'ถ้า...ถ้า...ถ้า...'สุดท้ายปชช.เป็นแพะ | คมชัดลึก

           "ถ้า...ถ้า...ถ้า...." เป็นคำพูดติดปากของศูนย์ปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย (ศปภ.) ตลอดจนทุกหน่วยงานที่มีหน้าที่แก้ไขวิกฤติน้ำท่วมครั้งใหญ่รวมทั้งกรุงเทพมหานคร ซึ่งตีความง่ายๆ ก็คือซัดโทษปัจจัยภายนอกโดยเฉพาะปัจจัยธรรมชาติ อาทิ พายุฝน น้ำเหนือและน้ำทะเลหนุน ว่าเป็นอุปสรรคสำคัญทำให้การระบายน้ำลงอ่าวไทยเป็นไปด้วยความล่าช้าและยากลำบาก แต่ไม่มีหน่วยงานใดหรือคนใดยอมโทษตัวเองว่าไร้ความสามารถและขาดการประสานงานเป็นหนึ่งเดียวกัน สุดท้ายเมื่อสถานการณ์มีแต่เลวร้ายลงตามลำดับ ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องก็พร้อมใจกันหาแพะรับบาปตัวใหม่ นั่นก็คือโทษประชาชนว่าเป็นตัวการขัดขวางทำให้การระบายน้ำไม่เป็นไปตามแผนที่กำหนดไว้

          นายชลิต ดำรงศักดิ์ อธิบดีกรมชลประทานให้ความเห็นหลังเกิดน้ำท่วมบริเวณเขตนิคมอุตสาหกรรมนวนคร จ.ปทุมธานี ว่าไม่สามารถบริหารจัดการน้ำได้ตามแผนที่วางไว้ เนื่องจากประชาชนที่อยู่ด้านบนกับด้านล่างของแนวคลองระพีพัฒน์เกิดขัดแย้งกันเอง ขณะที่กรุงเทพมหานครก็โทษว่าสาเหตุที่ทำให้การปล่อยน้ำออกจากประตูระบายของคลองรังสิตทั้งหมดไม่เป็นไปตามแผนที่กำหนดไว้ เป็นเพราะประชาชนในพื้นที่ไม่ยินยอมให้น้ำผ่าน

           ถ้าเพียงแต่ประชาชนที่ต้องสาละวนช่วยตัวเองให้รอดพ้นจากมหาภัยพิบัติครั้งนี้มีโอกาสเปล่งเสียงเงียบให้ดังก้องไปทั่ว ก็คงพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าถ้าเพียงแต่รัฐบาลและทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้ข้อมูลที่เป็นจริงครบถ้วน กล้ายอมรับความจริงว่าไม่สามารถป้องกันไม่ให้น้ำท่วมได้ แต่ก็พร้อมชี้แจงให้ประชาชนเข้าใจและพร้อมเตือนภัยและพร้อมอพยพประชาชนแต่เนิ่นๆ ที่สำคัญถ้ารัฐรู้จักคิดว่าทรัพย์สินของประชาชนที่เสียหายจากน้ำท่วมก็มีค่าเหมือนๆ กับความเสียหายในภาคอุตสาหกรรมและเกษตรกรรม หลายพันครอบครัวถึงกับสิ้นเนื้อประดาตัว จนมีมาตรการช่วยเหลือเร่งด่วน พร้อมควักกระเป๋าเพียงไม่กี่พันล้านบาทหรือไม่กี่หมื่นล้านบาทช่วยเหลือประชาชนแลกกับการยอมปล่อยให้น้ำท่วมบ้านหรือชุมชน หรือยอมให้คนในพื้นที่ที่รู้จริงเข้ามามีส่วนร่วมในการวางแผน มีหรือประชาชนจะไม่ให้ความร่วมมือกับภาครัฐด้วยดี และคงไม่ทำให้ความเสียหายในภาพรวมพุ่งขึ้นเป็นกว่า 2 แสนล้านบาทในขณะนี้

           เหนืออื่นใด ยังมีประชาชนอีกไม่ใช่น้อยที่พร้อมเสียสละเพื่อประเทศชาติ ยอมให้น้ำท่วมบ้านเพื่อให้การระบายน้ำเป็นไปด้วยความรวดเร็วขึ้น หรือยอมกล้ำกลืนความยากลำบากช่วยเหลือกันเองโดยไม่หวังความช่วยเหลือจากรัฐที่ขาดการบริหารจัดการที่ดี หรือร่วมใจกันสร้างแนวป้องกัน แจกจ่ายถุงยังชีพ กรอกถุงทราย ฯลฯ การเสียสละของประชาชนเหล่านี้ต่างหากเป็นสิ่งที่รัฐควรยกย่องเพื่อให้ประชาชนมีขวัญกำลังใจมากขึ้น