ศาลในวิกฤติขัดแย้ง | คมชัดลึก

 ไม่ว่าฝ่ายใดจะกล่าวอ้างเหตุผล และเป้าหมายในการชุมนุมเรียกร้องที่แตกต่างกันเพียงใด แต่ก็ต้องยอมรับว่า การชุมนุมของคนเสื้อเหลือง ซึ่งมีพฤติกรรมละเมิดกฎหมาย ใช้วิธีการทางกฎหมายเพื่อให้ตนเองพ้นผิด หรือใช้สิทธิในฐานะผู้ต้องหาหรือจำเลย ไม่ยอมรับหรือปฏิบัติคำสั่งศาล ไม่ยอมรับและไม่ยินยอมให้จับตามหมายจับ ก็กลายมาเป็นต้นแบบ และข้ออ้างของคนเสื้อแดงในวันนี้เช่นเดียวกัน นี่ก็อาจเรียกได้ว่าเป็นสองมาตรฐาน หากมีฝ่ายที่ตั้งคำถามว่า การชุมนุมของคนเสื้อเหลืองและแดงแตกต่างกันเพราะคนเสื้อเหลืองเรียกร้องประชาธิปไตย แต่คนเสื้อแดงต่อสู้และเรียกร้องเพื่อคนเพียงคนเดียว คือ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร

 นอกจากนั้น ศาลก็กลายเป็นเครื่องมือทางการเมืองของคู่ขัดแย้งรัฐบาล-นปช. และน่าจะเป็นบรรทัดฐานที่ผิดหากคู่ขัดแย้งจะใช้สิทธินี้ในวันข้างหน้า เช่น กรณีรัฐบาลไปยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งสั่งให้สลายการชุมนุม และผู้ชุมนุมคนเสื้อแดงยื่นคำร้องต่อศาล ขอคุ้มครองชั่วคราว ห้ามรัฐบาลสลายการชุมนุม คำสั่งศาลกรณีแรก คือรัฐบาลโดยนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ สามารถจะจัดการสลายการชุมนุมได้อยู่แล้วโดยไม่ต้องขออำนาจศาล กรณีที่สอง ศาลสั่งให้สลายการชุมนุมได้ แต่ต้องทำตามขั้นตอนของกฎหมายและหลักสากล คำวินิจฉัยทั้งสองเรื่องนี้ อาจกล่าวได้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องส่งให้ศาลวินิจฉัยเลย เพราะได้คำตอบเหมือนกัน

 เพราะสารตั้งต้นผิด กระบวนการต่อจากนั้นก็ผิดทั้งหมด เช่น คู่ขัดแย้ง ทั้งรัฐบาลและคนเสื้อแดงไปยื่นคำร้องต่อศาลแพ่ง ซึ่งข้อพิพาทระหว่างเอกชนกับรัฐบาลนั้น ไม่ได้อยู่ในเขตอำนาจศาลแพ่ง แต่ศาลก็รับไว้และพิจารณาให้ โดยวินิจฉัยออกมาในแนวทางเดียวกัน นี่ก็เป็นประเด็นทางกฎหมายที่ศาลก็อาจต้องทบทวนบทบาทด้วย การออกหมายจับ แต่ไม่ได้จับ หรือการที่ศาลออกหมายจับ แล้วอีกฝ่ายหนึ่งไปยื่นคำร้องคัดค้านการออกหมายจับ กลายเป็นการใช้สิทธิทางกฎหมาย ที่โดยปกติชาวบ้านธรรมดาๆ ที่ไม่ใช่ผู้ชุมนุมไม่อาจกระทำเช่นนั้นได้ เหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่ศาลต้องทบทวน รวมทั้งผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกระบวนการยุติธรรม จะต้องช่วยกันให้ประเทศนี้ได้ปกครองด้วยหลักนิติรัฐ ที่กฎหมายต้องเป็นใหญ่