เรื่องเศร้าปี 2554 | คมชัดลึก

แต่ทั้งหมดนั่นก็สะท้อนภาพความเป็นจริงตลอดปีที่ผ่านมาว่า ทั้ง 2 สภา ว่าทำงานกันอย่างไร แสดงพฤติกรรมกันอย่างไร

 ตลอดปี 2553 นั้น รัฐสภาได้แสดงให้เห็นแล้วว่า ความขัดแย้งทางการเมืองที่ออกไปนอกสภา ตั้งเวทีข้างถนนนั้น ไม่สามารถพึ่งพาอาศัยกลไกของระบอบรัฐสภาคลี่คลายปัญหาได้เลย
 เวทีรัฐสภา แทนที่จะเป็นที่ที่ถกเถียงหาเหตุหาผล เพื่อยุติความขัดแย้งตามครรลองที่ควรจะเป็น แต่หลายครั้งหลายหน เวทีสภา ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาใหม่ โดยที่ปัญหาเก่า ไม่ได้รับการแก้ไข หรือบรรเทาเบาบางลง

 ความขัดแย้งทางการเมืองส่งผลกระทบโดยตรงกับผลประโยชน์ของประชาชน ทั้งในแง่การทำมาหากิน และในแง่ของการเรียนรู้การตื่นตัวทางการเมืองที่ถูกที่ควร
 แต่การทำงานของสมาชิกรัฐสภา กลับเต็มที่กับเรื่องผลประโยชน์และสิทธิของตนที่ควรจะได้เสียมากกว่า
 สิทธิในการเดินทางโดยสารเครื่องบิน การเบิกจ่ายเบี้ยประชุม ถูกใช้อย่างเต็มที่
 แต่การตอบแทนประชาชนด้วยการทำหน้าที่ฝ่ายนิติบัญญัติกลับปล่อยให้ชาวบ้านทวงถาม

 ตลอดปี 2553 ที่ประชุมสภาแทบจะไม่เคยพิจารณาอะไรที่เป็นเรื่องเป็นราว
 บางนัด เปิดประชุมมาไม่ถึง 1 ชั่วโมงก็ล่มแล้ว
 ฉายาของสภาผู้แทนราษฎร จึงออกมาในลักษณะประณามมากกว่าจะบ่งบอกถึงอารมณ์ขัน หรือมีเนื้อหาที่เรียกว่า "หยิกแกมหยอก"
 "หลังยาว ผลาญภาษี" สำหรับฉายานี้ ถ้าเป็นบริษัทจำกัด หากมีพนักงานที่เข้าข่าย ผู้จัดการก็คงจะไม่ลังเลที่จะยื่นซองขาวให้ออกไปเดินเตะฝุ่น

 เพราะบริษัทใดก็ตามหากมีพนักงานที่มีลักษณะนี้อย่าว่าแต่ 5 คน 10 คนเลย แค่คนเดียวก็ทำบริษัทแย่แล้ว
 แต่นี่เป็นสมาชิกรัฐสภา ที่ถูกเลือกมาโดยประชาชนแต่ละพื้นที่ให้เป็นแทน และเดินเข้าสภาหินอ่อนได้อย่างผู้ทรงเกียรติ ถูกตั้งฉายานี้ ก็แสดงว่า เกิน 60% ที่มีลักษณะเช่นนั้น...ปัญหาก็คือ แล้วเราจะทำอย่างไรกับคนพวกนี้ คนที่รู้ว่าตนมีเกียรติ แต่ไม่รู้จักหน้าที่ของตนเอง

 น่าเศร้าไหมล่ะ ผู้ทรงเกียรติทั้งหลาย ไม่สำนึกว่า การเป็นผู้แทนประชาชนนั้นควรทำอย่างไร หลายรายกลายเป็นทาสนายทุน ทำหน้าที่ตามใบสั่งของคนอื่นที่ไม่ใช่ประชาชนในพื้นที่เสียด้วยซ้ำไป
 ถ้าเรายังไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร ก็ย่อมหมายความปี 2554 เราต้องทนอยู่ ทนเห็นคนพวกนี้เดินลอยชายในสภาต่อไปอย่างนั้นใช่ไหม ?