รัฐบาลทหารพม่ากับเบื้องหลังแนวคิดเลือกตั้ง | คมชัดลึก

 รัฐบาลทหารพม่าปูทางสำหรับการพาประเทศก้าวเดินครั้งใหม่มาเป็นเวลานาน พวกผู้นำอาจจะเผด็จการ แต่ไม่ใช่คนโง่และไม่รู้จักการรับมือความเปลี่ยนแปลง ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่สามารถปกครองประเทศยาวนานถึงเพียงนี้ อาจโดนพลังประชาชนโค่นไปตั้งแต่ยังไม่สิ้นศตวรรษก่อนแล้ว ล่าสุดแม้แต่การประท้วงของพระสงฆ์ในปี 2550 ก็โค่นพวกเขาไม่ได้ การกดดันใดๆ จากต่างประเทศยังอยู่ในวิสัยที่บริหารความเสี่ยงได้ ทั้งพัฒนาประเทศรุดหน้าไประดับหนึ่ง โดยยังสืบทอดอำนาจในหมู่พวกพ้องได้อย่างราบรื่น กลุ่มคนสุดท้ายที่ท้าทายระบอบจากภายในคือขิ่นยุ้นต์และเครือญาติเนวินก็โดนสยบเมื่อปี 2547

 พวกเขารู้ดีว่า ถ้าไม่ปฏิรูปภาพลักษณ์และกลไกบางอย่างในประเทศ พม่าจะเดินถอยหลังและพวกเขาจะถูกจัดการโดยผู้มีอิทธิพลเหนือกว่าในที่สุด แล้วฝ่ายต่อต้านก็จะพัฒนาเติบใหญ่ขึ้นเช่นกัน พม่าอาจต้องพึ่งพาจีนจนสุดขอบโลกอย่างไม่มีทางเลี่ยง และพม่าจะอยู่ในสถานการณ์คล้ายกับที่เสียเอกราชให้อังกฤษเมื่อเกือบสองศตวรรษก่อนคือกว่าจะรู้ตัวก็พ่ายเสียแล้วและพ่ายยาวด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกปรับตัวให้ทันกับค่านิยมโลกโดยสอดใส่ความต้องการของกองทัพไว้ นั่นคือการเป็นประชาธิปไตยแบบพม่า ดึงดูดชาติต่างๆ ให้มาถ่วงดุลกันภายใต้การคุมเกมของตนซึ่งเลือกสรรสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อกองทัพได้ ขณะที่หนามในประเทศก็ค่อยๆ อ่อนแรงลงด้วยวิธีบูรณาการที่เน้นแครอทมากกว่าไม้เรียว

 ผู้นำพม่าพิจารณาว่าหนทางเลือกตั้งนี้จะสร้างความชอบธรรมให้พวกเขาได้เหมาะที่สุด แม้ว่าการเลือกตั้งจะเน่าใน บงการไว้หมดแล้ว แต่ตัวอย่างที่ ฮุน เซน ทำและล่าสุดคือ ฮามิด คาไซ ทำกับอัฟกานิสถานก็เห็นกันอยู่ว่าฮูแคร์เรื่องประชาธิปไตยหลักการ ผลประโยชน์สิสำคัญกว่า ที่ผ่านมาชาติตะวันตกหน่ายต่อความดึงดันของฝ่ายค้านพม่าที่ไม่ยอมต่อรองกับโลกแห่งความเป็นจริงมาระยะเวลาหนึ่งแล้ว พวกต่อต้านนี้ไม่มีศักยภาพในการล้มบัลลังก์รัฐบาลพม่า ยิ่งนานไปชาติตะวันตกจะถูกกันออกจากวงผลประโยชน์ไปมากกว่านี้ เมื่อรัฐบาลพม่าหยิบยื่นโอกาสในการรักษาหน้าให้ชาติเหล่านี้ ทำไมต้องปฏิเสธ ในประเด็นนี้อาเซียนและแม้แต่ไทยเองก็เดินล้ำหน้าชาติตะวันตกอยู่นานแล้วด้วยซ้ำ เรื่องของพม่ายังไม่จบ โอกาสหน้าจะมาวิเคราะห์ถึงสถานการณ์ที่จะเปลี่ยนแปลงในพม่า และสิ่งที่ไทยกำลังจะเผชิญ