เรื่อง(ฮือ)ฮากับสกายวอล์ก | คมชัดลึก

 สรุปง่ายๆ ก็คือ เจ้าสกายวอล์กนั้นก็คือ ทางเดินลอยฟ้าคู่ขนานกับทางเท้าด้านล่าง และส่วนใหญ่จะเลียบไปกับรถไฟลอยฟ้า
 เหตุผลที่น่าฟัง (จะฟังแบบสงสัยด้วยก็ไม่น่าแปลก) ก็คือ ตอนนี้เราขาดแคลนทางเดินในกรุงเทพฯ ดังนั้น กทม.ก็อยากจะให้มีการเพิ่มพื้นที่ทางเดินในกรุงเทพฯ และที่ผ่านมาก็ประสบความสำเร็จในการสร้างสกายวอล์กจากชิดลมมาถึงสยามสแควร์ (แล้วไง)

 เรื่องนี้ก็ไม่น่าแปลก แต่เรื่องที่น่าตั้งข้อสงสัยก็คือคำพูดในการให้สัมภาษณ์ของท่านรองผู้ว่าฯ กทม.ที่รับผิดชอบในเรื่องนี้ (อย่างน้อยในข่าว Voice TV คืนวันที่ 10 มีนาคม 2554) ว่าเมืองน่าอยู่ในโลกนี้มีสกายวอล์กทั้งสิ้น โดยเฉพาะที่แวนคูเวอร์ และที่นิวยอร์ก

 ไอ้กระผมก็เคยไปเมืองเหล่านั้นก็ไม่เห็นว่าสกายวอล์กที่นั่นจะมีชื่อเสียงอะไรขนาดนั้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่งค่อนข้างจะอึดอัดว่าคำอธิบายเรื่องว่าเมืองน่าอยู่ในโลกนั้นมีสกายวอล์ก มันเป็นคำอธิบายที่พยายามจะอธิบายว่าเป็นเหตุเป็นผลกัน แบบเดียวกับว่าเมืองน่าอยู่ในโลกทุกเมืองมีขอทาน หรือมีแมลงวันหรือเปล่า

 ส่วนดีที่อยากจะพูดถึงนั้นก็คือ โครงการสกายวอล์กของ กทม.นั้น เป็นโครงการที่ทำให้สังคมไทยโดยเฉพาะสังคม กทม.นั้นให้ความสนใจกับเรื่องของความสำคัญในเรื่องของการเดินในเมือง และความจำเป็นที่องค์กรปกครองท้องถิ่นจะต้องจัดหาซึ่งสาธารณูปการเพื่อส่งเสริมให้เกิดการเดินในเมือง

 นั่นหมายความว่าส่วนหนึ่งของการพูดถึงการพัฒนาที่ยั่งยืนของเมือง (หมายความง่ายๆ ว่าเมืองที่เติบโตพัฒนาโดยคำนึงถึงชีวิต ความต้องการและศักยภาพของคนรุ่นนี้และคนรุ่นต่อๆ ไป) นั้นต้องเกี่ยวกับเรื่องของความสามารถของคนในเมืองที่จะเดินได้ เพื่อเป็นทางเลือกในการคมนาคม และการมีสุขภาพที่ดี

 จากเดิมที่สนใจแต่เรื่องของต้นไม้ใบหญ้า หรือความเขียวของเมืองที่มักจะเน้นที่สวนสาธารณะ (และเกาะกลางถนน)

 การจุดประเด็นว่าเมืองที่ดีต้องมีที่ให้คนเดินนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ และเมืองน่าอยู่ในโลกนั้นมีที่ให้คนเดินนั้นถูกต้อง แต่จะบอกว่าเมืองที่ดีในโลกนั้น (มีนัยว่าต้อง) มีสกายวอล์กนั้นไม่ใช่เรื่องเดียวกัน เมืองที่ไม่น่าอยู่ในโลกก็มีสกายวอล์กก็มี และสกายวอล์กที่มีปัญหาก็มี

 ที่พูดมาเช่นนี้ไม่ใช่จะมาเอาเป็นเอาตายกับการถกเถียงเรื่องนี้ในแนวของการตีฝีปากและโต้วาทีนะครับ เพียงแต่อยากจะให้ดูข้อมูลหลายด้าน มากกว่าบอกว่าเมืองนอกเขามีเราก็มี เพราะสกายวอล์กแบบไทยกับของเมืองนอกมันไม่เหมือนกัน ของฝรั่งเขาหมายถึง "สะพานเชื่อมต่ออาคาร" แต่ของเรามันคล้ายๆ กับ "ถนน" หรือ "ทางเท้าลอยฟ้าระยะยาว"

 เรื่องที่พูดมานี้ ไม่อยากให้เน้นจับผิดแต่เรื่องของงบประมาณ แต่อยากให้หันมาคุยกันในเรื่องของความคิดในฐานะที่เป็น "พลเมือง" ด้วยกัน โดยเฉพาะเรื่องของทางเท้า และเรื่องของการตั้งคำถามว่า ทางเท้าควรจะเป็นของใคร ทางเท้าเป็นของทุกคน หรือเป็นของรัฐบาลท้องถิ่น หรือเป็นทางออกสำหรับการขายสินค้าราคาถูกให้แก่ทุกๆ คนภายใต้ความแพงของค่าครองชีพ

 หลายเมืองในโลกมีสกายวอล์กครับ แต่ประเด็นที่ควรจะคุยกันก็คือ แต่ละที่มีเหตุผลอะไรที่มี มีปัญหาอะไรที่เขาเถียงกันในเมือง แล้วเขาข้ามพ้น/แก้ปัญหาได้อย่างไร และเหมาะกับเมืองนั้นไหม สกายวอล์กบางที่มีไว้เป็นส่วนหนึ่งของแหล่งท่องเที่ยว บางส่วนไว้เชื่อมตึก ของเราจะเอาไว้ทำอะไร ทางลงจะอยู่ตรงไหน ใครจะจ่ายค่าเชื่อมต่อ และมันเป็นธรรมต่อการเชื่อมโยงเฉพาะพื้นที่เมืองที่มีมูลค่าหรือไม่ ใครจะจ่ายค่าดูแลรักษา

 มาคุยกันก่อนครับ หัวใจสำคัญคือเมืองที่น่าอยู่ต้องเดินได้ ไม่ใช่ต้องเดินบนฟ้าเสมอไปครับ