ไดโนเสาร์ในยุคเศรษฐกิจใหม่ | คมชัดลึก

 ในกระบวนการเศรษฐกิจเหล่านี้มีเรื่องหนึ่งที่มีความสัมพันธ์ต่อชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนในยุคใหม่นี้ คือเรื่องการพัฒนาระบบโลจิสติกส์ โดยในยุคเศรษฐกิจใหม่นี้ได้มีความพยายามที่จะนำระบบการขนส่งทางรางเข้ามาแทนระบบการขนส่งทางล้อยาง

 โครงการของรัฐบาลไทยเองก็มีหลายเรื่องในทำนองนี้ เช่น เรื่องการจัดสร้างระบบรถไฟฟ้าทั้งเหนือดินและใต้ดินในเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑล มีโครงการที่จะปรับปรุงรถไฟให้เป็นระบบรางคู่ และมีการพูดถึงเรื่องรถไฟความเร็วสูงเป็นอาทิ

 เรื่องเหล่านี้เป็นความคิดที่ถูกทางตามยุคตามสมัย ทั้งนี้เพราะเชื้อเพลิงของโลกเริ่มจะขาดแคลนและการขนส่งด้วยระบบรางนั้นมีประสิทธิผลในการใช้เชื้อเพลิงมากกว่าการขนส่งระบบถนน นอกจากนี้การสร้างถนนเพื่อให้รองรับกับจำนวนรถยนต์ที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้งนั้นไม่สามารถสร้างถนนให้พอรองรับได้

 (คุณวอร์เรน บัฟเฟทท์ อภิมหาเศรษฐีหมายเลข 3 ของโลกซึ่งได้ชื่อว่าเป็นนักลงทุนตาทิพย์ที่มีวิสัยทัศน์ยอดเยี่ยมสามารถดูได้ว่าธุรกิจอะไรจะมีอนาคต ท่านผู้นี้เพิ่งจะใช้เงินจำนวนมหาศาลเพื่อซื้อกิจการรถไฟโดยเป็นการลงทุนก้อนใหญ่ที่สุดในชีวิต 80 ปีเศษของท่านผู้นี้ แสดงว่าระบบการขนส่งทางรางนั้นมีอะไรดีๆ อยู่แน่นอน)

 ฉะนั้นประเทศไทยเราจะไปถูกทางแล้วปัญหาสำคัญจึงมีว่าจะให้องค์กรใดเป็นผู้รับผิดชอบ

 มีผู้คนเป็นจำนวนมากขาดความไว้วางใจต่อรัฐวิสาหกิจที่ให้บริการสาธารณะต่างๆ จึงต่างมีความเห็นว่าในการพัฒนาระบบขนส่งทางรางนั้นควรจะตั้งองค์กรขึ้นมาใหม่เพื่อดำเนินการโครงการใหม่เท่าที่จะทำได้

 เมื่อพูดถึงรัฐวิสาหกิจแล้วผู้คนก็เบื่อหน่ายเพราะไร้ประสิทธิภาพที่เห็นได้ชัดอย่างโครงการ แอร์พอร์ตลิงก์ ก็เลื่อนแล้วเลื่อนอีก และเมื่อเปิดดำเนินการจะมีปัญหาอื่นใดอีกก็ยากจะเดา หรืออย่างโครงการ "ฟรีพาส" ของการทางพิเศษก็เลื่อนแล้วเลื่อนอีกโดยที่เก็บเงินของชาวบ้านเขาไปเก็บไว้หน้าตาเฉย อันที่จริงเทคโนโลยีที่นำมาใช้ก็ไม่ใช่ของใหม่อะไร ที่ฮ่องกงได้นำมาใช้จนพนักงานทางด่วนเกษียณอายุไปแล้วหลายรุ่น แต่พอถึงคราวรัฐวิสาหกิจไทยนำมาใช้ก็เกิดขัดข้องไม่รู้จักจบ ตัวอย่างยังมีอีกเยอะเขียนบรรยายไม่หวาดไหว

 ความจริงทางออกในเรื่องนี้ของประเทศไทยนั้นได้เคยทำมาแล้วในเรื่องโทรคมนาคมซึ่งเป็นเหตุให้ปัจจุบันคนไทยได้ใช้โทรศัพท์ทั้งมือถือและโทรศัพท์บ้านอย่างสะดวกและประหยัดพอสมควรได้ใช้เทคโนโลยีทางการติดต่อสื่อสารที่ทันสมัย เช่นระบบอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง ทั้งนี้จากการให้สัมปทานเอกชนไป ที่แล้วมาระบบสัมปทานอาจจะถูกสงสัยว่าทำให้มีคนรวย คนจน หรือเกิดความผิดพลาดอย่างโครงการโฮปเวลล์ แต่ความชั่วร้ายเหล่านั้นถ้าตั้งใจกันทุกฝ่ายแล้วย่อมแก้ไขได้ และเป็นที่แน่ชัดว่าระบบสัมปทานจะเป็นประโยชน์แก่สาธารณชนโดยทั่วไปไม่ต้องมานั่งเถียงกันว่าจะให้องค์กรไหนทำ จะต้องตั้งองค์กรใหม่ดีหรือไม่

 ถึงเวลาแล้วที่จะต้องยอมรับความจริงว่ารัฐวิสาหกิจคือไดโนเสาร์ในยุคเศรษฐกิจใหม่ แล้วเลือกเส้นทางให้ถูกต้องเดินต่อไป

นายหนูใหญ่ [email protected]