๏ ไม่ว่าเรื่องอะไรใหญ่หรือเล็ก        ไม่ว่าเรื่องของเด็กหรือผู้ใหญ่
ไม่ว่าผิดหรือถูกเรื่องอะไร               ไม่ว่าเรื่องของใครใช่ทั้งนั้น

 

๏ เป็นเรื่องทุกครั้งล้วนเป็นเรื่อง        ขัดข้องขุ่นเคืองเรื่องเธอฉัน
เรื่องเราเรื่องเขาช่างหัวมัน              มีเรื่องได้ทุกวันฉันและเธอ

 

 

๏ เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ได้ทั้งหมด       เมื่อเรื่องปรากฏสนองเสนอ
หลบอยู่ที่ไหนก็ได้เจอ                   พบกันเสมอทุกที่ทาง

 

๏ ฉันถูกเธอผิดใช้สิทธิ์ชี้                เธอไม่ฉันมีเช่นนี้อ้าง
ฉันดีเธอเลวขีดเส้นวาง                  เธอทำลายฉันสร้างแบ่งข้างกัน

 

๏ ไม่ต้องมีมาตรฐานมาตรวัดใด        มีแค่มาตรของใครใช้ห้ำหั่น
ไม่ต้องมีบรรทัดฐานเป็นสำคัญ        มีแค่เธอกับฉันฉันกับเธอ

 

๏ แบ่งกันอยู่อย่างนี้ทุกที่ทาง          อยู่กันคนละข้างเสมอเสมอ
ถูกผิดดีเลวที่พบเจอ                     แบ่งข้างนำเสนอสนองกัน

 

๏ โทษเธอใหญ่หลวงทุกเรื่องราว     โทษฉันไม่สักคราวจะคิดฝัน
โทษเธอโทษเธอเป็นสำคัญ            โทษไม่เคยโทษฉันไม่สักครา

 

๏ หมดแล้วเวลาจะโทษกัน             ทั้งเธอและฉันอนาถา
ผิดถูกเป็นไปที่เป็นมา                    หมดแล้วเวลาจะโทษกัน !.

 

............................................................

(หมายเหตุ ...หมดแล้วเวลาจะโทษกัน... คอลัมน์...  ทำเนียบราษฎร  ผู้เขียน...  นายทิวา  ลงหนังสือพิมพ์ คมชัดลึก ฉบับวันเสาร์-อาทิตย์ที่ 28-29 มีนาคม 2563 )