บทเรียนจากการรบ : พลเอกหาญ ลีนานนท์ (๑) | คมชัดลึก

 “ไม่มั่นใจว่าจะใช้แนวทางใดในการทำงาน เพราะถูกสั่งห้ามไม่ให้ใช้ความรุนแรง”

 พลเอกสุรยุทธ์ถามว่า ใครเป็นคนสั่ง ก็คิดว่าเขาคงจะเข้าใจคลาดเคลื่อน ใครเป็นคนสั่งเขา”

 นี่คือบางส่วนแห่งบทความ “บทเรียนจากการรบ ตอนกลลวงของโจร” ซึ่ง พลเอกหาญ ลีนานนท์ เขียนลงในมติชนรายวัน ศุกร์ที่ 6 เมษายน 2550 ซึ่งผู้รับผิดชอบในการแก้ปัญหาสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ไม่ว่าจะเป็นพลเรือน ตำรวจ หรือทหารสมควรอย่างยิ่งที่จะต้องให้ความใส่ใจพินิจพิเคราะห์เพื่อประโยชน์สูงสุดต่อภารกิจศักดิ์สิทธิ์ในการรักษาอธิปไตยของชาติ

 ไม่เพียงแต่ความเข้าใจต่อ “ยุทธศาสตร์สมานฉันท์” เท่านั้น บทความนี้ยังนำเสนอประเด็นอื่นๆ ที่มีคุณค่าอีก ซึ่งท่านปรารภว่า “ด้วยความหวังว่า ประสบการณ์ของผู้เขียนจะช่วยให้พี่น้องลูกหลานช่วยแก้ไขสถานการณ์บ้านเมืองให้ดีขึ้น ขณะเดียวกัน เพื่อให้พวกเรารู้ทางโจรได้สำเร็จ ทหาร ตำรวจ ชาวบ้านพุทธ มุสลิม และพระ เณร จะได้เลิกตายรายวันเสียที”

 เรื่องราวความรุนแรงที่เกิดขึ้นและดำรงอยู่ ณ ดินแดนปลายด้ามขวานทุกวันนี้ มีทั้งด้านที่สังคมไทยเคยมีประสบการณ์มาก่อน และมีทั้งด้านที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แต่กระนั้นทั้งสองด้านต่างมีความเกี่ยวข้องเป็นเอกภาพที่ไม่สามารถแยกออกจากกันได้

 ทั้งสองด้านที่รวมเป็นหนึ่งเดียวนี้ ทหารแห่ง “กองทัพแห่งชาติ” ทุกท่านสมควรภาคภูมิใจว่า ในอดีตที่เพิ่งผ่านเลย พวกเราได้เคยนำพาประเทศชาติผ่านพ้นวิกฤติที่ถึงขั้นอาจ “สิ้นชาติ” มาแล้วอย่างสง่างาม จนสามารถนับเข้าเป็น “เกียรติประวัติ” อันน่าภาคภูมิใจยิ่งสำหรับความเป็นทหารของชาติ ทหารของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และทหารของประชาชน

 ประสบการณ์สงครามครั้ง “การต่อสู้เพื่อเอาชนะคอมมิวนิสต์”

 ย้อนรำลึกถึงเกียรติประวัติครั้งนั้น ย้อนรำลึกถึงประสบการณ์ครั้งนั้น แล้วนำมาปรับใช้ให้เหมาะสมแก่ภารกิจเกียรติยศของเราครั้งนี้ให้จงได้
 เริ่มจากประสบการณ์ด้านที่เคยมีประสบการณ์มาก่อน...

 ยังพอจดจำกันได้ไหม เมื่อครั้งที่กองทัพแห่งชาติแกนนำในการแก้ปัญหาคอมมิวนิสต์หลงวนเวียนอยู่ใน “กับดักแห่งความรุนแรง” หลังวันเสียงปืนแตก 7 สิงหาคม 2508 ที่ พคท.เริ่มใช้อาวุธเพื่อยึดอำนาจรัฐ แล้วเราก็ตอบโต้ด้วยมาตรการทางทหาร “สืบให้ทราบ ค้นให้พบ ฆ่าให้เรียบ” แต่กลับกลายเป็นว่า “ยิ่งปราบยิ่งมาก ยิ่งตียิ่งโต”

 เราหลงอยู่ในวังวนแห่งความรุนแรงเช่นนี้พร้อมกับความรู้สึกท้อแท้ในระยะหลัง แต่แล้ว “ป๋าเปรม” ก็นำความคิดใหม่ในการแก้ปัญหาสำคัญของชาติครั้งนั้นมาเสนอแก่พวกเรา

 “การเมืองนำการทหาร”

 ยังจำกันได้ไหมว่า ในชั้นแรกพวกเรารับรู้นโยบายใหม่ครั้งนี้ด้วยความสับสนและงุนงง กระทั่งทำอะไรไม่ถูก และหากผู้สื่อข่าวมาสอบถามความรู้สึกของพวกเรา คำตอบก็คงคล้ายกับที่ทหารนาวิกโยธินได้ตอบคำถามแนวทางในการทำงานที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ทุกวันนี้ว่า

 “ไม่มั่นใจว่าจะใช้แนวทางใดในการทำงาน เพราะถูกห้ามไม่ให้ใช้ความรุนแรง”

 แต่ไม่นานนักพวกเราก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงความหมายของ “การเมืองนำการทหาร” เมื่อมีการ “ทำงานทางความคิด” กันอย่างเข้มข้นจริงจัง กระทั่งศักยภาพทั้งส่วนตัวและทั้งหน่วยทหารทุกระดับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวแล้วเดินหน้าด้วยความเชื่อถือศรัทธาในแนวทางใหม่นี้ พวกเราครั้งนั้นเริ่มมองเห็นแสงสว่างแห่งสันติภาพ มองเห็นชัยชนะร่วมกันของทุกคนในแผ่นดิน

 ยังจำกันได้ไหมว่า ทันทีที่เอกภาพทางความคิดเกิดขึ้น กองทัพแห่งชาติก็เปิดฉาก “การรุกทางการทหาร” ต่อฐานที่มั่นและกองกำลังติดอาวุธของ พคท.อย่างขนานใหญ่ จากเหนือจรดใต้ ตะวันออกจรดตะวันตก จากยอดภูถึงก้นหุบเหว

 “การเมืองนำการทหาร” ครั้งนั้น จึงมิได้หมายความว่า เลิกใช้มาตรการทางทหาร

พลเอกบัญชร ชวาลศิลป์