ไร้ผง หรือจะไร้รส | คมชัดลึก

 ผมก็ต้องหาซื้อกลับมาติดกระเป๋าเอาไว้ครั้งละยี่สิบสามสิบเม็ด โดนอะไรที่แพ้ขึ้นมาหนักๆ ก็คว้ามาใส่ปากกินเข้าไปสักสองเม็ด  เรื่องหนักที่เกิดก็พอจะผ่อนเป็นเบาบรรเทาความแน่นจมูกจนหายใจไม่ออกไปได้

 และในฐานะของคนชอบตระเวนหาของกินนอกบ้าน อาหารที่ชื่นชอบมีทั้งอาหารจีน และอาหารอีสาน ซึ่งถือกันว่าเป็นสุดยอดของอาหารที่มีส่วนผสมของผงชูรสจำนวนมาก และหลายครั้งเมื่อร่างกายอ่อนแออดหลับอดนอน พอโดนอาหารที่มีผงชูรสจำนวนมากผ่านปากเข้าไป ผมจะเกิดอาการคันตาจนแทบควักเอาตาดำออกมาเกา บางครั้งเกาจนหนังตาถลอกปอกเปิก แถมมีอาการผื่นแดงขึ้นตามหน้าตามตัว มีบ้างบางครั้งที่ลิ้นคับปากแน่นจมูกหายใจลำบาก

 ถ้าวันไหนร่างกายแข็งแรงดีมีภูมิต้านทานสูง ก็เพียงแค่เกิดอาการคอแห้งผากต้องดื่มน้ำกันทั้งคืนเท่านั้น ผมและลูกชายจึงอยู่ในจำพวกที่แม้จะชอบหาอาหารนอกบ้านกิน แต่ก็ระมัดระวังไม่ต่างไปจากกวางเดินไพรที่เต็มไปด้วยนายพราน

 แม้ว่าจะเป็นคนแพ้อาหารการกินและสิ่งของง่ายมากๆ แต่ผมก็ไม่ถึงขั้นกับที่จะต้องมาต่อต้านผงชูรสหรือสารเคมีอื่นใดที่ทำให้ผมแพ้ เพราะอาการแพ้สิ่งของต่างๆ ของผมนั้นเพียงแค่เดินไปตามแผนกขายน้ำหอมเครื่องสำอางตามห้างใหญ่ ผมก็หายใจติดขัดขี้มูกไหลออกมาได้แล้ว  

 ผมเพียงแค่อยากจะร้องหาร้านอาหารที่ใจกล้าเพียงพอ ในการที่จะขึ้นป้ายหน้าร้านว่าร้านนี้ปลอดผงชูรส เพื่อที่แม่ครัวจะได้แสดงฝีมือของตนเองอย่างแท้จริงเต็มที่ แต่เท่าที่ได้มีโอกาสพบมาแม้ว่าบางร้านจะขึ้นป้ายดังกล่าวเอาไว้ และในช่วงการปรุงอาหารจะไม่มีการใช้ผงชูรสจริงๆ ก็ตาม แต่พอเข้าไปรับประทานและรู้สึกได้ว่ากำลังมีสิ่งที่ก่อให้เกิดอาการแพ้ในอาหาร เมื่อไต่ถามตามเข้าไปก็พบว่า ถึงจะไม่ได้ใช้ในขณะปรุงแต่ในเครื่องปรุงสำเร็จประเภทพริกผัดพริกแกงหรือซอสอีกหลายรายการ ต่างก็มีส่วนผสมของผงชูรสสอดแทรกอยู่ด้วยทั้งสิ้น

 พ่อครัวแม่ครัวและเถ่าชิ้วในยุคปัจจุบันนี้ ล้วนแต่ขาดความมั่นใจในฝีมือการปรุงอาหารของตนเอง ใครไม่เชื่อจะลองไปยืนดูแม่ค้าลาบ, ส้มตำ, น้ำตก ในกระบวนการปรุงอาหารขายตามร้านต่างๆ ดูก็ได้ จะเห็นได้ว่าในช่วงการตักน้ำปลาน้ำตาลสาดลงไปเพื่อทำการปรุงรสนั้น จะต้องมีถ้วยใส่ผงชูรสวางเอาไว้ใกล้ๆ กันด้วย และทุกครั้งที่แม่ค้าตักเครื่องปรุงอื่นๆ ความเคยชินก็จะต้องตักเอาผงชูรสสาดเข้าไปเพื่อปรุงรสด้วย

 ผมเคยไปยืนเฝ้าแม่ค้าลาบส้มตำน้ำตกเจ้าประจำ และสั่งเหมือนทุกครั้งที่สั่งกินกันมานับสิบปีแล้วว่า  “ไม่เอาผงชูรสนะ” แต่หลายครั้งกลับพบว่าด้วยความเคยชินของแม่ค้า  

 ก็จะต้องตักเอาผงชูรสใส่เข้าไปให้ทุกที พอเตือนเข้าก็จะบอกว่าถ้าไม่ใส่เดี๋ยวไม่อร่อย หรือไม่อย่างนั้นแม่ค้าก็จะอาศัยความคุ้นเคยถามกลับมาว่า  “มันเป็นยังไง กินเข้าไปแล้วตายหรือเปล่า”  ซึ่งพอเห็นผื่นขึ้นตามหน้าตามตัวของผมเข้าไป แม่ค้าเจ้าประจำก็จะหน้าเสียทุกครั้ง

 ผมทราบมาว่าผงชูรสนั้นเกิดขึ้นครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น จากนั้นก็แพร่หลายไปในอีกหลายประเทศทั่วโลก เป็นสารที่ส่วนใหญ่ได้มาจากมันสำปะหลัง เมื่อเอามาละลายน้ำจะมีรสชาติออกทางหวาน จึงทำให้มีผู้คนนิยมเอามาทำเป็นเครื่องปรุงรสในอาหารกันมาก ซึ่งสำหรับคนที่ไม่เกิดอาการแพ้ก็คงไม่เป็นไร แต่คนแพ้ผงชูรสอย่างผมจะมีโอกาสบ้างไหม ที่ได้เจอกับแม่ครัวหัวป่าก์ที่เชื่อมั่นในฝีมือการปรุงของตนเองโดยไม่ต้องพึ่งพาผงชูรสครับ

พัฒนเดช  อาสาสรรพกิจ