
อีสานตะวันออกเฉียงเหนือ
24 ม.ค. 2554
อีสาน เป็นชื่อเรียกพื้นที่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย โดยมีหลักหมายเอากรุงเทพฯ เป็นศูนย์กลาง
แรกมีประกาศให้เรียกภาคอีสานเป็นทางการ เมื่อ พ.ศ.2456 ในรัชกาลที่ 6
อีสาน มาจากคำบาลี หมายถึงทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แต่ภาษาสันสกฤตสะกดว่า อีศาน หมายถึงพระศิวะ ผู้เป็นเทพยดาประจำทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เคยใช้เรียกชื่อรัฐ อีศานปุระ และพระราชา อีศานวรมัน เมื่อราวหลัง พ.ศ.1000
ก่อนได้ชื่อภาคอีสาน บริเวณนี้ถูกเรียกว่าลาว เช่น ลาวฝ่ายตะวันออก, ลาวฝ่ายตะวันออกเฉียงเหนือ, ลาวฝ่ายเหนือ, ลาวฝ่ายกลาง
ต่อมา พ.ศ.2442 รัชกาลที่ 5 โปรดให้เรียกรวมว่า มณฑลตะวันออกเฉียงเหนือ แต่หมายรวมเฉพาะลุ่มแม่น้ำมูลถึงอุบลราชธานี, จัมปาสัก ,ฯลฯ
ทุกวันนี้เรียกทั้งชื่ออีสาน และตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นดินแดนเก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทยและภูมิภาคสุวรรณภูมิ
น้ำทะเลเคยทะลักเข้ามาอยู่ในแอ่งโคราช เมื่อ 135 ล้านปีมาแล้ว ทำให้เกิดชั้นเกลือและยิปซัมบริเวณนี้



