ปากช่องจากเดินป่าถึงถนน4เลน
ต้นไม้กว่า 120 ต้น ที่ถูกตัดเพื่อขยายถนนบริเวณ อ.ปากช่องขึ้นไปอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ได้รับการยืนยันแล้วว่ายังถูกเก็บอยู่ครบถ้วนในความดูแลของสำนักงานทางหลวง และยังไม่ได้มีการเคลื่อนย้ายเพื่อนำไปทำประโยชน์แต่อย่างใด ทั้งนี้ไม้ส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นไม้ที่มีมูลค่
ปากช่อง ปัจจุบันเป็น ตำบลและอำเภอหนึ่งใน จ.นครราชสีมา สมัยก่อนเป็นป่าทึบ และเป็นเส้นทางสำคัญในการติดต่อระหว่างที่ราบสูง (ภาคอีสาน) กับที่ราบลุ่ม (ภาคกลาง) มีช่องทางเดินป่าจากภาคอีสานเข้าดงพญาเย็นไปแก่งคอย สระบุรี โดยเดินเท้าหรือใช้ช้าง ม้า และโคเท่านั้น เกวียนผ่านไม่ได้ จนเริ่มมีการตัดเส้นทางรถไฟระหว่างกรุงเทพฯ ถึงนครราชสีมา เมื่อ พ.ศ.2443 ซึ่งบริเวณนี้รัฐบาลจำเป็นต้องระเบิดเขาเพื่อวางรางรถไฟ ทำให้หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้เกิดช่องทางระหว่างสองฝั่งเขา ผู้คนจึงเรียกหมู่บ้านนี้ว่า “บ้านปากช่องเขา” และเรียกสั้นเหลือแค่ “ปากช่อง” จนปัจจุบัน
ตามบันทึกของนักธรณีวิทยาชาวอังกฤษที่เข้าไปสำรวจลุ่มน้ำโขงตอนบนแถบลาว-อีสานเมื่อปี 2435 (ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5) ปากช่องก็เป็นหนึ่งในย่านที่ชาวบ้านหาซื้อม้าแกลบได้ในราคาถูก ราคา 35-40 บาทเท่านั้น ไว้สำหรับบรรทุกสัมภาระและเป็นพาหนะเวลาเดินทางในป่า
การเดินทางของผู้คนในอดีตอาจดูลำบากทุลักทุเล แต่ชาวบ้านก็ปฏิบัติตัวสอดคล้องกับสิ่งแวดล้อม เพราะป่าเขาเป็นที่ที่ให้อะไรหลายสิ่งแก่พวกเขา
ในวันนี้ บรรดาต้นไม้ต้องเสียสละเพื่อขบวนรถสมัยใหม่และกระแสการท่องเที่ยว การขยายถนนจึงกลายเป็นทางออกที่ต้องเกิดไปโดยปริยาย เพราะความเจริญที่ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วกับประชากรที่เพิ่มขึ้นในทุกๆ วัน ไม่เพียงพอสอดคล้องกับสภาพธรรมชาติที่เคยมีอยู่
เรือนอินทร์ หน้าพระลาน