1 เมษายนในอดีต เคยเป็นวันขึ้นปีใหม่
1 เมษายน เคยเป็นวันขึ้นปีใหม่ สมัยรัชกาลที่ 5 กรุงรัตนโกสินทร์ เริ่มตั้งแต่ 1 เมษายน พ.ศ.2432
ครั้นถึง พ.ศ.2483 จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี ให้เปลี่ยน 1 มกราคม เป็นวันขึ้นปีใหม่ สืบจนทุกวันนี้
เหตุที่เคยกำหนดให้ 1 เมษายน เป็น วันเถลิงศก หรือวันขึ้นปีใหม่ เนื่องจากยกย่องช่วง สงกรานต์ ของพราหมณ์เป็นขึ้นปีใหม่ หรือเปลี่ยนศักราชใหม่มาแต่ยุคอยุธยาหรือก่อนหน้านั้น
กำหนดวันยังไม่แน่นอนตายตัว แต่ละปีเลื่อนไปมา ทำให้ข้าราชการ ชาวบ้าน สับสนวุ่นวาย จึงให้ถือเอา 1 เมษายน เป็นกำหนดตายตัวว่าขึ้นปีใหม่
สงกรานต์ไม่ใช่ประเพณีดั้งเดิมของไทย แต่เป็นของแขกที่นับถือศาสนาพราหมณ์ นำเข้ามาสู่ราชสำนักในอุษาคเนย์ก่อน แล้วแพร่หลายสู่ชาวบ้าน สมัยหลังๆ จะตรงกับเดือนไทยในสุวรรณภูมิที่ เดือน 5 ตรงกับเดือนสากลราว เมษายน
ช่วงเมษายนอยู่ในระยะหลังฤดูเก็บเกี่ยวเก่า ก่อนฤดูผลผลิตใหม่ คนในภูมิภาคนี้จะมีกิจกรรมมากมาย เพราะเป็นฤดูร้อนแล้ง
วันขึ้นปีใหม่ของสุวรรณภูมิและไทยอยู่ที่ เดือนอ้าย หรือ เดือน 1 (อ้าย แปลว่า ลำดับที่ 1) ราวเดือนพฤศจิกายน-ธันวาคม
เป็นช่วงเปลี่ยนปีนักษัตร ชวด ฉลู ขาล ฯลฯ เพราะปีนักษัตรไม่มีในอินเดีย และไม่มีในตะวันตก แต่มีในจีน และอุษาคเนย์
"เรือนอินทร์ หน้าพระลาน"