ถึงคราวต้องปฏิวัติอักขระจีน (1) | คมชัดลึก

 ใช่แต่ไทยแลนด์แดนแค่นยิ้มเท่านั้น ที่ความรู้ด้านภาษาไทยของเด็กไทยอ่อนแอลง ในแดนมังกรก็มีปัญหายิ่งกว่าไทยเสียอีก เนื่องจากอักขระจีนแสนจะซับซ้อน เพราะแปลงมาจากอักษรภาพ จึงเต็มไปด้วยเส้นและจุดวุ่นวายไปหมด ทั้งเส้นตรง เส้นขวาง เส้นเฉียง แถมยังเฉียงได้ทั้งซ้ายและขวา เส้นคด รวมไปถึงจุดสารพัดจุดและสารพัดที่

 แม้ภายหลังจะมีการปฏิรูประบบเขียนใหม่ด้วยการตัดทอนเส้นต่างๆ ให้น้อยลงเพื่อความสะดวกในการเขียนและง่ายต่อการจดจำ แต่เด็กๆ ก็ต้องอาศัยการท่องจำอักขระนับพันๆ ตัวเหล่านั้นอยู่ดี

  แม้กระทั่ง อดีตประธานเหมา เจ๋อ ตุง ยังออกปากบ่นระหว่างพูดคุยกับเอ็ดการ์ สโนว์ นักหนังสือพิมพ์อเมริกันเมื่อปี 2489 ว่า "เชื่อว่าไม่ช้าก็เร็ว เราอาจจะต้องยกเลิกระบบการเขียนแบบเก่าๆ ถ้าหากเราต้องการจะสร้างวัฒนธรรมสังคมขึ้นมาใหม่"

 อย่างไรก็ดี ในท้ายที่สุด เหมา เจ๋อ ตุง ก็ไม่ได้ยกเลิกระบบการเขียนแบบโบราณ เพียงแค่ดัดแปลงอักขระหลายตัวให้เขียนง่ายขึ้น และก็กลายเป็นคำมาตรฐานที่ใช้กันทั่วประเทศ

 กระนั้น นักเรียนและนักศึกษาระดับมหาวิทยาลัยต่างก็มีปัญหาเขียนหนังสือไม่ถูก จนมีการผูกคำโคลงสั้นๆ ล้อเลียนว่า "มือถือปากกา แต่จำไม่ได้ว่าจะเขียนอักขระอย่างไร"

 ผลการสำรวจโดยหนังสือพิมพ์เยาวชนรายวันเมื่อเดือนเมษายนพบว่า 83 เปอร์เซ็นต์ของนักเรียนนักศึกษาราว 2,000 คนยอมรับว่ามีปัญหาในการเขียนอักขระเหล่านั้น ทำให้ต้องหันไปพึ่งพาคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์มือถือ

 "พอนึกไม่ออกว่าเขียนอย่างไร ฉันก็ควักมือถือแล้วก็เปิดดูจากนั้นก็ลอกต่ออีกที"

 นักศึกษาหญิงคนหนึ่งยอมรับว่า "นี่เป็นปัญหาของเด็กในยุคนี้ หรืออย่างน้อยก็เป็นปัญหาของคนที่ใช้คอมพิวเตอร์"

 โรคใหม่ที่เรียกกันว่า "โรคหลงลืมอักขระ" นี้ เกิดขึ้นเนื่องจากลูกหลานมังกรเกือบทุกคนต่างใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้อักขระแบบพินยิน ซึ่งแปลงอักขระแบบจีนไปเป็นตัวอักษรโรมัน แถมวิธีใช้ก็แสนง่าย แค่ใช้อักษรพินยิน อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์หรือมือถือก็จะให้เมนูตัวอักขระที่ตรงกัน ดังนั้นผู้ใช้ก็แค่จดจำตัวอักขระโดยไม่จำเป็นว่าจะต้องเขียนเป็น

 "ความคิดที่ว่าจีนเป็นประเทศที่อุดมไปด้วยผู้คนที่คัดลายมือได้งดงาม จดจำและท่องวรรณคดีได้คล่องปากโดยไม่ต้องหยุดคิดซ้ำสอง เหลืออยู่แค่ในนิยายโรแมนติกเท่านั้น" บล็อกเกอร์รายหนึ่งให้ความเห็น

บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์