ซ่อน-กำบัง | คมชัดลึก

ครั้งหนึ่งบ้านเราเคยตระหนักกับอาชญากรรมที่ตำรวจเรียกขานด้วยการประชดประชันแกมขบขันว่า "บาทเดียวก็เสียวได้"

 คดีนี้เริ่มจากวัยรุ่นคึกคะนองไม่กี่คน ใช้โทรศัพท์สาธารณะโทรแจ้งเหตุลวง ทำให้ตำรวจต้องตรวจสอบกันให้วุ่น เปลืองทั้งกำลังทรัพย์และบุคลากร ก่อนจะขยายกลายเป็นความหฤหรรษ์ชั่วข้ามคืน

 ไม่นานต่อมาเราก็เริ่มหวาดผวากับคดีระเบิดป่วนเมือง ใครทำอะไรไม่ถูกใจก็วางระเบิด ปาระเบิด

 สิ่งเหล่านี้หากพิจารณาด้วยความใคร่ครวญไตร่ตรองจะสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง คือ เป็นเหมือนโรคติดต่อ หรือจะเรียกว่าเกิดจากเหตุแรงจูงใจร่วมก็คงได้

 เหมือนกับว่าใครทำได้เราก็ทำได้เช่นเดียวกัน !?!

 ถ้าสองตัวอย่างนั่นเกิดนานมาแล้ว ลองมาดูเรื่องปัจจุบันกาลบ้าง

 นับตั้งแต่คุณสนธิ ลิ้มทองกุล แกนนำพันธมิตร ถูกลอบสังหารด้วยอาวุธสงครามมามีคดีอุกฉกรรจ์อันเกิดจากอาวุธสงครามไปบ้างแล้วกี่คดี

 3 คดีเป็นอย่างต่ำ คือ คำตอบ

 คดีแรกคือถล่มวินรถตู้ที่ จ.ลพบุรี ตามมาด้วยวินรถตู้หน้าขนส่งหมอชิตใหม่ และล่าสุด 4 คนร้ายปล้นร้านทองเยาวราชใน จ.ชลบุรี

 สิ่งที่น่าสนใจและเป็นคำถามตามมาในเวลาเดียวกัน คือ ในช่วงเวลาปกติอาวุธสงครามร้ายแรงเหล่านี้ถูกเก็บซ่อนไว้ที่ไหนและเก็บไว้อย่างไร ?

 ข้อมูลอันเป็นตรรกะอันไม่อาจปฏิเสธได้ คือ อาวุธสงครามมีที่มาอยู่ 2 เส้นทาง ได้แก่ หน่วยงานราชการ และตามแนวชายแดนไทย-กัมพูชา

 สำหรับหน่วยงานราชการมีระเบียบปฏิบัติชัดเจนกรณีนำอาวุธสงครามออกมาใช้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทางหลีกเลี่ยง ส่วนที่ได้มาจากชายแดนก็จะกล่าวหาว่าเกิดจากความหละหลวมของเจ้าหน้าที่ก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก

 แต่มาตรการแก้ไขที่ใช้ได้คืองานป้องกันปราบปราม โดยเฉพาะการดึงมวลชนเข้ามาช่วยเป็นหูเป็นตาแก่เจ้าหน้าที่บ้านเมือง ดูเหมือนจะประสบความล้มเหลว เมื่อหวนคิดไปถึงว่าอาวุธเหล่านี้เก็บซ่อนอำพรางอยู่ที่ไหนบ้างในยามปกติ นี่คืองานของตำรวจโดยตรง

 สุดท้ายผู้ใช้อาวุธเหล่านี้ก็คงเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก "คนใน" ของหน่วยงานราชการ ทั้งทหารและตำรวจ

 เราปล่อยให้คนพวกนี้แสวงหาประโยชน์บนเศษซากแห่งความปราชัยของสังคมมานาน นานพอที่ผู้นำตำรวจและทหารจะหามาตรการป้องกันเด็ดขาด และควานหาตัวคนเหล่านี้หรือยัง

 บางทีในคำถามก็เป็นคำตอบเหมือนอย่างเรื่องนี้ก็ได้ !?!

มัธยัสถ์ อินมา 070509
[email protected]