ยังไม่มีการเข้าหาอาเซียนในเรื่องนี้อย่างเป็นระบบ สหรัฐอเมริกาและรัสเซียก็สนใจเช่นกัน กระทรวงการต่างประเทศของไทยได้เสนอให้อาเซียนรวมประเทศจีน ญี่ปุ่น และเกาหลี เข้ามาอยู่ในกลุ่มเครือข่ายอาเซียน ในอนาคตอาเซียนต้องพึ่งพาสามประเทศนี้อยู่ดี
 
            สมาชิกอาเซียนบางประเทศเห็นว่ายังไม่ถึงเวลาควรเอาใจใส่ปรับปรุงโครงสร้างสมาชิกอาเซียนเสียก่อน แต่ฝ่ายไทยเข้าใจดีว่าในอนาตอาเซียนต้องเข้าหาสามประเทศนี้แน่นอนทำตอนนี้ดีกว่าจะได้วางแผนแบบบูรณาการได้ในอนาคต แหล่งเงินทุนยังเป็นประเด็นต่อไป
 
            รัฐบาลอาเซียนยังไม่มีนโยบายชัดเจนในการออกทุนเข้ามาช่วยเครือข่าย ส่วนภาคเอกชนสนใจแต่ต้องมีมาตรการกระตุ้น และการให้ความช่วยเหลือระยะยาวมากกว่านี้ มิฉะนั้นฝ่ายเอกชนจะยังสงวนท่าทีก่อนตัดสินใจลงทุน