วันวาน“นกน้อย”ในไร่ส้มวันนี้“พญาแร้ง”ในไร่ส้ม ! | คมชัดลึก

หากยังยึดมั่นในการสร้างความกลมเกลียวที่นักข่าวและช่างภาพหนังสือพิมพ์ 15 คน ปรึกษาหารือและตกลงใจรวมกลุ่ม เพื่อให้ความช่วยเหลือเจือจานซึ่งกันและกันในนามของสมาคมนักข่าวแห่งประเทศ เมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2498 ก็แปลว่า “นกน้อย” มี “ไร่ส้ม” ให้พึงพิงมาแล้ว 56 ปี, ผมโชคดีที่เคยเป็น “นกน้อย” ใน “ไร่ส้ม” นั้น เป็น “นกน้อย” รู้อยู่รู้เจียม รู้กาลเทศะ รู้อะไรควรอะไรไม่ควร รู้จักพี่รู้จักเชื้อ ให้ความเคารพและเชื่อฟังผู้อาวุโสที่พร่ำสอนให้รู้ความหมายของคำว่า “จรรยาบรรณ” ให้รู้ความหมายของคำว่า “อุดมการณ์” รู้ว่า “ขอบเขต” ของ “ข่าว” แต่ละข่าวอยู่ที่ไหน, นกน้อยรุ่นนั้นรับรู้ด้วยสัญชาตญาณว่า ข่าวใดนำเสนอไปแล้วให้โทษแก่สังคมมากกว่าให้คุณ, รู้ว่าข่าวไหนนำเสนอไปแล้วจะก่อเกิดความแตกแยกในสังคม, รู้จักคำว่า “ผู้หลักผู้ใหญ่” ในบ้านเมืองว่าใครควรเคารพหรือควรกระทืบเพราะมีความระยำมากกว่าความดี

 วันเวลาผ่านมาเพียงไม่กี่สิบปี จาก “นกน้อย” กระจ้อยร่อยกระจิดริด ส่งเสียงจิ๊บๆ กระโดดจากส้มต้นโน้นไปเกาะกิ่งใหม่ของส้มต้นนู้น, วันนี้ เหมือนไม่มี “ไร่ส้ม” ให้เห็น เหมือนหา “นกน้อย” ไม่ได้เสียแล้ว, วันนี้ ไร่ส้มถูกโค่นทิ้งกลายเป็น “สวนสื่อสาร” นกน้อยที่เคยยังชีวิตด้วยอาชีวะปฏิญาณด้วยอุดมการณ์และจรรยาบรรณเหลือให้เห็นบางตา, จาก “นกน้อย” ที่คอยหาเหยื่อมาป้อนโรงพิมพ์ พัฒนาตัวเองเป็น “นักสื่อสารมวลชน” อหังการ ที่แกร่งกล้าดุจพญาแร้งนัยน์ตาคม พร้อมที่จะถลาลงมาพร้อมด้วยเขี้ยว-เล็บ เพื่อจิกสิ่งที่ตัวเองมองเห็นเป็น “เหยื่อ” อย่างไม่เลือก เหยื่อบางชิ้นที่ได้มา ไม่ควรนำเสนอก็ถูกนำมาเสนอเพราะเพียงคำว่า “ข่าวก็คือข่าว” ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่า ข่าวนั้นเมื่อนำเสนอออกไปแล้ว อาจทำให้เกิดความแตกแยกในสังคม หรืออาจทำให้ข้าศึกหรือศัตรูล่วงรู้ความลับของชาติ แต่ “พญาแร้ง” ก็มิอาจสลัดทิ้งด้วยข้ออ้าง นั่นคือ “หน้าที่”

 วันนี้ วันที่ 5 มีนาคมเป็นวันนักข่าว ผมขออนุญาตผู้อ่านเขียนอะไรต่อมิอะไร เพื่อให้แง่คิดแก่เพื่อนร่วมวิชาชีพว่า เราควรจะกลับไปเป็น “นกน้อยในไร่ส้ม” ที่น่ารักของสังคมไทยกันต่อไปดีไหม...หรือว่าวันนี้ “บินสูง” เกินกว่าจะลู่ปีกแข็งที่กางเหยียดกินลม...ให้ร่อนลงมาสู่ความเป็น "นกน้อย" สามัญกันมิได้แล้ว !?!

คลี่ข่าวคลายปม
ภาณุมาศ ทักษณา