พอใจในเบื้องหลังมีหวังในเบื้องหน้า | คมชัดลึก

และได้รับจากคนที่รักและเคารพท่านนั่นแหละ ผมเอง “เคยเห็น” คำว่า ความสุขในสมัยที่สังคมไทยยังไม่ได้ส่งความสุขผ่านเครื่องมือสื่อสารที่ทันสมัยเหมือนในสมัยนี้ ที่สื่อกันได้หลายทาง สมัยผมหนุ่มๆ พอใกล้สิ้นปีก็จะได้รับการ์ดส่งความสุข ใช้อักษรย่อว่า ส.ค.ส. มากบ้าง น้อยบ้าง เอาแน่ไม่ค่อยได้ครับ ตอนที่ได้รับ ส.ค.ส.ใหม่ๆ ด้วยความเป็นคนขี้สงสัย ผมก็ถามตัวเองว่า ความสุข คืออะไรกันแน่, ความสุข สามารถส่งไปให้กันและกันได้อย่างนั้นหรือ อย่างผมนี่บางปีตอนต้นไปได้รับคำอวยพรว่า ขอให้โชคดีและมีความสุขตลอดปีนะครับ (นะคะ) แต่ปรากฏว่าบางปีต้องเผชิญกับปัญหาอย่างมากมาย ต้องค่อยๆ คลี่ปมปัญหาที่ถาโถมเข้ามาตั้งนาน จึงจะพบความสุขที่เพื่อนฝูงและคนที่รักใคร่ชอบพอส่งไปให้

 นับจากปีนั้นผมจึงไม่ยินดียินร้ายกับคำอวยพรในเทศกาลปีใหม่สักเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ถึงกับปฏิเสธและไม่กล้าอวยพรใครว่า ขอให้โชคดีและมีความสุข ผมคิดว่าตัวเองเด็กเกินกว่าจะทำได้ อย่างดีก็โทรศัพท์ไปขอพรจากผู้ใหญ่เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจว่า ผู้ใหญ่ที่ผมเคารพนับถือยังมีเมตตา แต่ก็อดอาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์ให้คุ้มครองผู้ใหญ่แต่ละท่านในตอนท้ายไม่ได้ ผมมาเริ่มเข้าใจ “ความสุข” เอาตอนอายุมากขึ้น เมื่อรุ่นน้องคนหนึ่งส่งหนังสือชื่อ “กำลังใจ” ที่ หลวงวิจิตรวาทการ ท่านเขียนมาให้เป็นของขวัญปีใหม่ ในหนังสือเล่มนั้นมีอยู่บทหนึ่งที่พูดถึงความสุขเอาไว้ด้วย ผมจึงทราบว่า ความสุขคือ ความพอใจในเบื้องหลัง และการมีหวังในเบื้องหน้า หลวงวิจิตรวาทการ ท่านให้เรารำลึกกลับไปในอดีตว่า เราได้เคยทำอะไรดีๆ ให้แก่สังคมไว้บ้าง หากเคยทำความดีจิตใจเราก็จะแช่มชื่น แล้วในอนาคตล่ะ เรายังมีความหวังที่จะพบเห็นสิ่งดีๆ บ้างไหม หากยังมีอยู่ นั่นแหละคือ ความสุข

 อ่านหนังสือเล่มนั้นจบลง ผมก็ได้ข้อสรุปว่า ความสุขของแต่ละคนน่าจะอยู่ที่ “ความดีที่เคยทำ กับ ความระยำที่เคยสร้าง” คือ หากทำความดีก็มีความสุข หากทำความระยำไว้เยอะก็มีความทุกข์, ปีใหม่ 2554 ขอให้ท่านผู้อ่านที่ทำความดีแก่ครอบครัวและบ้านเมือง มีความสุขมากๆ นะครับ

คลี่ข่าวคลายปม

ภาณุมาศ ทักษณา