
เป็นคนดี
เป็นคนดี : บทบรรณาธิการประจำวันที่21มี.ค.2555
หลายคนคิดว่า การเป็นคนดี เป็นเรื่องที่ใหญ่และยากลำบากเกินกำลัง แต่สำหรับบางคนแล้ว การทำความดีนั้นง่ายคล้ายกับการพลิกฝ่ามือ เหมือนกับการกินข้าวที่ทำทุกเมื่อเชื่อวัน เพียงแต่ว่าจะตั้งอกตั้งใจที่จะทำความดี และเอาชนะความอยาก หรือกิเลสตัณหา อันเป็นความรู้สึกขั้นพื้นฐานของคนไปได้หรือไม่ เพราะสิ่งที่กระตุ้นเร้าให้เกิดความอยากในยุคที่เงินคือพระเจ้านั้น ร้อยรัดอยู่รอบตัวเราจนน่าเชื่อว่า ชั่วชีวิตนี้คงไม่อาจหลีกพ้นจากมันไปได้ ในสังคมทุกวันนี้คนดีถึงได้มีน้อยลงทุกที
ลุงเอี่ยม แห่งวัดไร่ขิง อ.สามพราน จ.นครปฐม ที่มอบเงินที่ได้จากการขอให้วัดไร่ขิงจำนวน 1 ล้านบาท สร้างความฮือฮาแก่ประชาชนคนทั่วไป ที่ไม่คิดว่าผู้ที่มีอาชีพนี้จะมีเงินมากมายที่หลายคนชั่วชีวิตไม่มีโอกาสได้สัมผัส ทั้งที่ความจริงแล้วจำนวนเงินที่ลุงเอี่ยมได้บริจาคให้แก่วัดไม่ใช่ประเด็น การตัดใจจากเงินล้านของลุงเอี่ยมต่างหากที่ทำให้ลุงเอี่ยมต่างจากคนทั่วไป การให้ที่ไม่หวังผลตอบแทนนั่นต่างหาก ถึงแม้ว่าในวันนี้ลุงเอี่ยมจะได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ต่อต้านยาเสพติดเพราะการกระทำนั้น แต่นั่นก็เป็นอีกช่องทางที่ลุงเอี่ยมจะให้แก่สังคม
อีกรายก็คือ โชเฟอร์แท็กซี่ ที่ทำไปทำมาจะถูกตั้งข้อสงสัยว่า เป็นคนดีจริงหรือไม่ ตั้งใจจะเอาทองคำน้ำหนักกว่า 500 บาท มาคืนให้แก่เจ้าของจริงหรือไม่ ในกรณีนี้สังคมทั่วไปควรจะดูปลายทางของเรื่องมากกว่าจะดูระหว่างทางก่อนที่ทองคำจะกลับมาสู่มือของเสี่ยใหญ่เมืองอุบล เพราะอย่างน้อยๆ โชเฟอร์แท็กซี่รายนี้ก็ตัดสินใจนำลาภที่มิควรได้กลับมาคืนให้แก่เจ้าของ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วทองจำนวนมากขนาดนี้ก็ย่อมท้าทายด้านมืดในจิตใจผู้คนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว แต่เมื่อผลออกมาเช่นนี้ และโชเฟอร์แท็กซี่รายนี้ก็ประกาศจะทำความดี จะซื่อสัตย์ต่ออาชีพ นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับตัวเขา
ประเทศไทยยังมีคนดีอยู่อีกมากมาย เพียงแต่ว่าคนดีเหล่านั้นอาจจะไม่ขอเปิดเผยตัวตน ซึ่งก็แล้วแต่เหตุผลเฉพาะของเขาเหล่านั้น เพราะผลข้างเคียงจากการเปิดเผยตัวตนอาจนำมาซึ่งสิ่งเร้าที่จะมาสั่นคลอนทำลายความตั้งอกตั้งใจที่ดีโดยไม่รู้ตัว มหาเศรษฐีใจบุญใช่ว่าจะไม่มีตัวตน แต่ก็มีที่มหาเศรษฐีเมื่อเข้าสู่อำนาจก็อาจพ่ายแพ้แก่ความอยากที่แอบซ่อนอยู่ภายใน จนทำให้คำว่า "รวยแล้วไม่โกง" กลายเป็นถ้อยคำเสียดสี ตลกโปกฮา มากกว่าการยกย่องเชิดชู
การเป็นคนดีจะว่าไปแล้วไม่ใช่เรื่องยาก เรื่องที่ยากกลับเป็นการควบคุมสิ่งที่ไม่ดีในจิตใจไม่ให้แสดงออกมา ท่ามกลางความอยากที่รุกเร้าเราอยู่ตลอดเวลา รุนแรงมากน้อยนั้นแล้วแต่ว่าจะอยู่ในสิ่งแวดล้อมใด อย่างที่ประเทศไทยเคยได้รับบทเรียนมาแล้ว เมื่อความอยากได้อยู่ใกล้กับอำนาจที่มากพอจะกำหนดความเป็นไปของประเทศได้ ความดีที่เคยตั้งใจจะทำ ตั้งใจจะสร้าง ก็ถูกทำลายลงสิ้น ทำลายแม้กระทั่งความสมัครสมานสามัคคีของผู้คนในสังคม



