คนริมรั้ว | คมชัดลึก

 ยิ่งไปถกเถียงกันในเรื่อง ขนาดเขตเลือกตั้ง และสารพัดสูตรของจำนวน ส.ส. ยิ่งชัดเจน

 ไม่มีนักการเมืองคนไหนที่จะบอกว่า เขตเลือกตั้งใหญ่ มันไม่ดี เพราะประชาชนไม่ได้ประโยชน์ เพราะจะทำให้ได้นักการเมืองห่วยแตกเข้าไปเป็นตัวแทน ขี้เกียจสันหลังยาว มาประชุมบ้างไม่มาบ้าง หาความรับผิดชอบไม่ได้ แค่เริ่มประชุมก็ล่มแล้วล่มอีก

 แต่บอกว่า ประชาชนน่าจะได้ประโยชน์เพราะนักการเมืองจะได้ใกล้ชิดรับรู้ปัญหา

 พูดไปไม่อายปาก !

 เพราะใครก็รู้ว่าเขตเล็กนั้นก็เพื่อให้จัดตรงกับฐานคะแนนของตน แล้วจ่ายให้ถูกคนเท่านั้นเอง

 ไม่ได้วิเศษวิโสเลิศเลออะไรหรอกกับการเปลี่ยนจากเขตใหญ่เป็นเขตเล็ก

 เสร็จจากเรื่องเขต มาเรื่องจำนวน ส.ส.ที่ก็ต้องล็อบบี้กันจนแทบจะนาทีสุดท้ายเพื่อให้เสียงเป็นไปในทิศทางเดียวกัน

 นั่นก็เพราะมีบางพรรคเห็นว่า ถ้าลด ส.ส.เขต จาก 400 แล้วมันจะทำให้ความน่าจะเป็นที่จะได้ส.ส.ลดน้อยลง

 เรื่องปาร์ตี้ลิสต์จำนวนเท่าไหร่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอก ปัญหาก็คือ เมื่อเพิ่มปาร์ตี้ลิสต์แล้วไปลด ส.ส.เขตของเขานั่นแหละ

 ทั้งที่เรื่องนี้มันต้องไปคำนวณเอาตามจำนวนประชากร (ในอนาคตก็น่าจะเพิ่มเอาเรื่องรายได้ภาษีเข้าไปด้วยก็น่าจะดี) ว่าถ้ามีจำนวนประชากรเท่านี้ ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งเท่านี้ ควรจะมี ส.ส.กี่คน

 แต่ถึงกระนั้นก็ทนฟังท่านผู้ทรงเกียรติทั้งหลายพูดกันไป

 ทั้งที่รู้ว่า จริงๆ แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังอีก 4-5 คน ยืนเกาะขอบรั้วรัฐสภานั่นต่างหากที่เป็นคนชักใยให้คนเหล่านี้มาพูด

 ถูกรัฐธรรมนูญสั่งเว้นวรรค 5 ปี แต่บทบาทของคนเหล่านี้กลับมีอิทธิพลชี้เป็นชี้ตายการเมืองบ้านเราอย่างนี้ ประเด็นนี้ไม่ใช่หรือที่ท่านผู้ทรงเกียรติทั้งหลายควรจะหาช่องหาทางมาแก้ไขให้กฎหมายมันรัดกุม เข้มแข็ง คนที่ไม่มีสิทธิ์เข้าไปในเขตรัฐสภา ก็ต้องไม่มีสิทธิ์มาตะโกนสั่งการ

 ปฏิรูปการเมืองไม่ใช่การไปลูบแข้งลูบขาสัญญาจะให้นั่นให้นี่ แล้วก็ปล่อยให้คนที่ควรจะอยู่บ้านเลี้ยงหลานจัดก๊กจัดก๊วนมาต่อรอง อย่างนี้แล้วบ้านเมืองมันจะไปรอดหรือ

ศรายุทธ สายคำมี
 [email protected]