มันก็ได้แค่นี้แหละ | คมชัดลึก

 น่าสนใจที่คนที่มีรายได้สูงอยู่แล้ว จะรู้สึกว่าเศรษฐกิจดีขึ้น

 แต่คนที่มีรายได้น้อย ไม่ถึง 1.5 หมื่นบาทต่อเดือน ซึ่งมีจำนวนมากกว่าเป็นเท่าตัวกลับบอกว่าเศรษฐกิจไม่ดี ยิ่งรายได้น้อยกว่านั้นเท่าใด ก็จะได้รับคำตอบที่ลดลงจนกระทั่งใช้คำว่า "แย่"

 แต่ก็มีอยู่นิดหน่อยที่บอกว่า รายได้ต่อเดือนดีขึ้นเมื่อเทียบกับช่วงไตรมาสแรกของปีที่ผ่านมา

 คนที่มีอาชีพรับจ้างจะบอกว่ารายได้ปัจจุบันนั้นแย่ลง ส่วนข้าราชการ และพนักงานเอกชนที่มีรายได้ประจำก็จะตอบว่า เศรษฐกิจไม่ได้กระทบหนักจนถึงขั้นแย่ลง

 ผลการสำรวจครั้งนี้สะท้อนถึงอะไร ?

 ถ้ามองถึงราคาสินค้าเกษตรที่ส่งผลกระทบต่อการบริโภคโดยตรงและปรับตัวกำลังสูงขึ้นตามภาวะตลาดโลกในตอนนี้ น่าจะชัดเจนที่สุด

 เกษตรกรส่วนหนึ่งได้อานิสงส์จากราคาสินค้าเกษตรที่ปรับตัวสูงขึ้น ยกเว้นเกษตรกรไร่อ้อย ที่ยังคงได้ส่วนแบ่ง 70 : 30 กับโรงงาน และราคาน้ำตาลทรายในท้องตลาดก็ยังไม่สะท้อนราคาตลาดโลก โดยที่รัฐอ้างว่าป้องกันผู้บริโภค แต่เมื่อเทียบกับคนไทย 60 กว่าล้านคน 1 ปี คงจะเทียบไม่ได้กับโรงงานน้ำอัดลม ขนม ลูกอม นมกระป๋อง ที่ใช้น้ำตาลทรายโควตา ก เช่นเดียวกับชาวบ้าน

 ตรงนี้ก็น่าจะบอกได้ว่า ใครได้ประโยชน์กับการตรึงราคาน้ำตาลทรายภายในประเทศ

 มีข้อเสนอจากนักวิชาการหลายต่อหลายท่านบอกว่า รัฐบาลจำเป็นต้องปล่อยให้ราคาสินค้าลอยตัวตามราคาตลาดโลก สินค้าเกษตรจะแพง ข้าวแกงจะราคา 40 บาท ก็ต้องปล่อยไป เพื่อให้กลไกตลาดจัดการเอง

 ส่วนรัฐบาลนั้นก็มีหน้าที่ไปดูว่า รายได้ของคนที่เรียกว่า "จน" นั้นเท่าไหร่ แล้วอย่างไรจึงจะเพิ่มรายได้ให้แก่คนเหล่านี้...เบื้องต้นอาจจะต้องออกคูปองชดเชย เพื่อรอเวลาให้การปรับรายได้ หรือค่าแรงขั้นต่ำวิ่งไปหารายจ่าย

 แต่ข้อเสนอก็ถูกโยนลงถังขยะ เพราะการทำแบบนั้นเท่ากับการให้ยาแรง เกรงจะกระทบต่อการเลือกตั้ง ปัญหามันก็เลยหมักหมมเอาไว้ รอไว้เมื่อยามใดที่สินค้าเกษตรโลกแตกต่างจากในประเทศมากๆ แล้วเกิดการลักลอบส่งออก ก็ค่อยมาแก้กันเป็นคราวๆ ไป

 ไม่ใช่แต่รัฐบาลนี้ที่ใช้สูตรแบบนี้ ทุกรัฐบาลที่ผ่านมาก็เป็นแบบนี้

 แม้กระทั่งกลุ่มการเมืองที่ยังไม่ได้เป็นรัฐบาล หรือเป็นนักการเมืองก็ไม่ได้มีข้อเสนอใดๆ ที่เกี่ยวกับเรื่องนี้

 ที่ได้ยินก็มีแต่ โหวตโน-โนโหวต หรือบางคนก็พยายามเรียกทหารมาบริหารประเทศ...บ้านเมืองมันถึงได้อยู่กันแบบนี้

 ศรายุทธ สายคำมี
[email protected]