พิชิตปัญหาสัตว์เลี้ยง - ใช้ฟาร์มหมาแก้ปัญหาหมาพันธุ์อันตราย | คมชัดลึก

 เขาระบุไว้ 5 พันธุ์ (ไม่ใช่สายพันธุ์นะครับ กรุณาเข้าใจและใช้ให้ถูกต้อง พันธุ์มาจากคำว่า Breed เช่น หมาพันธุ์พุดเดิล วัวพันธุ์บราห์มัน ส่วนสายพันธุ์นั้นมีความแยกย่อยลงไป มาจากคำว่า Strain หรือบางแห่งใช้ว่าสายเลือด บ่งถึงการสืบสายพันธุ์หรือสืบสายเลือดมาจากพ่อแม่พันธุ์ใด คอกใด หรือฟาร์มใด เช่น พันธุ์ชิวาวา สายวีว่า เดอร์ซิลวา ฯลฯ) ได้แก่ 1.พิทบูลเทอร์เรีย 2.บูลเทอร์เรีย 3.สเตฟฟอร์ดเชอร์ บูลเทอร์เรีย 4.ร็อตไวเลอร์ และ 5.ฟิล่า บราซิลเรียโร

 จะเห็นได้ว่าหมามีเผ่าพันธุ์เหล่านี้ มีที่มา ไม่ใช่เดินมาบ้านเราเอง มันต้องมีคนนำมาเพื่อการขยายพันธุ์ โดยตั้งฟาร์มและค้าขายกันเป็นล่ำเป็นสัน นับเป็นจุดแพร่หมาควบคุมพิเศษ หรือหมาพันธุ์อันตรายโดยปราศจากการกำกับดูแลอย่างเอาจริงเอาจัง ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าผู้คนส่วนใหญ่หาซื้อลูกหมาพันธุ์จากฟาร์มกันเป็นส่วนใหญ่

 หากจะควบคุม ขึ้นทะเบียนและรู้จำนวนกับข้อมูลที่แน่นอน ก็ต้องเริ่มที่ฟาร์มหรือผู้เพาะพันธุ์หมาเหล่านี้ขาย โดยความร่วมมือจากผู้ประกอบการในเขต กทม.ก่อนก็ได้ เพราะมีกฎหมายของ กทม.ที่ระบุการควบคุมหมาพิเศษเหล่านี้อยู่แล้ว โดยการขึ้นทะเบียนจะทำที่ตัวฟาร์ม ผู้ประกอบการ พ่อแม่พันธุ์และลูกหมาที่ผลิต รวมถึงลูกค้าที่ซื้อหมาไป จะทำให้รู้ว่าลูกหมาเหล่านั้นไปตกอยู่กับผู้ใดบ้าง

 ข้อสำคัญคือ ฟาร์มต้องมีจรรยาบรรณ คือ ไม่ขายลูกหมาที่มีพฤติกรรมผิดปกติ ก้าวร้าวรุนแรงแก่ลูกค้า ไม่ใช้พ่อแม่พันธุ์ที่มีอารมณ์รุนแรงมาผลิตลูกอีกต่อไป ไม่ผสมพันธุ์หมาในสายเลือดเดียวกัน (เลือดชิด) ควรจะให้ความรู้และแนะนำถึงความเหมาะสมที่จะเลี้ยงหมาพันธุ์อันตรายแก่ลูกค้าที่ขอซื้อ หากเห็นว่าไม่มีความพร้อมก็ไม่ควรขายลูกหมาให้ ฯลฯ จัดเป็นความร่วมรับผิดชอบต่อสังคมของผู้ประกอบการเพาะเลี้ยงหมาควบคุมพิเศษหรือหมาอันตราย

 ขณะเดียวกัน กทม.เองก็ควรประชาสัมพันธ์ให้ผู้ต้องการซื้อลูกหมาพันธุ์เหล่านั้น รู้ว่าฟาร์มใดบ้างที่เชื่อถือได้ มีความรับผิดชอบ โดยร่วมโครงการขึ้นทะเบียนกับ กทม.ไว้แล้ว อย่างนี้ก็จะทำให้ฟาร์มที่หลบเลี่ยง หรือไม่มีความรับผิดชอบต่อสังคมค่อยๆ หมดไป ผู้เลี้ยงก็จะได้หมาที่ดีไปเลี้ยง หมาก็จะได้นายและบ้านที่เข้าใจถึงธรรมชาติและวิธีเลี้ยงดูที่เหมาะสม โอกาสเกิดปัญหาจากหมาพันธุ์อันตรายก็จะลดลง

 เช่นเดียวกับที่ตลาดหมาใหญ่ที่สุดของประเทศคือ “ตลาดจตุจักร” ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของ กทม.เอง ก็น่าจะควบคุมและหาความร่วมมือได้ง่ายที่สุด โดยจดทะเบียนผู้ค้าหมา ร้านค้าหมา และลูกหมาที่นำเข้ามาขาย นำเข้ามาขายกี่ตัว ? หมายเลขไมโครชิพประจำตัวอะไรบ้าง ? ขายตัวใดไปให้ใครบ้าง ? บ้านอยู่ที่ไหน ? รายงานข้อมูลและยอดเหล่านี้แก่ กทม. อาทิตย์ต่ออาทิตย์ โดยจะทำกับหมาควบคุมพิเศษ และหมาพันธุ์อื่นๆ ด้วยก็ได้ ก็จะเป็นการเริ่มจดทะเบียนหมาตั้งแต่เริ่มซื้อ ไม่ต้องนำกลับไปจดทะเบียนกันใหม่ เพราะมีทะเบียนตั้งแต่แรกซื้อแล้ว อีกทั้งยังช่วยขจัดปัญหาพ่อค้าแม่ค้าหมาเถื่อน หมากล่อง ที่ไม่เป็นหลักแหล่งอีกด้วย

 หมาพันธุ์อันตรายก็จะถูกติดตามได้ มีระบบการควบคุมที่สมบูรณ์ มีฟาร์มเป็นผู้ช่วยรับผิดชอบตั้งแต่คัดพันธุ์ คัดลูกหมา และคัดลูกค้าในเบื้องต้นด้วย

ปานเทพ รัตนากร