ข่าว

โรคประจำตัว

โรคประจำตัว

08 ต.ค. 2553

หากถามคนทั่วไปถึงปัจจัยสำคัญในการที่นักลงทุนจะเลือกลงทุนในประเทศหนึ่งประเทศใด คำตอบส่วนใหญ่ที่ได้รับก็คือ ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ วัตถุดิบ แรงงาน สาธารณูปโภคและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ระบบขนส่ง ระบบการเงินการธนาคาร สิ่งจูงใจอื่นๆ เช่นสิทธิพิเศษและการยกเว้นภ

แต่เมื่อผมถามนักวิชาการสิงคโปร์ ก็ได้รับคำตอบว่าปัจจัยสำคัญที่สุดของนักลงทุนในทัศนะของท่านก็คือกฎหมายและระบบการพิจารณาคดีที่เป็นธรรม เพราะเมื่อมีปัญหาใดๆ เกิดขึ้นกับนักลงทุนแล้ว ทั้งหลายทั้งปวงก็ย่อมจะมาจบลงที่ศาล ซึ่งหากนักลงทุนขาดความมั่นใจว่าเขาจะได้รับความยุติธรรมแล้วไซร้ ก็คงยากที่จะมีใครเสี่ยงนำเงินและเทคโนโลยีเข้ามาลงทุน

 และหากถามถึงสิ่งที่เป็นปัญหาด้านการลงทุน หลายคนก็คงจะนึกถึงเรื่องคอรัปชั่น แต่นักวิชาการท่านนั้นมีความเห็นว่า คอรัปชั่นแม้จะเป็นปัญหาของหลายๆ ประเทศในเอเชีย หากนักลงทุนจะมองว่ามันเป็นโรคประจำตัวของประเทศเหล่านั้น ซึ่งยังไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้และเราคงจะไม่ถึงขั้นไม่คบหากับใครเพราะเขามีโรคประจำตัว (ซึ่งไม่ใช่โรคติดต่อร้ายแรง) และปัญหาของการคอรัปชั่นไม่ได้อยู่ที่การคอรัปชั่น หากอยู่ที่วิธีคอรัปชั่นและผู้ที่คอรัปชั่น ยกตัวอย่างอินโดนีเซีย ใครก็รู้ว่าในสมัยของซูฮาร์โตมีการคอรัปชั่น แต่ในสมัยนั้นนักลงทุนจ่ายเงินก้อนหนึ่งให้แก่คนคนเดียวคือซูฮาร์โต ด้วยความมั่นใจว่ากิจการของเขาจะได้รับการดูแลอย่างดีและไม่มีใครมารบกวนอีก แต่หลังจากยุคของซูฮาร์โต นักลงทุนพากันประสบปัญหาเพราะต้องจ่ายเงินให้แก่นักการเมืองและเจ้าหน้าที่แทบจะทุกระดับ นอกเหนือจากการเรียกเงินไม่หยุดหย่อน

 พูดอีกนัยหนึ่งก็คือโรคที่เคยเป็นประจำตัวของซูฮาร์โต ได้กลายเป็นโรคระบาดสามัญประจำบ้านที่ระบาดทั่วไป ซึ่งฟังแล้วผมก็นึกถึงเมืองไทยยังไงไม่รู้เรื่องคอรัปชั่นนี้ ผมมีความเห็นว่ามันไม่ได้เป็นโรคประจำตัวของประเทศหรือของคนในประเทศหรอกครับ หากแต่เป็นบาปหนาที่คนบางคนทำแก่บ้านเมืองและลูกหลานของพวกเขาเอง ไม่ว่าการคอรัปชั่นนั้นจะเป็นการคอรัปชั่นตื้นๆ ในเรื่องงบประมาณแผ่นดิน หรือคอรัปชั่นที่มีลูกเล่นแพรวพรายในเชิงนโยบาย แต่ผลของมันก็คือการทำให้ประเทศชาติสูญเสียเงินทองจำนวนมหาศาล และประชาชนไม่ได้รับผลประโยชน์อันพึงมีพึงได้ทั้งในด้านปริมาณและคุณภาพอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่นงบประมาณในการสร้างถนนสายหนึ่ง หากไม่มีการคอรัปชั่น เราน่าจะได้ถนนที่มีความยาวมากกว่านั้นและได้มาตรฐานสูงกว่านั้น แต่เมื่อมีคนมาก่อบาป ถนนก็ย่อมจะสั้นลงและมีการซ่อมแซมบ่อยขึ้น ประเทศไทยก็วนเวียนอยู่กับการซ่อมบำรุงถนนสายเดียว แทนที่จะเอาเงินเอาเวลาไปสร้างถนนสายใหม่หรือทำอย่างอื่นที่เป็นมรรคผลกว่า

 และสิ่งที่น่าเป็นห่วงไปกว่านั้นก็คือ ว่ากันว่าคอรัปชั่นในเมืองไทยเวลานี้นั้น เป็นเรื่องที่แตะต้องไม่ค่อยจะได้ เพราะแตะทีไรก็กระเทือนตั้งแต่คลองประปาไปถึงคลองหลอดทุกที