มรดกของอาร์โรโยที่ไม่มีใครอยากได้ | คมชัดลึก

โดยขี้ก้อนใหญ่ที่นางอาร์โรโยทิ้งไว้ก็คือปัญหาของคนจนที่มีอยู่ราว 1 ใน 3 ของชาวตากาล็อก 92 ล้านคน ซึ่งถูกทอดทิ้งมาโดยตลอด ทั้งๆ ที่นางอาร์โรโยคุยนักคุยหนาว่าตลอดช่วง 9 ปีนี้ อัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจเป็นไปอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางสารพัดวิกฤติที่เกิดขึ้นทั่วโลกอย่างเช่นการก่อการร้ายระหว่างประเทศ ราคาน้ำมันที่กระโดดสูงพรวดเดียวเกือบ 200 ดอลลาร์ และภาวะตกต่ำทางเศรษฐกิจ เป็นต้น โดยอัตราการเติบโตของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (จีดีพี) เคยไต่สูงถึง 7.1 เปอร์เซ็นต์ เมื่อปี 2550 อันเป็นอัตราการเติบโตมากที่สุดในรอบ 30 ปี 

 แต่เป็นเรื่องแปลกที่ว่าตัวเลขของคนจนในขณะนี้แทบไม่แตกต่างจากตัวเลขของคนจนเมื่อ 9 ปีที่แล้ว บ่งบอกว่าคนจนเป็นกลุ่มคนที่ถูกหลงลืมและไม่ได้รับประโยชน์แม้แต่น้อยจากการเติบโตทางเศรษฐกิจ ตรงกันข้ามกับกลุ่มคนที่มั่งคั่งร่ำรวยอยู่แล้วที่ได้ประโยชน์มหาศาลโดยเฉพาะจากการทุจริตคอรัปชั่นที่เฟื่องฟูจนอาจถือเป็นยุคทองอีกยุคหนึ่งของการคอรัปชั่น

 นักเศรษฐศาสตร์ชื่อดังคนหนึ่งในฟิลิปปินส์ชี้ว่า แม้ว่านางอาร์โรโยจะสามารถควบคุมการขาดดุลงบประมาณได้ ส่วนใหญ่มาจากการปฏิรูประบบการจัดเก็บภาษีเมื่อปี 2548 แต่หลายนโยบายก็ผิดพลาด เนื่องจากการเติบโตทางเศรษฐกิจส่วนใหญ่จำกัดอยู่ในบางภาคส่วนเท่านั้น อย่างเช่นจากการส่งออกแรงงานนับล้านๆ คนไปทำงานในต่างประเทศ ซึ่งธุรกิจเหล่านี้ไม่ได้ลงลึกไปถึงมือของคนยากไร้หลายล้านคน

 "การเติบโตทางเศรษฐกิจในยุคของนางอาร์โรโยยิ่งทำให้ช่องว่างด้านรายได้ถ่างกว้างมากขึ้น" ผู้อำนวยการศูนย์นโยบายเอเชีย-แปซิฟิกให้ความเห็น

 เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ส.ว.นอยนอยได้ออกปากบ่นดังๆ ว่าต้องมาเป็นทายาทรับมรดกวิกฤติด้านเศรษฐกิจที่นางอาร์โรโยทิ้งไว้ให้ ขณะที่ประธานสมาพันธ์ลูกจ้างแห่งฟิลิปปินส์เตือนว่าการคลายปมเรื่องการขาดดุลงบประมาณถือเป็นงานที่หนักหนาแสนสาหัสของ ส.ว.นอยนอย ตามด้วยปัญหาแรงงาน ซึ่งขณะนี้คนตกงานถึง 10 ล้านคน ตลอดจนต้องเร่งผลักดันให้ฟิลิปปินส์กลายเป็นประเทศที่มีขีดความสามารถในการแข่งขันสูงทัดเทียมประเทศเพื่อนบ้าน

 สารพัดปัญหาเหล่านั้นกลายเป็นรอยด่างพร้อยติดตัวนางอาร์โรโยไปจนตาย ในฐานะเป็นประธานาธิบดีที่มีคะแนนนิยมน้อยที่สุดเพราะมัวแต่เอาใจคนรวย และทอดทิ้งคนจนให้จนต่อไป

บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์