ยกระดับนางงาม | คมชัดลึก

  เหตุผลที่ผู้เข้าประกวดในยุคก่อนมักจะไม่ใช่คนที่อยู่ในระหว่างการศึกษา เพราะกฎระเบียบของกระทรวงศึกษาธิการและของสถาบันในครั้งนั้นเข้มงวด หากมีนักเรียนนักศึกษาไปใส่ชุดว่ายน้ำเดินโชว์ขาอ่อนขึ้นมา ผู้บริหารสถานศึกษาต้องรับผิดชอบและตัวคนเข้าประกวดอาจจะต้องถึงขั้นโดนไล่ออกไปเลยทีเดียว

 บรรดาสาวงามที่คว้าตำแหน่งไปครองได้ส่วนใหญ่จึงเป็นสาวจากภาคเหนือ ที่หลังจากมีตำแหน่งจากเวทีการประกวดแล้ว ก็เอารูปที่รับรางวัลไปแขวนแปะไว้ที่ข้างฝาของร้านค้าของที่ระลึกซึ่งตัวเองสังกัดเป็นพนักงานขายอยู่ ส่วนใหญ่เป็นร้านทางแถบ อ.ป่าซาง จ.ลำพูน และร้านขายผ้าไหมทาง อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่

 โลกของการประกวดนางงามยุคใหม่เปลี่ยนไป เมื่อมีการไปสรรหาเด็กลูกครึ่งไทยจากต่างประเทศมาเข้าประกวด และเทรนด์ของลูกครึ่งหรือลูกไทยที่เติบโตในต่างประเทศเหล่านั้น ดันไปเข้าตากรรมการจนได้รับตำแหน่งต่างๆ ไปหลายต่อหลายคน อีกทั้งเป้าหมายของการประกวดยังมองไปถึงการประกวดในต่างประเทศอีกด้วย การสรรหานางงามที่สามารถสื่อภาษาต่างชาติ โดยเฉพาะภาษาอังกฤษได้ดีจึงมีมากขึ้น  มากจนถึงขั้นที่บางนางบางปีพูดภาษาไทยได้ชัดน้อยกว่าภาษาอังกฤษก็บ่อยครั้ง

 จากนั้นมาเวทีนางงามยุคใหม่ก็เริ่มมีนักศึกษาระดับมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศไทยมากขึ้น จากที่เคยเริ่มต้นด้วยนักเรียนระดับอาชีวะ หรือนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนเท่านั้น ส่วนใหญ่ด้วยข้ออ้างว่าต้องการหาประสบการณ์ และมักจะเข้ามาท่ามกลางความดีอกดีใจของเพื่อนและครูบาอาจารย์ร่วมสถาบัน

 แวดวงนางงามก็สรรเสริญเยินยอกันกระหึ่มฟ้าเมืองไทยว่า การที่มีคนระดับเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำในคณะแพทยศาสตร์บ้าง วิศวกรรมศาสตร์บ้าง หรือแม้แต่คณะอื่นใดก็ตาม ล้วนถือว่าเป็นการยกระดับภาพลักษณ์ของวงการประกวดนางงามให้ดีขึ้น จากที่เคยถูกตราหน้ากล่าวหาว่าเป็นเวทีเพิ่มค่าตัวให้แก่กลุ่มคนที่ขายบริการ

 แต่ใดๆ ในโลกนี้ล้วนสามารถมองได้หลายด้าน การยกระดับวงการประกวดนางงามดังกล่าว หากเดินอ้อมไปยืนมองในซีกมุมตรงกันข้ามอาจจะพบว่า เป็นการลดระดับสถานภาพสตรีลงอย่างรวดเร็ว ใครจะคิดว่าชีวิตนี้มีโอกาสได้เห็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นนำ ลูกสาวผู้ลากมากดีมีชื่อเสียงในสังคม หรือแม้แต่คนที่มีอาชีพควรเป็นที่นับหน้าถือตาของคนในสังคม มาใส่ชุดว่ายน้ำเดินยิ้มแฉ่งบิดตัวไขว้ขาโยกย้ายไปมา ให้ชาวประชาได้ยืนเบิ่งตามองหรือกระทั่งใช้กล้องส่องทางไกลมามองลึกไปทุกรูขุมขนอีกด้วยซ้ำ

 หากถามโดยส่วนตัวว่าแล้วผู้เขียนชอบชมการประกวดนางงามหรือไม่ ก็ต้องตอบตรงๆ ว่าต่อมฮอร์โมนของผมยังทำหน้าที่ดีตามปรกติ ดังนั้น จึงชอบที่มีผู้หญิงสวยๆ มีการศึกษาดี มีหน้าที่การงานดี มีชาติตระกูลดี มาให้ชมโต้งๆ โดยไม่ต้องแอบชำเลืองมอง

 แต่ในอีกฐานะหนึ่งของสังคมจึงอยากมีคำถามไปยังสถานศึกษาและองค์กรเพื่อสตรีทั้งหลายว่า ท่านทั้งหลายเชื่อโดยบริสุทธิ์ใจหรือว่า การประกวดนางงามส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นนั้น ไม่ใช่การเอาผู้หญิงไปแสดงออกในรูปของการตอกย้ำ ที่ถูกกดขี่ข่มเหงทางเพศมานานแสนนาน โดยอาศัยธุรกิจการประกวดเป็นตัวต่อเชื่อม

  ซึ่งคำถามของผมครั้งนี้คงไม่ต้องการคำตอบอย่างจริงจัง แต่อยากให้องค์กรที่เกี่ยวกับสตรีทั้งหลายได้ช่วยกันคิดว่า ท่านกำลังยกระดับหรือลดระดับสถานภาพของสตรีกันแน่ เพราะทางด้านของผมนั้นยังคงยืนยันว่าผมชอบดูนางงามครับ