สังคมอุดมคติและความจริงอันขัดแย้ง | คมชัดลึก

 ไม่มีการสู้รบฆ่าฟัน ปราศจากโจรขโมย ทุกคนทำมาหากิน อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

 เป็นสังคมในอุดมคติอย่างแท้จริง !?!

 มีชุมชนเล็กๆ ชุมชนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในซอยรามคำแหง 68 เขตหัวหมาก บางกะปิ กรุงเทพฯ

 แม้จะยังห่างไกลจากสังคมอุดมคติ แต่อย่างน้อยก็สุขสงบอย่างที่ควรจะเป็น

 ถึงแม้ชาวบ้านจะไม่รู้จักกันทั้งหมด แต่ก็ล้วนเคยเห็นหน้าค่าตา เคยยิ้มให้กัน ทักทายกันบ้างตามประสาคนคุ้นหน้า

 เพราะเป็นชุมชนเล็กๆ ที่ไม่มีทางออกทางอื่น ยกเว้นปากซอยที่มุ่งออกถนนใหญ่รามคำแหง อาชญากรรมเลยไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก

 ด้วยสภาพพื้นที่ไม่เอื้อต่อการก่ออาชญากรรม ยิ่งเป็นหมู่บ้านเก่าแก่ อยู่อาศัยกันมาหลายสิบปี เพื่อนบ้านเลยรู้จักมักคุ้นกันดี

 ฝากผีฝากไข้ได้ ช่วยเป็นหูเป็นตายามต้องจากบ้านไปไกล พึ่งพาอาศัยกันเหมือนสังคมชนบท

 แต่แล้ววันหนึ่งจู่ๆ ชุมชนที่เคยสงบสุขก็เกิดเรื่องไม่คาดคิด

 รถยนต์ที่จอดอยู่หน้าบ้านคันหนึ่งถูกทุบกระจกฉกเอาทรัพย์สินไป

 ดูผิวเผินเป็นแค่คดีความเล็กๆ จะมองผาดหรือมองผ่านปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาก็ได้

 แต่ในความเป็นจริงแล้วมันได้สร้างรอยปริร้าวให้แก่คนในชุมชนที่เคยอยู่ร่วมกันอย่างสุขสงบ

 เป็นรอยปริร้าวที่ยากจะสมาน ไม่ผิดกับแก้วร้าวเกิดตำหนิ

 อย่างที่บอกเพราะเป็นชุมชนเล็ก อยู่กันมานาน เรื่องที่น่าจะจบอยู่แค่หน้าบ้านผู้เสียหาย จึงกระพือไปไกลยิ่งกว่า และเพราะมันไม่เคยเกิดขึ้น ทุกคนเลยตื่นตัว

 ตื่นตัวถึงขั้นมองทุกคนอยู่ในข่ายต้องสงสัยได้แทบทั้งสิ้น ?!!

 สิ่งนี้ไม่ดีเอาเสียเลย เมื่อสายตาที่มองคนอื่นด้วยความคลางแคลง ย่อมได้รับความเคลือบแคลงแฝงกลับมาเช่นกัน

 จึงเป็นการยากที่วิถีชีวิตของคนที่นี่จะกลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง

ที่สำคัญเมื่อมีครั้งแรก เชื่อว่าต้องมีครั้งที่สองสามตามมา

 แต่ที่ผ่านมายังไม่เคยเห็นสายตรวจท้องที่เข้ามาตรวจตราเลยสักครั้ง !?!