หาปลากับแข่งเรือความสุขบนอุทกภัย | คมชัดลึก

 หลายร้อยครอบครัวใน อ.พิมาย เคยทุกข์ยากทรมานกับสภาพปัญหาน้ำท่วมสูงเกือบ 2 เมตร จนไม่สามารถใช้ชีวิตเหมือนปกติ ปัญหาสารพันเข้ารุมเร้าทั้งเรื่องที่อยู่ อาหารการกิน ตลอดจนการช่วยเหลือจากหน่วยงานต่างๆ ก็แทบจะเดินทางไม่มาไม่ถึง ทำให้พวกเขาต้องช่วยซึ่งกันและกัน กลายเป็นความรักความผูกพันที่ก่อนหน้านี้แทบไม่มี

 เมื่อพวกเขาเริ่มทำใจยอมรับและปรับเปลี่ยนชีวิตให้สอดคล้อง สร้างสมดุลให้ตัวเองสามารถดำรงชีวิตอยู่ภายใต้ธรรมชาตินี้ได้แบบลงตัว "ความสุข" ก็เกิดขึ้นตามมา ดั่งจะเห็นได้จากรอยยิ้มของชาวบ้านพิมายที่พบเห็นได้ตลอดทุกที่ทุกเวลา

 เริ่มตั้งแต่แยกถนนมิตรภาพทางเข้าสู่ตัว อ.พิมาย (ถนน 206) ที่ยาวกว่า 10 กิโลเมตร แม้ว่าตลอดเส้นทางนี้จะมีน้ำป่าจากไหล่ถนนทางฟากตะวันตกไหลลงสู่ไหล่ทางทางฝั่งตะวันออกจนรถเล็กไม่สามารถสัญจรได้ ระดับน้ำที่สูงกว่า 1 เมตรที่เคยเป็นสีขุ่นแดงและเชี่ยวกรากเปลี่ยนเป็นสายน้ำที่ใสเย็นดั่งทะเลสาบเงียบสงบ

 จึงกลายเป็นหนึ่งในความสุขเล็กๆ ของชาวบ้านกว่า 100 ราย ต่างมาจับจองพื้นที่ริมถนนที่มีแม่น้ำไหลเอื่อยๆ ตั้งวงปิกนิกกันอย่างสุขสำราญ ด้วยการใช้ท้ายกระบะเป็นดั่งห้องพักตากอากาศ ที่มีอาหารเครื่องดื่มกินมาตั้งสนทนา พูดจาฮาเฮ ขณะที่เด็กๆ ต่างรวมกลุ่มยึดพื้นที่ทำเลคล้าย "สไลเดอร์" ในสวนสนุก เล่นน้ำเคล้าเสียงหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ส่วนผู้ใหญ่บางคนก็สวมวิญญาณเป็นนักล่า เหวี่ยงแหหาปลาอย่างเพลิดเพลิน เมื่อมีรถของหน่วยช่วยเหลือจากหน่วยงานต่างๆ สร้างระลอกบนผิวน้ำ เด็กๆ ก็จะส่งเสียงเกรียวกราวกันสนุกสนาน บางคนก็โบกมือทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส บ้างก็ได้รับข้าวของแจกเป็นกำลังใจตอบแทน

 “มงคล แก้วไพร” วัย 40 ปี พ่อค้าเร่ มาปักหลักอยู่ที่ อ.พิมาย ยอมรับว่า ช่วงแรกๆ ที่เกิดน้ำท่วมก็มีความลำบากมาก แต่ก็ต้องแก้ไขปัญหาไปทีละขั้นตอนด้วยตัวเองก่อน จะรอคอยความช่วยเหลืออย่างเดียวคงไม่ไหว ครั้นจะมานั่งเครียดเรื่องโน้นเรื่องนี้ก็ไม่น่าจะเป็นการดี โดยเฉพาะตัวเองเป็นหัวหน้าครอบครัวจึงอยากจะหากิจกรรมอะไรให้คนในครอบครัวได้คลายเครียดกันบ้าง

 “วันหยุดยาวที่ผ่านมา หากเป็นช่วงสถานการณ์ปกติ ก็จะพาครอบครัวไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ แต่เมื่อมาเจอน้ำท่วมแบบนี้ น่าจะมองหาสถานที่ที่พอจะเก็บเกี่ยวความสุขเล็กๆ น้อยๆ ได้ จึงชวนเพื่อนบ้านมาปิกนิกกันริมถนนในช่วงบ่ายๆ แดดไม่แรงนัก" มงคลบอก

 เมื่อ "คม ชัด ลึก" สำรวจสองข้างทางริมถนนในตัวอำเภอที่น้ำยังท่วมขังอยู่ พบว่า บางรายเริ่มออกมาเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน บางรายก็นำเรือมาพายแข่งขันกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งสามารถชี้ชัดปริมาณความสุขได้จากเสียงหัวเราะที่ดังอยู่ทุกบานประตู หน้าต่าง ตลอดจนหัวบันไดบ้าน

 “สำราญ รัตนจันทร์” วัย 75 ปี กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นั่งดูลูกหลานเล่นน้ำอยู่ริมหน้าต่าง บอกว่า น้ำท่วมไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ อ.พิมายเคยเกิดน้ำท่วมใหญ่ 2 ครั้ง เมื่อปี 2510 และล่าสุดปี 2543 ครั้งนั้นน้ำป่าท่วมสูงถึงบันไดขั้นที่ 4 จาก 9 ขั้น แต่น้ำท่วมอยู่แค่ 3 วัน ไม่นานเป็นสัปดาห์เหมือนครั้งนี้ ขณะที่น้ำท่วมครั้งนี้มีความเร็วและแรงของน้ำมากกว่าและกินเวลานานกว่าสัปดาห์แล้ว อาจเป็นเพราะว่าปัจจุบันมีสิ่งปลูกสร้างมากกว่าสมัยก่อน และนิยมปลูกสร้างเป็นตึกติดแน่นทำให้น้ำระบายช้า แตกต่างจากสมัยก่อนที่เป็นบ้าน 2 ชั้นใต้ถุนสูง

 "เวลาน้ำท่วมผู้คนตื่นเต้นลงไปหาปลา บางคนก็ลงไปเล่นน้ำกัน เหมือนสมัยก่อนที่ฉันยังมีกำลังมีแรงก็ลงไปเล่นน้ำเหมือนกัน แต่ครั้งนี้ได้แต่มอง ใจก็อยากจะลงไปเล่นกับลูกหลาน แต่ไม่ไหวแล้ว" สำราญบอกด้วยรอยยิ้ม และมองว่าการช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมจากหน่วยงานต่างๆ มาเร็วกว่าเมื่อก่อนมาก

 อีกมุมหนึ่งของ "ความสุขเล็กๆ" ที่ชาวเมืองพิมายพลิกวิกฤติความทุกข์แล้วปรับใจยอมรับกับภัยธรรมชาติที่เกิดขึ้น เพื่อสร้างโอกาสเรียนรู้และอยู่กับธรรมชาติอย่างสอดคล้องและสมดุล !!

รายงานพิเศษ : เรื่อง
วัชรชัย คล้ายพงษ์   : ภาพ