ไพ่ไทย-ไพ่เขมร | คมชัดลึก

 บริดจ์เป็นไพ่ของคนในวงสังคมชั้นสูง ซึ่งมีรูปแบบและธรรมเนียมปฏิบัติ ทั้งเกมและคนเล่น ที่ยึดถือกันเป็นสากล ซึ่งส่วนใหญ่เป็นไพ่เพื่อการสมาคม มิใช่การพนันที่เอาแพ้เอาชนะกัน ขณะที่เก้าเกหรือป๊อกเด้งเป็นไพ่สำหรับคนอีกระดับหนึ่ง ที่เล่นกันได้ทุกสถานที่ แม้แต่ข้างถนน และไม่มีข้อจำกัดในเรื่องจำนวนผู้ร่วมวง หรืออื่นๆ จะนุ่งผ้าขาวม้าตัวเดียวมาเล่นก็ยังได้ จะเอะอะมะเทิ่งหรือมึงวาพาโวยยังไงก็ได้ ขอเพียงให้มีเงินมาเล่นเท่านั้น

 สมมตินะครับ สมมติว่าจับนักบริดจ์ของไทยไปเล่นป๊อกเด้งข้างถนนกับเขมร ก็เชื่อขนมกินได้ว่าเราคงเสียหมดตัว และหากเอาเจ้ามือป๊อกเด้งเขมรมาใส่สูท สูบซิการ์ นั่งจิบบรั่นดี เล่นบริดจ์ กับไทย ก็คงจะดูไม่จืดเหมือนกัน ดังนั้น เมื่อต่างคนต่างเก่งกันละอย่าง และต่างคนต่างเล่นไพ่ที่ตัวเองสันทัด อีกร้อยปี เขมรกับไทยก็ไม่มีทางที่จะเล่นไพ่ร่วมกันได้

 เวลานี้เขมรทำตัวเป็นเจ้ามือป๊อกเด้ง ชักชวนให้ใครต่อใครเข้ามาร่วมวง ขณะที่ไทยก็นั่งกรีดไพ่ สนทนากับมิตรสหาย 2-3 คน แต่ถ้าลองหาไพ่อะไรสักอย่างที่ทั้งสองฝ่ายพอจะเล่นด้วยกันได้ แม้ว่าแต่ละคนก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากมาย สมมติอีกครั้งว่าเป็นเผหรือรัมมี่ก็แล้วกัน ในสถานที่กลางๆ ไม่ต้องหรูถึงขั้นสโมสรแต่ก็ไม่โทรมขนาดผีไม่กล้าเดินผ่าน และแต่งเนื้อแต่งตัวกันพอประมาณ ผมว่าน่าจะสนุกกว่าการที่ฝ่ายหนึ่งเล่นบริดจ์และอีกฝ่ายหนึ่งเล่นเก้าเกหรือป๊อกเด้ง เป็นไหนๆ 

 เรื่องหลายๆ เรื่องในโลกใบนี้ มีปัญหามาจากการที่แต่ละฝ่ายต่างทำในสิ่งที่ตัวถนัดหรือคุ้นเคย ไม่ค่อยมีใครอยากโผล่หน้าออกไปนอกหน้าต่างบานเก่า ทั้งๆ ที่นอกหน้าต่างนั้น อาจมีทิวทัศน์ที่งดงามกว่า มีเพื่อนใหม่ที่น่ารักกว่า หรืออากาศที่บริสุทธิ์กว่าสิ่งเดิมๆ ในห้องที่อยู่กันมาชั่วนาตาปีก็ตาม

 การเล่นไพ่นั้น จะเล่นฆ่าเวลาก็ได้ จะเล่นเพื่อความสนุกสนานเพลิดเพลินก็ได้ จะเล่นเป็นการพนันขันต่อก็ได้ สุดแท้แต่ความประสงค์ของผู้เล่น และการเล่นไพ่นั้นจะเล่นให้ได้เพื่อนเพิ่มขึ้นก็ได้ หรือจะเล่นให้เสียเพื่อนก็ได้ ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวของผู้เล่นเอง

 และถ้าหากว่า ทั้งไทยและเขมรยินยอมพร้อมใจที่จะเล่นไพ่อะไรสักอย่างที่ไม่ใช่บริดจ์หรือป๊อกเด้งด้วยกัน ผมเชื่อว่าบรรยากาศและอุณหภูมิในบ้านเราก็คงจะดีขึ้นอีกมากทีเดียว ขออย่างเดียวเท่านั้นแหละครับ คือขอให้คนไทยเลิกเล่นรัสเซียนรูเล็ต คอยเอาปืนจ่อหัวตัวเองสักที