พระเจ้าองค์เดียวกัน | คมชัดลึก

และเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานตามหน้าที่ไปเป็นจำนวนมาก ผืนแผ่นดินไทยหลายแห่งตั้งแต่เหนือจดใต้ ถูกแบ่งแยกและยึดครองด้วยกองกำลังติดอาวุธ กลายเป็นเขตสีแดง เขตสีชมพู ทำให้ท้องที่บางแห่งเป็นแดนอันตรายที่คนของรัฐไม่กล้าย่างกรายเข้าไปใกล้ คนไทยทั้งประเทศตกอยู่ในความหดหู่และหาทางที่จะหลุดพ้นไปจากสภาพที่น่าสลดใจนั้น

 มีเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งของนักเขียนท่านหนึ่งซึ่งเขียนขึ้นในช่วงเหตุการณ์นั้น แต่เนื่องจากขณะที่เขียนต้นฉบับนี้ผมหาหนังสือเล่มนั้นไม่พบ ในชั้นนี้ผมคาดว่าเรื่องสั้นเรื่องนั้นน่าจะชื่อเรื่อง “พระเจ้าองค์เดียวกัน” ซึ่งผู้เขียนคือ อาจารย์สังคีต จันทนะโพธิ ซึ่งเป็นนักเขียนเรื่องสั้นและสารคดีชีวิตชาวเขาที่มีชื่อเสียง อย่างไรก็ตามถ้าการคาดเดาของผมผิดพลาดก็ต้องขออภัยคุณผู้อ่านและ อาจารย์สังคีต ไว้ ณ ที่นี้ และจะพยายามค้นหาเรื่องสั้นเรื่องนั้นและข้อมูลที่ถูกต้องมาเรียนให้ทราบในโอกาสต่อไป

 เรื่องสั้นเรื่องนั้น เล่าถึงปฏิบัติการของเจ้าหน้าที่บ้านเมืองซึ่งทำหน้าที่คุ้มครองการสร้างทางในภาคเหนือ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเส้นอุ้มผาง ใน จ.พิษณุโลก ที่การก่อสร้างนอกจากจะมีความยากลำบากด้านภูมิประเทศแล้ว ก็ยังมีอันตรายจากการซุ่มโจมตีของกองกำลังชาวเขาที่นิยมลัทธิคอมมิวนิสต์ ทำให้ประสบกับปัญหาความล่าช้าของการทำงานและการสูญเสียชีวิตของคนงานและทรัพย์สินของบริษัทก่อสร้าง ในที่สุดเจ้าหน้าที่ผู้คุ้มครองก็ไล่ล่าและปะทะกับกองกำลังชาวเขา เจ้าหน้าที่สามารถสังหารชาวเขาคนหนึ่งได้ และที่คอของชาวเขาที่ตายนั้นยังห้อยเหรียญบาทเหรียญหนึ่ง ซึ่งเขาถือว่าภาพ “พ่อหลวง” ในเหรียญนั้นคือพระเจ้าผู้มีพระคุณที่พวกเขาเคารพบูชา ซึ่งก็เป็นพระเจ้าองค์เดียวกันกับเจ้าหน้าที่และคนงานสร้างทาง

 ครับ ในเวลานั้น เมืองไทยแม้จะมีความขัดแย้งทางความคิด และการใช้กำลังอย่างรุนแรง แต่ต่างคนต่างก็ยึดมั่นว่าตนกำลังทำในสิ่งที่ตนเชื่อ เพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงามต่อสังคมส่วนรวม และปกป้องบ้านเมืองจากภัยอันตราย ไม่ว่าจะเป็นภัยจากฝ่ายจักรวรรดินิยมหรือภัยคอมมิวนิสต์ ต่างคนต่างก็ทำด้วยหน้าที่และอุดมการณ์ และบางครั้ง ต่างคนต่างก็ต่อสู้เพื่อพระเจ้าองค์เดียวกัน เพียงแต่ยืนอยู่คนละด้านของความคิดและความเชื่อเท่านั้น และสิ่งที่ทำให้บ้านเมืองของเราอยู่รอดปลอดภัยและมีความร่มเย็นอย่างที่เห็นเป็นอยู่ก็ล้วนมาจากความเสียสละและความอุตสาหะของพระเจ้าองค์นั้น

 กลับมามองเมืองไทยวันนี้ เราท่านก็คงอดสลดใจไม่ได้กับความขัดแย้งที่กำลังลุกลาม และตอกลิ่มแห่งความแตกแยกลงบนอกของคนไทย เป็นความแตกแยกและการต่อสู้ที่ไม่มีทั้งอุดมการณ์การปกป้องบ้านเมือง การสร้างสรรค์สิ่งดีงามแก่ส่วนรวม หรือแม้กระทั่งรำลึกถึงพระคุณของพระเจ้าของคนไทยแม้แต่น้อย

 พี่น้องคนไทยทุกคนครับ ผมกับท่านยังมี "พระเจ้าองค์เดียวกัน" อยู่หรือเปล่า?