วันแรงงานไม่ได้มีแค่ “1 พฤษภา” | คมชัดลึก

พูดถึงวันสำคัญวันนี้ บ้านเราเรียกซะโก้อย่างเป็นทางการว่า “วันแรงงานแห่งชาติ” ขณะที่ฝรั่งพูดกันติดปากว่า “May Day” ให้ตรงตัวกับเดือนพฤษภาคม

 แต่ไม่ว่าจะชาติไหน เอเชีย หรือยุโรป หลักใหญ่ใจความไม่แตกต่าง กำหนดให้มีความสำคัญไม่แพ้วันหยุดประเพณีอื่นๆ มุ่งเตือนใจให้คนทั่วไปเข้าใจอาชีพ “กรรมกร” ตระหนักว่าแรงงานเป็นเสาหลักของเศรษฐกิจ ความสะดวกสบายของคนทั้งบ้านทั้งเมือง ก็เกิดจากหยาดเหงื่อต่างน้ำของคนกลุ่มนี้ด้วย

 ผมทำงานสินเชื่อมานาน พอจะรู้หัวจิตหัวใจของพวกแรงงานบ้าง ยอมรับว่ากลุ่มที่ฟุ้งเฟ้อ ทะยานอยาก ประเภทรายได้น้อยแต่รสนิยมเกินตัวก็มี

 แต่อีกกลุ่มที่เจียมเนื้อ เจียมตัว ทำงานหลังขดหลังแข็ง อดบ้างกินบ้าง เสาร์อาทิตย์ทีไร ก็หวังความสุขเล็กๆ อย่างเดินห้าง ดูหนังก็มีไม่น้อย เรียกได้ว่า ใช้ชีวิตแบบพอเพียงสุดๆ แถมมีพฤติกรรมชำระดี อยู่ในกฎเกณฑ์กติกา ไม่ออกนอกลู่นอกทาง

 กลุ่มนี้จึงเป็นกลุ่มที่ผมเห็นใจเป็นที่สุด หากลมเพลมพัดจนเกิดอุบัติเหตุทางการเงิน น่าคิดเหมือนกันว่า พวกเขาจะทำกันอย่างไร?

 ข้อเท็จจริงที่ผมพอทราบ กลุ่มนี้มีข้อจำกัดในการเข้าถึงแหล่งเงินกู้อย่างมาก ทั้งจากเรื่องรายได้พื้นฐานที่ค่อนข้างต่ำ ค่าใช้จ่ายที่สูง หนี้นอกระบบ และอีกสารพัด จนเจ้าหนี้ขยาดไม่ค่อยกล้าปล่อยเท่าไหร่

 ผมเชื่อว่า นอนแบงก์เองพยายามลดทอนหลักเกณฑ์บางอย่าง เพื่อให้การอนุมัติสินเชื่อง่ายเข้า แต่ความเสี่ยงก็คือความเสี่ยง ผู้ประกอบการต้องดูผลกำไร ขาดทุน ความอยู่รอดด้วย กติกาบางอย่างก็ละเลยไม่ได้ ยิ่งหลวมเท่าไหร่ ยิ่งต้องระวังเท่านั้น

 ยิ่งมาเจอการเมืองผันผวน ชนิดเอาแน่ไม่ค่อยได้ เศรษฐกิจก็พูดไม่เต็มปากว่าฟื้นตัวแล้ว ผสมโรงกับกฎหมาย ข้อบังคับจำกัดในเรื่องการคิดดอกเบี้ย บริษัทเองก็ไม่กล้าเสี่ยง ต้องรอบคอบเป็นสองเท่า

 ที่ผมมหากาพย์มา ไม่ได้มุ่งหวังให้คลายกฎ แบบเอาประโยชน์ให้เอกชนฝ่ายเดียว เสียงเล็กๆ ของผมหวังให้เกิดการแก้ปัญหาแบบองค์รวมให้มากขึ้น

 เริ่มที่เล็กๆ ก่อน ผมดีใจแทนแรงงานที่ประสบปัญหาไปทำงานแถวราชประสงค์ สีลมถิ่นที่มีการชุมนุมไม่ได้ ได้ยินว่ารัฐพร้อมจัดการเยียวยาช่วยเหลือแล้ว ฝากแค่เพียงขอให้ช่วยแบบตลอดรอดฝั่งละกัน

 มองใหญ่ขึ้นมาอีก ผมเห็นรัฐทำประชานิยมเจียดเงินเป็นค่าครองชีพคนพิการ หรือผู้สูงอายุได้ ค่าแรงขั้นต่ำเพื่อช่วยประชากรส่วนใหญ่ พิจารณาเพิ่มได้มั้ย?

 นอกจากประกันสุขภาพ บัตรทองแล้ว ปัจจัยพื้นฐานอย่างค่าไฟ ค่าน้ำ ค่าเดินทาง อะไรเพิ่มให้ได้อีก ขอที่เป็นมาตรการระยะยาว แทนการช่วยระยะสั้นๆ อย่างที่ทำมา

 มีตราสารการเงิน หรือผลิตภัณฑ์ออมเงินแบบไหน ที่จูงใจให้แรงงานเก็บเสบียงเลี้ยงตัวในอนาคต?

 แหล่งเงินกู้ที่กลุ่มนี้สามารถเข้าถึง ไม่ต้องพึ่งนอกระบบ รัฐกล้าลงทุนมั้ย ให้หน่วยงานใดรับผิดชอบ?

 เลยเถิดไปถึงไอเดียใหม่ๆ อย่างช่วงสงกรานต์ ปีใหม่ ที่แรงงานต้องกลับต่างจังหวัด เยี่ยมบ้านเกิด ขนส่งมวลชนไปกลับ รัฐให้ฟรีได้หรือไม่ แบบไม่ต้องควักแม้แต่แดงเดียว

 อยากให้รัฐรีบพิจารณาเร็วๆ อะไรทำได้ รีบทำก่อน

 ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมอยากให้แรงงานไทยได้เฮกันจริงๆ  เพราะความสุขมีได้ทุกวัน ไม่ใช่แค่ 1 พฤษภา วันเดียวครับ

ชัยพล กฤตยาวาณิชย์
[email protected]