ถลาง,ภูเก็ต แหล่งแร่กับการค้าโลก | คมชัดลึก

จ.ภูเก็ต หรือเกาะภูเก็ต แรกเริ่มเดิมทีชื่อนี้สะกดด้วย จ.ว่า “ภูเก็จ” มีหลักฐานในเอกสารเมืองถลางตั้งแต่รัชกาลที่ 1 พ.ศ. 2328 แล้วใช้ตลอดมาถึงรัชกาลที่ 5 พ.ศ. 2452

 คำว่า “ภูเก็ต” (สะกดด้วย ต.) เริ่มใช้ในรัชกาลที่ 5 เมื่อ พ.ศ.2452

 ต่อมารัชกาลที่ 6 ทรงอธิบายว่า “ภูเก็จ” และ “ภูเก็ต” มาจากคำมลายูว่า “บูกิต” แปลว่า ภูเขา แล้วแผลงเป็นพูเก็ต จนเป็นภูเก็ต สืบถึงทุกวันนี้

 ก่อนชื่อภูเก็ตจะเป็นที่รับรู้ทั่วไป บริเวณเกาะนี้มีบ้านเมืองชื่อ ถลาง (แปลว่า ปลาทะเลชนิดหนึ่ง) เรียก เมืองถลาง, เกาะถลาง

 แต่เอกสารตะวันตกยุคแรกๆ เรียกเกาะถลางว่า Junk  Ceylon หมายถึง ซีลอนน้อย ก็คือ ศรีลังกาน้อย เพื่อจะบอกว่าเป็นท่าเรือน้อยแห่งหนึ่งของการค้าโลกสมัยแรกๆ ที่อยู่ตรงข้ามกับลังกา

 เมืองถลางสมัยรัชกาลที่ 1 เป็นแหล่งดีบุกที่ท้าวเทพกระษัตรีกับท้าวศรีสุนทร เป็นเจ้าของเหมืองส่งแร่ค้าขายกับอังกฤษที่เกาะปีนัง

 ศึกถลางเมื่อ พ.ศ 2328 ขณะนั้นยังไม่เรียก ประเทศไทย ยังไม่มี ชาติไทย จึงเท่ากับผู้นำพื้นเมืองของถลางสู้รบขับไล่ผู้รุกรานแหล่งแร่

 ลักษณะเมืองถลางอย่างนี้เอง ที่สุนทรภู่สมมติให้เป็น เมืองผลึก ในเรื่องพระอภัยมณี แล้วรบกับเมืองลังกาของอุศเรนกับนางเลวงวันฬา

เรือนอินทร์ หน้าพระลาน