ข่าว

มีอยู่เยอะ!

มีอยู่เยอะ!

26 มี.ค. 2553

อาจจะเป็นคำเตือนในระดับแรกๆ สำหรับการออกมาเรียกร้องให้ทุกฝ่ายคำนึงถึงสิทธิ และการปกป้องชีวิตและทรัพย์สินของชุมชนคนกรุงเทพฯ ที่มีเครือข่ายมากกว่า 1,283 องค์กร

  พวกเขาพยายามใช้ช่องทางที่ประนีประนอม ใช้คำว่า "ขอวิงวอนต่อกลุ่ม นปช." เพื่อให้การชุมนุมเป็นไปอย่างสงบสันติ ไม่ละเมิดสิทธิประชาชนที่อาศัยในชุมชนต่างๆ

 เรียกร้องทุกฝ่าย ทั้งรัฐบาล นปช. และทหาร ยุติการใช้ความรุนแรง เคารพในสิทธิอย่างสันติตามระบอบประชาธิปไตย

 ไม่ได้เชียร์ฝ่ายใด และไม่ได้ต่อต้านฝ่ายใด

 พูดง่ายๆ ถ้าเสื้อแดงอยากจะแห่กันไปไหน ปิดถนนสายใด เพื่อแสดงพลัง แต่ทำให้พวกเขาเดือดร้อน พวกเขาก็อยากรู้ว่า มีวิธีการอื่นใดบ้างหรือไม่ที่จะลดทอนความเดือดร้อนของพวกเขา ตามสิทธิพึงมีพึงได้ที่กฎหมายให้การรองรับ

 ส่วนรัฐบาล ในฐานะผู้บริหารประเทศ พวกเขาก็อยากรู้ว่า มีช่องทางไหนที่จะเร่งหาช่องทางในการเจรจา หรือแก้ปัญหาให้แก่คนเสื้อแดง และพยายามสยบความกลัวที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นตามจำนวนและกัมปนาทของระเบิด

 ความจริงเรื่องนี้ถามแต่เพียงแค่ นปช.กับรัฐบาลไม่น่าจะพอ

 เพราะเหตุชุมนุม ข้อเรียกร้อง วิธีการรับมือของรัฐบาลและกลไกที่รับนำมาใช้นั้น มีนักวิชาการ มาให้ความเห็นเสมอๆ

 หลายคนพยายามหาวิธีทางออก หลายคนก็ร่วมมือกับม็อบกดดันขับไล่รัฐบาล

 แต่เรื่องสิทธิของคนในชุมชนนี่ นักวิชาการเหล่านั้นน่าจะต้องมีข้อเสนอแนะ ในฐานะที่กลุ่มผู้ชุมนุมก็มีสิทธิ และคนในชุมชนก็มีสิทธิ

 แต่เชื่อเถอะ น่าจะมีพวกที่ "ไร้เดียงสา" นอกจากจะมองไม่เห็นว่า รากฐานการต่อสู้นั้นทำเพื่อใคร ยังทำเป็นมองไม่เห็นความเดือดร้อนของคนกลุ่มหนึ่ง เพียงเพื่อจะให้บรรลุเป้าหมายที่ตนไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณะ

 บ้างก็เลือกสนับสนุนมุ่งหวังให้ชุมชนออกมาต่อต้านเสื้อแดง โดยที่เชื่อว่าการปะทะหรือเผชิญหน้ากันจะทำให้เกิดการเจรจาพูดคุย ระหว่างม็อบกับรัฐบาล หรือไม่อย่างนั้นก็จะเป็นการสร้างความชอบธรรมในการสลายผู้ชุมนุม

 แต่มันมีอีกประเภทที่เอาง่าย จนน่าจะเรียกว่า "มักง่าย" อยู่เหมือนกันที่ผลักไสเรื่องนี้ให้รัฐบาลรับผิดชอบ เพราะดันไม่ทำตามข้อเรียกร้องของผู้ชุมนุม เพียงเพราะมองว่า วิธีการชุมนุมจะต้องใช้วิธีการบางอย่างเพื่อกดดันรัฐบาล แต่ไม่ได้มองว่า วิธีการนั้นไปสร้างความเดือดร้อนให้ชุมชนคนทั่วไป

 ไม่ได้คิดว่าเหตุใดต้องให้คนเหล่านั้นเสียสละ เพื่อให้ได้ในสิ่งที่พวกเขาไม่ต้องการ

 สุดท้ายแล้ว ไม่ใช่แค่ชาวบ้านในชุมชนที่ต้องระมัดระวังนักวิชาการซ่อนดาบเหล่านี้เท่านั้น หากแต่ นปช.แดงทั้งแผ่นดินก็ต้องระมัดระวังด้วยเช่นกัน

 พวกที่นั่งบนภูดูเสือกัดกันแล้วค่อยลงไปชักดาบเชือดเสือตัวที่ชนะแต่ปางตายให้ดับดิ้นไปมันมีอยู่เยอะ!