ความสุขที่วัดได้ของภูฏาน | คมชัดลึก

          ฟาโรห์-คงจำกันได้เมื่อสิบกว่าปีก่อน คนไทยคุ้นเคยกับสโลแกนโฆษณาเบียร์ยี่ห้อหนึ่ง เบียร์คือความสุขที่ดื่มได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ประชาชนไทยส่วนใหญ่คงเมาเละทั่วประเทศ ตอนนี้ความสุขของคนไทยอยู่ที่ไหน ไม่มีใครรู้ เห็นคนโน้นคนนี้บอกว่าความสุขต้องเป็นอย่างนี้ ทำอย่างนี้ดี มีสุข วุ่นวายไปหมด

           ความสุขคนไทยชอบที่สุดคือช็อปปิ้ง ส่วนหนุ่มสาวชอบดูเซ็กซี่ น่ารัก ใส่คอนแทคเลนส์ให้ดูสวย ตาโตเหมือนลูกแมว นัตน์ตาสีมรกตเหมือนคนเอเชียกลาง จมูกโด่ง เหมือนก้นหอย มันเป็นความสวยที่เห็นได้

           ที่นี่ความสุขวัดกันด้วยเวลาที่นำมาใช้ดำรงชีวิตวันต่อวันว่า วันหนึ่งทำอะไรไปบ้าง? ดูชีวิตคนไทยซิ ในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงทำอะไรบ้าง? จะเข้าใจได้ทันที วงจรชีวิตของคนไทย มีอะไรบ้างที่สำคัญ?

           สมัยนี้คนไทยใช้เวลาส่งข้อความทางบีบี ทวิตข้อความเป็นร้อยๆ ครั้ง (ถึงแม้นว่ามันเป็นข้อความสั้นๆ) แถมยังมีเฟซบุ๊ก ซุบซิบไร้สาระทั้งวัน แฮปปี้ที่สุด พรุ่งนี้ทำต่อเหมือนเดิม

           วงจรชีวิตของครอบครัวในชนบทในอาณาจักรแห่งนี้ มีแบบง่ายๆ คือทำกสิกรรม ทำงานฝีมือที่บ้าน ดูแลบ้าน ดูลูกหลาน นั้นถือว่าเป็นชีวิตประจำวันที่มีความสุขมากของคนภูฏาน ฟังดูแล้วมันไม่น่าเป็นไปได้ เพราะคนไทยชนบทมีชีวิตวิถีเดียวกัน แต่ทำไมมีแต่ความทุกข์

           บังเอิญชนบทของที่นี่อยู่ตามเขาลำเนาไพร ไม่มีมือถือทำให้ชาวบ้านติดเหมือนยาเสพติด เวลาว่าง พวกชาวบ้านยังมีเวลาพอเข้ารวมกิจกรรมต่าง ๆที่ในชุมชนที่อาศัยอยู่ ผู้เขียนเคยแวะไปหมู่บ้านแห่งหนึ่งนอกเมืองทิมพู พบกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งมีผู้หญิงอยู่สี่คน นั่งหัวเราะเฮฮา คนหนึ่งกำลังหาเหาในผมของผู้หญิงคนหนึ่ง ส่วนอีกคนกำลังย้อมผมด้วยสมุนไพรมีสีคล้ายขี้ควายให้แก่อีกคนหนึ่ง ผู่หญิงคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า เวลาว่างๆ พวกเธอจะนั่งสังสรรค์กันแบบนี้เสมอๆ

           ในชนบทความสุขที่ทางรัฐบาลภูฏานพยายามช่วยส่งเสริมคือ ทำอย่างไรให้คนมีเวลากับตัวเอง ครอบครัวและชุมชน เพราะถือว่าเวลาที่ได้และให้แก่คนที่อาศัยรอบๆ ข้างนั้นคือหัวใจของความสุข

           ขณะนี้รัฐบาลได้แยกแยะหัวข้อต่างๆ ที่ต้องทำอย่างเร่งด่วน เช่น ส่งเสริมนิติรัฐ ธรรมาภิบาล การทะนุถนอมสภาพสิ่งแวดล้อม (ภูฏานเป็นประเทศเดียวที่มีกฎหมายบ่งชัดว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศต้องเป็นป่าไม้ ห้ามตัดไม้)

           ความสุขคนที่นี่มีจริงเพราะมันเป็นวิถีชีวิต ที่ไม่มีการแสแสร้ง ไม่ต้องเครดิตคนโน้นคนนี้ให้วุ่นวาย ถ้าเอาของเขามาเปรียบเทียบคนไทย มันคนละโลกกัน เพราะวัฒนธรรมของเราดีแต่พูด (สื่อไทยมีลักษณะพิเศษคือชอบรายงานคำพูด ซึ่งมีความจำเป็นในเรื่องนโยบายหรือข้อคิดเห็น แต่ไม่ใช่รายงานคำพูดอย่างเดียว ต้องรายงานผลงานรูปธรรมคนชอบพูดหรือสถาบันที่ถูกอ้างอิงเสมอด้วย)