เจาะประเด็นร้อน

บูเช็คเทียน 34 // ** 27764371 **

เกาะติดข่าวสาร >> คมชัดลึก ออนไลน์
logoline

บูเช็คเทียน 34 // ** 27764371 ** ฮองเฮาอู่ลงโทษเซี่ยเหยาหวนที่ลงมือฆ่าคน "เซี่ยเหยาหวน เจ้ารู้ว่าผิดใช่ไหม" "เซี่ยเหยาหวน มิรู้ว่าทำผิดอะไร" "ปากเจ้าพูดแต่เรื่องกฎระเบียบแบบแผน แต่อ๋องเหอเหน่ยของต้าถัง แล้วเจ้า จะฆ่าฟันได้ตามอำเภอใจรึ" "คนที่เซี่ยเหยาหวนสังหารมิใช่อ๋องเหอเหน่ยของต้าถัง แต่เป็นนักโทษฉกรรจ์ ที่วางยาสังหารพระมเหสี" "เซี่ยเหยาหวน เจ้านึกจริงๆ หรือว่าการที่ข้ามอบกระบี่อาญาสิทธิ์ให้ เจ้าก็จะทำสิ่งชั่วร้ายได้" "ฮองเฮา ทรงผิดแล้ว" "บังอาจ" "ฮองเฮาพูดถูก แม้ข้า จะเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง แต่เพราะรักในความยุติธรรม จึงได้กล้าหาญผิดสามัญ การเผชิญหน้ากับภัยร้ายของประชาชน คนเจ้าเล่ห์ต่ำช้า ถึงฮองเฮามิได้ประทานกระบี่อาญาสิทธิ์ให้ แม้มีเพียงมือเปล่า ข้าก็จะลงมือเอาให้หนัก ถึงตายอยู่ดี" "ฮึ เจ้านึกว่า แค่รักในความยุติธรรมก็จะเป็นหนึ่งในโลก กำจัดภัยร้ายของประชาชน คนเจ้าเล่ห์ต่ำช้าได้รึ" "อู่อี๋จงวางแผนใช้ยาพิษ สังหารพระมเหสี สมควรตาย" "เห็นที เจ้ากำหนดโทษตายให้อู่อี๋จงแล้ว" "หลักฐานแน่นหนา หนีความผิดไม่พ้น" "หลักฐานแน่นหนาจริงๆ รึ" "แน่นอน" "หนีความผิดไม่พ้นจริงๆ รึ" "ถูกต้อง" "เอาละ เอามา เอาหลักฐานมา" "ราชโองการที่อู่อี๋จงออกแทน ได้ส่งไปที่กรมราชทัณฑ์แล้ว" เซี่ยเหยาหวนตอบ "ราชโองการ ทำให้พระมเหสีสิ้นพระชนม์ได้รึไม่" ฮองเฮาอู่ตรัสถาม "พิษปลาปักเป้า ทำให้พระมเหสีสิ้นพระชนม์" "พิษปลาปักเป้าใครเป็นคนเอามา" "ย่อมต้องเป็นอู่อี๋จงที่เอามา" "เจ้าเห็นเองกับตารึ" เซี่ยเหยาหวนอึกอัก "ต่อให้เจ้าเห็นเองกับตา ถ้าเช่นนั้นแล้วเจ้าเห็นอู่อี๋จง วางยาพิษ ฆ่าพระมเหสี เมื่อไหร่ที่ไหน ใช้วิธีการอะไร ถึงแม้หลักฐานการทำผิดถึงเจ้าเองจะได้มานั้น แต่จะกำหนดข้อหาอะไร โทษหนักเบาเช่นไร หรือหากกำหนดเป็นโทษตาย แต่จะลงโทษเมื่อไหร่อย่างไร ก็ต้องให้ศาลพิพากษา เป็นผู้กำหนดตัดสิน สุดท้ายให้ฮ่องเต้อนุมัติ จึงจะสำเร็จโทษได้ อย่าว่าแต่เป็นเชื้อพระวงศ์ต้าถัง ถึงเป็นสามัญชนคนหนึ่ง สิทธิ์ในการอยู่หรือตายอยู่ในมือของฮ่องเต้ ไหนเลยจะให้ข้าหลวงหกตำหนักเล็กๆ เช่นเจ้า ที่มีเพียงกระบี่อาญาสิทธิ์ ไม่ได้ซักฟอกไต่สวน เจ้าก็คิดสังหารได้ตามใจชอบ ต่อหน้าฮ่องเต้และข้า อีกทั้งจนถึงวันนี้ คดีวางยาพิษสังหารพระมเหสี อู่อี๋จงเป็นเพียงเบาะแสเดียว การลอบวางยาพิษ ต้องมีแผนการร้ายที่ฆ่าพระมเหสีอย่างเหี้ยมโหดซุกซ่อนอยู่ เรื่องนี้จะต้องมีผู้วางแผน คอยบงการหลบอยู่เบื้องหลัง ต้องมีแน่นอน หากอู่อี๋จงยังมีชีวิตอยู่ ศาลไต่สวนย่อมสาวเรื่องต่อไปได้ เพื่อจับตัวให้ได้หมด มีเพียงทำเช่นนี้ ถึงจะกำจัดภัยร้ายที่ซ่อนตัวในวัง ถึงจะปลอบโยนวิญญาณของพระมเหสีได้ แต่เจ้ากลับวู่วามเพียงชั่ววูบสังหารอู่อี๋จง ฆ่าปิดปากไป ทำให้ภัยร้ายของวังยังอยู่ คดีสังหารพระมเหสียากที่จะสืบให้กระจ่างขึ้น เจ้า เจ้ากลับทำปากเก่งอ้างเหตุผลขัดง้างกับข้า แต่สิ่งที่น่าโมโหยิ่งกว่าก็คือ เจ้า ไม่เห็นฮ่องเต้อยู่ในสายตา" เซี่ยเหยาหวนสำนึกผิด "บ่าว" "ต้าถังอันไพศาลราชสำนักที่รุ่งเรือง มีเพียงให้ปวงชนรวมใจ สนับสนุนฮ่องเต้อย่างจริงใจ ถือเอาพระราชประสงค์เบื้องบนเป็นกฎเกณฑ์ของชีวิต ถึงจะเกิดเป็นศูนย์กลาง มีมาตรฐาน มีข้อบังคับ มีกฎเกณฑ์ มีระเบียบ ถึงจะทำให้โลกกลมกลืนกัน ประชาสงบสุข ถ้าหากประชาทั่วหล้าล้วนเห็นตัวเป็นที่ตั้งดังเช่นเจ้า ทะนงในตนเอง อาศัยความกล้าบ้าบิ่นรักในความยุติธรรมฆ่ากันเอง นั่นมิทำให้ฟ้าดินมืดมนไร้แสงสว่าง แผ่นดินมีภัย คนอยู่ไม่รอดรึ แม้เจ้าจะมีความรู้ไม่น้อย เป็นผู้มีคุณธรรม แต่ก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อยู่ในวังหลัง เห็นในสิ่งที่จำกัดให้เจ้าได้เห็น มีเพียงจิตใจของฮ่องเต้ ที่กว้างพอจะบรรจุคลื่นลมสี่คาบสมุทร ห้ายอดปัญจคีรีไว้ได้ แม้เจ้าจะเป็นหญิงเก่งจากเสฉวน แต่ก็เป็นเพียงเตียวหุยคนระห่ำที่ไม่รู้กฎหมาย เจ้าไม่เข้าใจหน้าที่ไม่กลัวกฎไม่กลัวฟ้า เช่นนี้ ข้าจะให้เจ้าถือกระบี่อาญาสิทธิ์ ต่ออีกได้อย่างไร ขอสั่งให้เจ้านับจากวันนี้ สำนึกในความผิด กลับตัวเสียใหม่" "บ่าว น้อมรับพระบัญชา" กู่ถวนเอ๋อ ทูลฮองเฮาอู่ว่า "ฮองเฮา อู่อี๋จงตายอย่างน่าอนาถนัก ฮองเฮาก็ทรงเข้าพระทัยดีว่า อู่อี๋จงทำเช่นนี้ ก็เพื่อปกป้องเกียรติยศของผู้นำหกตำหนักของพระองค์" "แล้วก็เพื่อให้ตระกูลอู่มีอำนาจในราชสำนักต้าถังแต่เพียงผู้เดียว" "เอ่อ ฮองเฮาทรงเข้าพระทัยทั้งหมด แต่ว่าเซี่ยเหยาหวน กลับอาศัยกระบี่อาญาสิทธิ์ที่ทรงประทานให้ ทำการตามอำเภอใจ ไม่ได้ฟังพระบัญชาของฮองเฮาและฮ่องเต้เลย อยากฆ่าใคร ก็ฆ่า อยากปลิดชีวิตใคร ก็ปลิด" "คงมีสักวัน นางก็คงอยากได้ชีวิตเจ้า ถูกต้อง ข้าเข้าใจทั้งนั้น ข้ารู้เรื่องการวางยาพิษที่ไท่ซานแค่อาศัยพิษปลาปักเป้าที่อู่อี๋จงเอามา ยังไม่อาจส่งถึงปากของพระมเหสีได้ ในเรื่องนี้ยังต้องมีพวกกำเริบเสิบสานที่จิตใจไม่ปกติร่วมมือกับอู่อี๋จง ถึงจะจัดการพระมเหสีจนตายได้" "ฝ่า บาท ถวนเอ๋อ" "ตระกูลอู่ๆ อาศัยแค่ตระกูลอู่ ก็จะประคับประคองราชวงศ์ต้าถัง จะยึดอำนาจไว้แต่เพียงผู้เดียวรึ เหลวไหล ปัญญานิ่ม จะอยู่หรือรอด ล้วนอยู่ที่ใจคน เข้าใจไหม ใจคน มิใช่เพียงแค่ใจคนของตระกูลอู่เรา แต่เป็นใจคนทั่วหล้า พวกเจ้าเข้าใจไหม" "เอ่อ ถวนเอ๋อเข้าใจๆ" "พวกเจ้าเข้าใจอะไร แล้วก็ยังมีอู่ซานซือ ล้วนแต่เป็นคนโง่โตแต่ตัวไม่มีสมอง ใช่ซิ พวกเจ้างงงวยไม่เข้าใจ พวกเจ้าอกสั่นขวัญแขวน ไม่เข้าใจว่าทำไมข้ากำจัดจนถึงขั้นกวาดล้างคนของตระกูลอู่ ที่มีเหลืออยู่น้อยเต็มที แต่พวกเจ้าเข้าใจจิตใจของข้าจริงๆ หรือไม่ ในใจข้ามีเพียงราชสำนักต้าถัง เพื่อแผ่นดินต้าถัง ข้าต้องการความนับถือจากใจคน ทั้งเบื้องล่างเบื้องสูง มีเพียงได้ใจจากประชาทั่วหล้า แผ่นดินจึงจะสงบสุข ถึงจะคงไว้ซึ่งเกียรติภูมิและอนาคตของตระกูลอู่ แต่ว่าพวกเจ้า พวกเจ้าไม่มองการณ์ไกล เห็นแต่เพียงประโยชน์เล็กน้อยตรงหน้า มือไม่พายเอาเท้าราน้ำ แล้วผลเป็นไง หากไม่ใช่เซี่ยเหยาหวน คราวนี้กลับมาได้ทันการช่วยล้างมลทินให้ข้าเกรงแต่ว่าข้าคงตายในวังเย็นแล้ว เฮ้อ ไม่เหลือผิวหนังไว้ แล้วเส้นขนเล็กๆ อย่างพวกเจ้าจะขึ้นอยู่ตรงไหน" "แต่ว่าเซี่ยเหยาหวนนึกว่าเป็นคนโปรด จนถึงขั้นก่อกรรมทำเข็ญแล้ว" "หุบปาก ก่อกรรมทำเข็ญเป็นอู่อี๋จง แล้วก็เจ้า พวกเจ้าต่างหาก อู่ถวนเอ๋อๆ" "เพคะ" "ออกจากวังไปซะ" "ฮองเฮา ถวนเอ๋อสำนึกผิดแล้วๆ" "ข้าให้เจ้าไปอยู่ที่จวนอู่ซานซือ" "หา จวนอู่ซานซือ" "เอาคำพูดที่ข้าพูดเมื่อกี้นี้ ไปบอกอู่ซานซือ ให้เขาเลิกก่อเรื่องได้แล้ว" "เพคะ บ่าวน้อมรับพระบัญชาๆ" หมิงฉงเอี๋ยนจะใช้วิชาสู้ศึก เขาบอกอู่ถวนเอ๋อว่า "นี่เป็น กระบวนท่า "ไก่ฟ้าน้ำค้างรั่ว" ใน "อู่ฉินซี่" ซึ่งใครๆ ก็หัดได้พอเป็นแล้วก็ใช้ได้เอง ไม่ต้องให้ใครมาช่วยเหลือ" "อู่ฉินซี่ ข้าเคยได้ยินมานานแล้วว่า ท่านเชียวชาญวิชายุทธและการสกัดยา "อู่ฉินซี่" วันนี้ได้มาเห็น ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ" หมิงหัวเราะ"อู่ฉินซี่ เป็นวิชารักษาสุขภาพที่หมอเทวดาฮัวโต๋วคิดค้นขึ้นมา ข้าได้นำมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงบ้าง หากเป็นวิชานี้ ไม่เพียงจะไร้โรคภัยไข้เจ็บ พิษร้ายไม่กล้ำกราย ยังทำให้อายุยืนยาว เมื่อสักครู่นางกำนัลอู่ไม่เพียงแต่ขับเหล้าที่ดื่มเข้าไปออกมา ยังนำสิ่งที่เป็นพิษเป็นภัยต่อร่างกาย กำจัดออกมาพร้อมๆ กัน มหัศจรรย์จริงๆ เช่นนั้นขอให้ประมุขหมิง รีบสอนท่านพ่อของข้าด้วย" "ข้าพร้อมจะรับใช้" "ไม่ อู่ฉินซี่ ของหมิงฉงเอี๋ยน มีประโยชน์สำคัญอย่างอื่น" "พยุงท่านอู่หง กลับไปพักผ่อนที่หอหลัง" ไหลจินเฉินและโจวซิ่งคุยกัน "เฮ่อะ โอ้โห ใต้ท้าวโจวซิ่ง สมกับเป็นยอดนักค้น หามือหนึ่งของต้าถัง ท่านงมเข็มในมหาสมุทรได้แล้วจริงๆ แถมยัง เป็นเข็มชี้ตาย เล่มนี้ด้วย" โจวซิ่งหัวเราะ "ราชสำนักตอนนี้ ที่หน้าท้องพระโรงเป็นพวกมารเริงระบำ เหล่าขุนนางล้วนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอยากได้ชีวิตฮองเฮาทั้งเก้าชั่วโคตร เมื่อขุนนางเป็นเช่นนี้ วังหลังจะสงบสุขได้อย่างไร โดยเฉพาะที่หน้าวังเย็น ฮึๆ" "ใช่ ใต้ท้าวโจวในที่สุดท่านก็พบเบาะแสของภรรยาซั่งกวนถิงจือ สะใภ้ของซั่งกวนอี๋จนได้" "หือ เฮ่ย ไม่ถูกๆ" "ถูก ใต้ท้าวโจว นี่เป็น การทำผิดต่อองค์ฮองเฮาซึ่งเป็นโทษร้ายแรง ถ้าเป็นเช่นนี้ องค์ฮองเฮา จะไม่โปรดปรานเจ้ากรมโจวได้อย่างไร ไม่เพียงเท่านี้ ตอนนั้นที่ไต้ท้าวโจวคัดโทษมหันต์สิบอย่างของตระกูลอู่ ก็ไม่ได้รีบนำขึ้นกราบทูลเพราะฮองเฮาสูญเสียอำนาจ ตอนนี้เห็นทีต้องรอโอกาสที่ดี สงบใจรอ ใต้ท้าวโจวคาดการณ์ได้แม่นยำนัก" ไหลจินเฉินหัวเราะ "ใต้ท้าวไหล ตอนนั้น ก็เป็นเรื่องที่เราสองคนร่วมกันหารือ ถึงได้ตัดสินใจอย่างถูกต้อง" "เฮ่ย นั่นข้าเพียงแต่รับฟังความเห็น อันสูงส่งของท่านเท่านั้นเอง" "เอ่อ นั่นๆ ความผิดของเจิ้งสู เราสองคนเป็นผู้สืบหาร่วมกัน" "เฮ่ย มิกล้า ข้าน้อย เพียงแต่ร่วมชมเท่านั้น" "พูดเช่นนี้ได้อย่างไร มีสุขต้องร่วมเสพซิ ชักช้าไม่ได้การ เรานำฎีกาฉบับนี้ ไปถวายที่ตำหนักกันลู่เตี้ยนทันทีเลย" จบตอนที่ 34
logoline
แท็กที่เกี่ยวข้อง