ทหารไม่ฆ่าประชาชนแต่ต้องฆ่าศัตรูของชาติ | คมชัดลึก

 ราวต้นเดือนเมษา 2553 กลุ่มคนเสื้อแดงก็ตั้งเวทีถาวรที่สี่แยกราชประสงค์ เรียกร้องให้รัฐบาลยุบสภา ใช้มวลชนสร้างความปั่นป่วนทั่วกรุง รัฐบาลพยายามใช้ไม้นวมนัดเจรจาเสนอเงื่อนไข 5 ข้อ แต่ก็ล้มเหลว กลุ่มคนเสื้อแดงเปิดเกมรุกด้วยการส่งกองทัพจักรยานยนต์ขับขี่ท้าทายกฎหมายไปตามย่านการค้าและชุมชนต่างๆ จนประชาชนและนักท่องเที่ยวต่างตื่นตระหนก แล้วสิ่งที่คนทั่วไปไม่คาดก็เกิด คนเสื้อแดงกลุ่มหนึ่งนำกำลังบุกเข้าไปใน โรงพยาบาลจุฬาฯ จนต้องย้ายคนป่วยลี้ภัยไปยังโรงพยาบาลอื่นๆ เป็นที่น่าสังเวชนัก, ยามค่ำ ควันดำจากการเผายางรถยนต์พวยพุ่งที่โน่นที่นี่ ไม่มีใครรู้ว่าอะไรจะตามมา, พฤษภา 53 รัฐบาลจำเป็นต้องเข้าควบคุมสถานการณ์ด้วยการใช้ อำนาจตาม พ.ร.ก.ฉุกเฉิน ตั้งศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน(ศอฉ.) เพื่อขอพื้นที่ราชประสงค์คืนจากคนเสื้อแดง

 แทนที่กลุ่มคนเสื้อแดงจะแหยงขยาด กลับกำเริบเสิบสานหนักขึ้น แกนนำประกาศท้าลั่นเวที "หากมีการสลายการชุมนุมเมื่อไหร่ ขอให้ไพร่พลคนเสื้อแดงทั้งในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัดตอบโต้อย่างรุนแรงทันที", ศอฉ.ประกาศผ่านสื่อทุกประเภทให้ "ผู้ดูการชุมนุม" ที่กลายเป็นเกราะป้องคนเสื้อแดงโดยไม่รู้ตัว แยกย้ายกันกลับบ้านเป็นเวลาไม่น้อยกว่า 48 ชั่วโมงก่อนเข้าเคลียร์พื้นที่ด้วยการใช้กระสุนปลอมยิงเฉียงขึ้นฟ้ารุกคืบเข้าไป, เป็นเวลาเดียวกับที่ศาลากลางบางจังหวัดถูกเผาพร้อมๆ กับย่านการค้ากลางกรุง, กองกำลังไม่ทราบฝ่ายใช้จังหวะที่ชุลมุนนั้น ยิงกระสุนจริงเข้าใส่ทหารและกลุ่มคนเสื้อแดงจนบาดเจ็บล้มตายทั้งสองฝ่าย, แล้ววลี "ทหารฆ่าประชาชน" ก็ก้องกังวานขึ้นจากกลุ่มคนเสื้อแดง... ไม่ต่างจากคำว่า "ปรีดีฆ่าในหลวง" หรือ "จำลองพาคนไปตาย" เป็นการทำลายความน่าเชื่อถือของอีกฝ่ายหนึ่งอย่างได้ผล

 พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ผู้บัญชาการทหารบก เคยนำกำลังทหารเดินเท้าเข้าสู่สงครามมาแล้วหลายสมรภูมิ ท่านย่อมทราบดีว่า "การเดินเท้าทางไกล หากมีกรวดก้อนเดียวอยู่ในเกือก จะทำให้การเดินเท้าของทหารช้าลง" วันนี้ มีกรวดอยู่ในเกือกแล้ว... เหตุใดจึงไม่เขี่ยกรวดก้อนนั้นออกมาบดขยี้ให้เป็นผุยผง เพื่อให้การเดินเท้าของทหารถึงจุดหมายได้อย่างราบรื่นเล่า

 ...ลงมือเถอะครับ ทิ้งไว้นานกรวดก้อนนั้นอาจทำให้ทหารสะดุดขาตัวเอง ?

คลี่ข่าวคลาย
ภาณุมาศ ทักษณา